Posts tonen met het label kladblok. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kladblok. Alle posts tonen

dinsdag 11 februari 2014

Volendam|80 houdt meer van macht dan van democratie

KLADBLOK

                                                 


Het is door haar agressiviteit de meest spraakmakende partij van de gemeente Edam-Volendam. Ze kiest liever voor macht dan voor democratie en in haar beleid heiligt het doel de middelen. Vermoedelijk is het voor leden ook de goedkoopste partij. Een lidmaatschap kost 20 euro per vier jaar. Een ledenpartij is het echter niet. Als de PVV kan worden verweten dat ze geen leden heeft, kan VD|80 worden verweten dat ze zich weinig aantrekt van haar leden. De macht in die partij is in handen van een kleine groep die alles bepaalt.

Er is geen scheiding tussen fractie en bestuur. Twee prominente fractieleden (Nico Karhof en Johan Koning) zitten in het bestuur. Een derde fractielid bemant het secretariaat van de partij. Een kleine groep die de macht heeft bepaalt ook het programma. De leden hebben op een ledenvergadering op 9 januari 2014 kort kennis mogen maken met het programma (volgens een brief aan de leden) en krijgen vervolgens per zelfde brief het definitieve programma toegestuurd. De kans om het programma te amenderen, laat staan goed te keuren, is er niet geweest. Hetzelfde is gebeurd met de kandidatenlijst.

De gewipte ex-wethouder Wim Runderkamp (Mepper) deed in de NiVo van 5 febuari 2014 een boekje open over de machtsstrijd die in de partij heeft plaatsgevonden.  Hij schrijft dat het niet gelukt is om jongeren met een hedendaagse visie op de kandidatenlijst te krijgen en dat: “burger en de ondernemer de laatste tijd slachtoffer zijn geworden van partijpolitiek en egotripperij. “ Het oordeel van de Mepper over wat er in de partij gebeurt en waarvan hij zelf het slachtoffer is geworden, is vernietigend: “Naderhand heb ik intern de besluitvorming aangaande de vaststelling van de kieslijst aan de orde gesteld, waarbij ik heb aangegeven dat de op dat moment zittende bewindslieden, die een wezenlijk aandeel in de besluitvorming hebben gehad, , zichzelf in de spiegel zouden moeten bekijken daarmee het zelfreinigend vermogen in werking zouden kunnen zetten.” Op die aanklacht volgt de conclusie van de Mepper dat de top van de huidige kieslijst (Kes en Karhof, pl) het veld zouden moeten ruimen ten gunste van een broodnodige vernieuwing van de partij.

Het gebeurt maar zelden dat over de interne machtsstrijd binnen deze lokale partij zo openhartig wordt geschreven. Van de top van de partij heeft de huidige fractievoorzitter Johan Koning zichzelf al teruggetrokken. De diehards Kes en Karhof hebben hun greep op de partij verstevigd met hun invloed op de kieslijst en het programma. Wat mij betreft is dat geen goed nieuws. Het uiterst dominant gebleken karakter van Kes is te vergelijken met het beruchte familielid dat in de meeste families wel voorkomt. Ze gedragen zich als een ‘prinses op de erwt’ en dwingen hun omgeving rekening te houden met hun ontstemming als de gang van zaken niet is, zoals ze die zich wensen.

De afgelopen zittingsperiode van de gemeenteraad heeft de fractie zich onderdanig getoond aan haar wethouder in het college en haar daden, ongeacht welke, geprezen. Terwijl andere partijen in de raad afstand begonnen te nemen van de discussiabele wijze waarop Kes haar megalomane plannen voor het dorpshart van Volendam trachtte te verwezenlijken, bleef  VD|80 haar onverkort steunen. Dat ze dat bleven doen toen zichtbaar werd dat onder de ondernemers en inwoners het verzet tegen dat plan groeide, was op zijn minst onverstandig. Het zal VD|80 bij de komende verkiezingen heel veel stemmen gaan kosten.

Nico Karhof is de beoogde fractievoorzitter van de partij. In de praktijk was hij dat al enige tijd. Ik heb hem al eens de koning van de drogreden genoemd. Als geen ander is hij in staat om een bij- argument tot hoofdargument te maken en dat een lading te geven. Bij een motie over het terugbrengen van auto’s op het Europaplein vroeg hij bijvoorbeeld om uitstel van de motie tot de visieontwikkeling op het centrum afgerond zou zijn. Brutaal ook want er had nooit iets met dat plein mogen gebeuren zolang die visieontwikkeling er nog niet was. Zijn pleidooi werd gelukkig niet overgenomen en daarmee was de eerste grote nederlaag van wethouder Kes in de gemeenteraad een feit.

Maar er zijn andere bezwaren tegen de aan Marisa Kes zeer loyale Karhof in te brengen. Nico Karhof combineert een functie als functionerend fractievoorzitter met het eigenaarschap van een groot makelaarskantoor. Door de lokale markt kan het niet anders dan dat dit kantoor handelt met de gemeente en onderhandelt met en voor de gemeente. Dit zijn in mijn ogen niet te combineren belangen. Het speelde bijvoorbeeld een rol bij de aankoop door de gemeente van een pand aan de Zeestraat waarbij het makelaarskantoor betrokken was. Voor dergelijke activiteiten is ontheffing nodig van de Provincie en het is niet na te gaan of Karhof als raadslid een dergelijke ontheffing heeft. Op de website van de gemeente is het niet te vinden.  Als raadslid en zeker als fractievoorzitter kan Karhof profiteren van voor-informatie en concurrentievoordeel. De nieuwe gemeenteraad zou daar nog eens extra goed naar moeten kijken en haar ondubbelzinnige conclusies moeten trekken.

VD|80 wil de macht om dingen te laten gebeuren, maar ontwijkt de controle op die macht. Voor een politieke partij is dat een onvergeeflijke houding. De partij is zelf niet in staat geweest tot bijstelling van die houding. Het is nu aan de kiezer om een oordeel te vellen.


dinsdag 1 oktober 2013

Wie maakt een einde aan ons onbetrouwbaar gemeentebestuur?

Winkels aan het Europaplein

                                           
Dichtbij parkeren is een levensader voor winkeliers


KLADBLOK

Wie maakt een einde aan ons onbetrouwbaar gemeentebestuur?

Stel dat je lastige ouders hebt en na lang knokken heb je eindelijk verlof gekregen om twee keer per maand op zaterdagavond tot middernacht naar de Dijk te mogen gaan. De ouders van je vriendin hebben het bij je ouders wel voor elkaar gekregen dat je een weekje met haar op vakantie mag. Als de vakantietijd nadert willen je ouders nog eens met je praten. Wat hun betreft gaat dat weekje alleen maar door als je voortaan die twee zaterdagavonden inlevert. Hoe ga je reageren op zo’n onmogelijke eis en op zulke onbetrouwbare ouders? Steek je de pruiken van je moeder in de fik, sla je het kunstgebit van je vader aan diggelen of bel je de kinderbescherming?

Hoewel vergelijkingen natuurlijk altijd mank gaan hebben de winkeliers van de Oude Kom met zo’n situatie te maken. Met die jonge man van hierboven kan het nog goed komen, maar voor de winkeliers in de Oude Kom kan iedere onnadenkende ingreep levensbedreigend voor hun toekomst zijn. Toen de gemeente het Europaplein autovrij wilden maken hebben ze voor hun klanten en zichzelf gestreden. Als gunst werd een beperkt aantal parkeerplekken op het Europaplein  gemaakt. Maar wat moet je verder met zo’n leeg plein? Dat zag de gemeenteraad ook niet zo zitten. Via een motie droegen ze het college op om buiten het toeristenseizoen het hele plein te benutten voor parkeren. Dat is in ieder geval beter dan niks, dachten de winkeliers. Vanaf 1 oktober moet er weer geparkeerd kunnen worden op het Europaplein. Gaat dat ook lukken? De kogel is bepaald nog niet door de kerk en dat ligt aan het onwillige college van burgemeester en wethouders dat de boel traineert. In plaats van de motie van de gemeenteraad royaal uit te voeren beginnen ze te marchanderen. Kennelijk heeft die motie de druiven zuur gemaakt. Op de eerste plaats willen ze het aantal parkeerplekken kleiner maken dan het vroeger was. Dat is al knap lullig, maar bepaald nog niet het ergste. Het ergste is dat ze een wisseltruc proberen uit te halen. Het college is alleen van plan de motie uit te voeren als de winkeliers bereid zijn het beperkte aantal parkeerplekken die in de zomer overblijven en waar ze hard voor geknokt hebben, op te geven. Het college geeft dus zuinig met de ene hand en probeert met de andere hand iets wat ze eerder hebben toegestaan, terug te nemen. Deze aanpak kan regelrecht een vorm van chantage worden genoemd.

Ik was gisteren in de Oude Kom om wat boodschappen te doen en hoorde winkeliers er met elkaar over praten. Ze zijn woedend. Dat kan ik van ze begrijpen net zoals ik begrijp dat die knul uit het begin de pruiken van zijn moeder in brand wil steken.

Maar mevrouw Kes, wethouder en aanstichtster van al deze ellende draagt, voor zover ik weet, geen pruiken en als dat wel zo was is het heel onverstandig om ze in de fik te steken.

Er is maar één instantie die het college de wacht kan aanzeggen voor dit schandalig onsportief en nogal onbetrouwbaar gedrag. Dat is de gemeenteraad en die dient in dit geval te zeggen: ‘zo gaan we hier niet met elkaar om’. Winkeliers pesten omdat ze voor hun klanten en hun bedrijf opkomen behoort bepaald niet tot het gedrag wat de Algemene bestuurswet onder ‘behoorlijk bestuur’ verstaat.

Maar gaat de gemeenteraad er iets aan doen? Gaat de gemeenteraad een gemankeerd college dat slechts op de winkel mag passen, aanpakken? Wat mij betreft is dat de hoogste tijd en is er wel meer voor nodig dan een motie van afkeuring. Het is niet het enige geval waarin het college zich niet van een kant laat zien die billijk is en tot ‘behoorlijk bestuur’ kan worden gerekend. Ik reken op een uiterst krachtdadige reactie van de gemeenteraad, geen partij uitgezonderd. Zelfs het op zich al onbetrouwbare VD|80 kan het zich niet permitteren om het gedrag van haar eigen wethouder goed te keuren.

Ik ben al een paar jaren weinig gelukkig met het college. Nu er nog maar twee wethouders en een burgemeester over zijn, laat het zien dat ze nog steeds weinig hebben geleerd. Er zit een zekere kwaadaardigheid in dit college dat de neiging heeft de democratische spelregels te ver op te rekken om haar zin te krijgen of om persoonlijke vetes uit te vechten. Iets anders dan dat kan ik er niet in zien. Mevrouw en wethouder Kes heeft al eerder laten zien dat ze er niet goed mee kan omgaan als ze haar zin niet krijgt.

Het is nu aan de gemeenteraad om te laten zien waarvoor ze is gekozen. Dat is onder andere om de burger te beschermen tegen de luimen van een college dat lak heeft aan de democratische spelregels.
https://mail.google.com/mail/u/0/images/cleardot.gif


woensdag 19 juni 2013

Kan de democratie in Edam-Volendam nog worden gered?




KLADBLOK

                               
                    
In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw heb ik het functioneren van de democratie leren kennen en intensief meegemaakt. Ik ben oud genoeg om te kunnen verklaren dat die democratie niet meer bestaat.  De wereld is veranderd, maar zonder democratie kunnen we niet.

Uiteraard functioneerde de democratie in de jaren die ik noemde niet vlekkeloos. Maar het functioneerde omdat het werd uitgevoerd door mensen die het belang daarvan niet ondergeschikt maakten aan hun persoonlijke belangen.  Je zou het ‘democratische integriteit’ kunnen noemen. Er was een zeker idealisme. Een houding waarin de belangen van het geheel niet overschaduwd werden door persoonlijke ambities en individuele belangen. Men lette op elkaar en de media begeleidden het democratisch proces op een kritische manier.

Ik weet niet of de kwaliteit van het bestuur in Edam-Volendam ernstig verschilt met wat elders in Nederland gebeurt. Als de democratie trendmatig onder druk staat, zal het beeld dat ik van het bestuur van Edam-Volendam heb niet zo heel veel verschillen van wat elders gebeurt. Desondanks heb ik de indruk dat de democratische kwaliteit van het bestuur in Edam-Volendam bij nadere weging achter blijft op het gemiddelde als het gaat om openheid, transparantie en integriteit. Het verschil wordt veroorzaakt door de persoonlijke kwaliteit en integriteit van individuele bestuurders.

Zo heb ik bijvoorbeeld meegemaakt dat fractievoorzitters over een bepaalde kwestie op zeer gekleurde wijze door het bestuur werden geïnformeerd en vervolgens werden gebonden aan geheimhouding. Het heeft even geduurd alvorens een gewetensvolle betrokkene de geheimhouding verbrak. Er werden in een bepaalde zaak bestuurlijke beloften gedaan die vervolgens als sneeuw voor de zon verdwenen. Een fractievoorzitter deed meerdere keren beloftes die toen puntje bij paaltje kwam niets bleken voor te stellen.  Machinaties in een andere zaak die ik aan het licht bracht werden door een bestuurder afgedaan als leugens. In een kwestie die in feite al zijn bekomst had gehad werden door het bestuur advocaten ingezet louter en alleen om de aanbrengers van de kwestie financieel te schaden. In verschillende situaties werden media onder druk gezet om niet meer over bepaalde zaken te publiceren of bepaalde mensen daarover aan het woord te laten. In de kwestie van de fusie met Zeevang werd medewerking van media verkregen en met name de verslaggever van het NHD ging zeer ver om een voor het bestuur gunstig beeld te scheppen van de stand van zaken. Critici worden benaderd als vijanden waarvan de reputatie wordt aangetast wat tevens een excuus inhoudt in van een inhoudelijke reactie af te zien. Een wethouder wiens handelen ernstige vragen opriep werd onderworpen aan een onderzoek waaraan hij geen volledige medewerking gaf waardoor bepaalde vragen niet op de juiste manier beantwoord zijn. Niettemin beroept de man zich op volledige onschuld en steunt zijn partij hem daar volledig in.  Het bestuur nam in een andere zaak besluiten die in feite de voorbereiding betekende op een allesomvattend besluit en hoopte op die manier in een klap de buit binnen te halen. Gedupeerden werden weggezet als oenen en de advocaat die het voor hen opnam kreeg een tuchtklacht tegen zich van een bestuurder. 

Het zijn alleen maar mijn waarnemingen, niet eens uitputtend opgesomd en het is aannemelijk dat anderen daar de nodige andere verhalen aan kunnen toevoegen. Een aantal daarvan ken ik, maar het is niet aan mij om die naar voren te brengen.

Misleiding door onjuiste of onvolledige informatie, beperking van de vrijheid van meningsuiting, het najagen van persoonlijke doelen, het diffameren van critici, het niet nakomen van afspraken beloften: het zijn maar een aantal constateringen die duidelijk maken dat het bestuursbootje in ongerede raakt als gepoogd wordt bestuurlijk bij te sturen als de noodzaak van verheimelijken van minder fraaie zaken zich voor het bestuur aandienen.

De democratie is in ongerede geraakt, maar het bestuur lijkt nog steeds voldoende medestanders te kunnen vinden die meegaan in de door haar geschapen vijandbeelden.

Een coalitiewisseling zou een goede gelegenheid zijn om orde op zaken te stellen en het bestuursbootje weer op een koers te zetten die alle rechten van inwoners waarborgen. De koers van de afgelopen jaren dient te worden gecorrigeerd omdat die democratische waarden aantast. Het brengt het gemeentebestuur in ongerede omdat de situatie een steeds autocratischer optreden vereist om het stuur in handen te kunnen blijven houden.


Ik ben mijn vertrouwen in de democratie nog niet verloren. Wat krom is gegroeid kan worden rechtgezet. Maar dat moet wel gebeuren en gebeurt alleen als mensen zich daarvoor inzetten. Op de eerste plaats de leden van de gemeenteraad die hierin een dringend algemeen belang zouden moeten zien. 

woensdag 5 juni 2013

KLADBLOK Het belang van nieuwe kansen voor gezonde politiek


            
                              

Een Coalitie zou je kunnen vergelijken met een partnerschap. Een overeenkomst om gezamenlijke en afzonderlijke doeleinden te verwezenlijken. Om het partnerschap in stand te houden is er bereidheid vereist om te geven en te nemen. Die bereidheid maakt een coalitie bestendig. Bij de aanvang van de coalitie (VD|80, CDA en PvdA) in Edam-Volendam waren de panden van het HHNK onderwerp van een compromis. Wel kopen, maar na afsplitsing van het vergadergedeelte weer verkopen.

Sindsdien zijn de omstandigheden gewijzigd. Verkopen lukt niet. Dat roept de vraag op of het (financieel) verstandig is om vast te houden aan de oude plannen. Moet je principieel vast houden aan de oude plannen of je, door omstandigheden gedwongen, flexibel opstellen? Binnen de coalitie wist men dat probleem niet op te lossen. De PvdA en VD|80 kwamen recht tegenover elkaar te staan en de coalitie brak.

De PvdA dacht zich verzekerd te hebben van de steun van het CDA. Dat bleek niet het geval te zijn. Tijdens de gemeenteraadsvergadering van 30 mei verweet de PVDA het CDA openlijk dat ze de boel belazerd hadden. Maar goedbeschouwd was het natuurlijk de PvdA die de boel heeft belazerd door achter de rug van VD|80 om met de andere coalitiepartner afspraken te willen maken. Het verraad van de PvdA-fractie gaat verder. De fractie heeft de gewijzigde omstandigheden aangegrepen om haar eigen zin door te zetten en terug te nemen wat ze bij de coalitiebesprekingen had ingeleverd. Openlijk betwistte ze de cijfers van het college. Als ze binnen het college de steun van het CDA en de burgemeester zou hebben verworven, zou het haar zijn gelukt.

De opzet van de PvdA is mislukt omdat het CDA de coalitieafspraken trouw bleef. Dat deed ook de wethouder van de PvdA, Dorus Luijckx, en daarmee voltrok zich ook een breuk binnen de PvdA. De oppositiepartij VVD haalde de angel uit het conflict door voor te stellen de beslissing uit te stellen. Daarmee konden de gebeurtenissen echter niet ongedaan worden gemaakt. De coalitie is uit elkaar gevallen en er is sprake van een crisis.

De breuk zat er al een tijdje aan te komen. Eerder stemde de PvdA-fractie al niet in met het collegevoorstel voor de reconstructie van het dorpshart van Volendam. Het moet VD|80 al wat langer dwars hebben gezeten dat de PvdA wat bedrevener bleek te zijn in het politieke spel en veel binnen wist te halen. Deze keer was het genoeg. De bekende druppel deed de emmer overlopen.

Vanuit mijn gezichtspunt hebben beide partijen, VD|80 en PvdA, zich gediskwalificeerd om op korte termijn opnieuw deel te nemen aan een college. Ze hebben een twistpunt tot buiten haar eigen proporties laten groeien en verdeeldheid gezaaid. De gemeenteraad zit met de brokken, want zo gemakkelijk is het niet om een nieuwe coalitie te vormen als beide brokkenmakers buiten beschouwing worden gelaten. Het voorstel van de VVD om het college als een soort zakenkabinet verder te laten gaan om kosten voor wachtgeld uit te sparen, lijkt me niet goed doordacht te zijn. Die wachtgeldkosten zouden bij de komende gemeenteraadsverkiezingen toch wel komen. Dat dient dan ook te worden afgewogen tegen het probleem dat de gemeente verder moet met een kreupel college dat nog belangrijke besluiten moet voorbereiden.

Ik pleit daarom voor een nieuw minderheidscollege met de VVD als kern, aangevuld met GroenLinks en het CDA. De belangrijkste taak van dit college is een meer-jarenbegroting op te stellen en daarvoor een meerderheid te vinden in de gemeenteraad. Een tweede, meer delicate, taak zou dienen te zijn om de invloed van de derde (ambtelijke) macht in kaart te brengen en terug te zetten naar de plaats die het hoort te hebben, dienstbaar aan de politiek.

Er zijn genoeg aanwijzingen dat de ‘vierde macht’ haar eigen agendapunten heeft die onder het vorige college kennelijk werden gedoogd. De omvang van het ambtenarenapparaat speelt daar een rol in en ik kan me niet onttrekken aan de indruk dat de ‘vierde macht’ een rol heeft gespeeld in het huisvestingsconflict en daarin ook verdeeld is.


Op de bestuurscultuur van de voorbije jaren is veel aan te merken. De autocratische stijl is lang gedoogd door de gemeenteraad. Een crisis betekent dat er zowel kansen als bedreigingen zijn. De kansen vragen om een vastberadenheid om het democratisch functioneren weer op het goede spoor te zetten. Openheid, controleerbaarheid en integriteit zijn de kernwoorden waarvoor ik al weer een aantal jaren pleit. Er is een nieuwe wind nodig en een sterk overgangscollege kan die tot stand brengen. Een gezond politiek klimaat is uiteindelijk nog belangrijker dan een sluitende begroting.

woensdag 22 mei 2013

Gaat het college van Edam-Volendam vallen?


KLADBLOK
                                   


           


Er was maar één belangrijke reden voor de gemeenteraad om in te stemmen met de aankoop van de panden van het HHNK: het behoud van de gerieflijke vergader-accommodatie. Het bezit van de rest van de panden is een financiële last. De optimistische plannen voor de verkoop van het kantoorgedeelte zijn gestrand in de financiële crisis. Nu er moet worden gekozen voor noodzakelijke uitbreiding van de gemeentelijke kantoorruimte, is er een keuzevraagstuk ontstaan. Wordt er verder gegaan met de plannen voor de uitbreiding en modernisering van het pand aan de Mgr. Veermanlaan, zoals het college heeft voorgesteld, of: moet de voorkeur worden gegeven aan het geschikt maken van de panden van het NNHK, ook al valt dat duurder uit.

Het is een lastige keuze. Een keuze die je alleen kunt maken zoals een goed huisvader die zou doen. Kan het huishoudbudget van de gemeente de last dragen?, gaat het om een volwaardige kantoorruimte en past het in een aantal denkbare toekomstscenario’s?

Er zijn uitgesproken voor- en tegenstanders van de aankoop. Tot nu toe nam de VVD een middenpositie in. Het voorstel van de VVD-fractie is de panden nu als kantoorruimte in gebruik nemen omdat de meeste kosten daarvan nu al op de begroting drukken. Als de marktomstandigheden zich wijzigen kan alsnog tot verkoop worden over gegaan. Het is de vraag of dat een geloofwaardig scenario is.

Persoonlijk geloof ik niet dat het huisvesten van ambtenaren het belangrijkste onderwerp is bij de voor- en tegenstanders van het in gebruik nemen van de panden. De financiële consequenties zijn het zichtbare strijdpunt. Daarachter liggen andere, meer verborgen, overwegingen en emoties die hoorbaar zijn in de toon waarmee wordt gediscussieerd over de financiële consequenties.

De redactie van de Stadskrant noemde het een ‘ontspoorde discussie’ in een redactioneel commentaar. De redactie ziet een herleving van de kommenstrijd waarvan ze aannam dat die al lang was overwonnen. Dat is een beetje vreemde bewering gezien de column ‘Krasse Taal’ een paar weken eerder in de Stadskrant. Daarin wordt onverkort  de bevolking van Volendam op de schop genomen als tegenstander van het in gebruik nemen van de panden. Het Volendamse standpunt wordt in een aantal clichés aan het einde van de column samengevat als: “Daar kunnen wij natuurlijk niet aan beginnen, te ver, te oud, te gemakkelijk, te voor de hand liggend, niks aan te verdienen voor ons bouwbedrijf, onhandig voor de koffiejuffrouw en te Edams. Een mooi monument om te verkopen, want wij hebben al cultuur genoeg.”

Wat mij betreft is het onzin om de kommenstrijd te negeren en de Stadskrant doet dat eigenlijk ook niet. ‘Kommenstrijd’ is eigenlijk een verkeerde benaming voor wat er aan de hand is. Het is niet alleen een strijd tussen kommen als zodanig. Het is vooral een strijd tussen kommen met grote culturele en sociaal-economische verschillen en met een gedeeld verleden dat niet zonder pijnpunten is. Edam heeft is in het recente verleden niet zonder pijn de vestiging van een stadskantoor kwijtgeraakt en het is aannemelijk dat dit verlies in de discussies een ondergeschoven rol speelt. Daarnaast speelt de vraag waar uiteindelijk het representatieve gedeelte van de bestuursfunctie zal worden gehuisvest. De representatieve panden van het voormalige NNHK zijn eigenlijk veel geschikter voor het onderbrengen van bestuur en staf van de gemeente dan voor het onderbrengen van ambtenaren. Ik ben dan ook bang dat het de verborgen agenda is van menigeen om bestuur en staf te verhuizen naar Edam.

Dat zijn overwegingen waar ook de VVD-fractie in haar middenpositie rekening mee dient te houden. Bij haar voorstel voor een tijdelijke oplossing past de vraag: hoe tijdelijk is tijdelijk?

Bij discussies die op hoge toon worden gevoerd, mag je er vanuit gaan dat het onderwerp van discussie, in dit geval de financiën, slechts een symboolfunctie vertegenwoordigt en dat daarachter andere belangen die niet kunnen worden uitgesproken, een rol spelen. Uiteindelijk draait het, denk ik, om de verhuizing van bestuur en staf naar Edam.

Bij de gang van zaken zoals we die zien, speelt nog een ander (cultureel) verschil tussen beide kommen een rol. De Edamse bevolking slaagt er als regel veel beter in om de eigen belangenbehartiging vanuit bevolkingsintiatieven vorm te geven dan de bevolking van Volendam. Daar nemen politieke partijen het voortouw en laat de bevolking zich nauwelijks horen.

De collegepartijen zijn verdeeld. Bij de huidige stemverhoudingen waarin CDA, VD|80 als collegepartijen samen optrekken met lijst Kras – een minderheidscombinatie- kan er een situatie ontstaan waarin de coalitie breekt. Ik zou dat niet betreuren en verwelkomen als een ontwikkeling die een meer gezonde politieke situatie mogelijk maakt.

 

 

 

woensdag 15 mei 2013

Toeristen of thuismarkt?, en 'de leugen van Luyckx'


parkeren dichtbij winkels verhoogt de omzet
                                                          

Kladblok

Er is al weer een wethouder met lege handen. Deze keer is het Dorus Luyckx. Zijn voorstellen ter goedkeuring naar aanleiding van de evaluatie Toeristische verkeersmaatregelen werden in de vergadering van het raadsplein op 7 mei door de mangel gehaald. Op een kleinigheid na wilde de raad niets goedkeuren. Meer dan ‘ter kennis nemen’ zat er voor de geplaagde wethouder niet in. De demissionaire wethouder voor Toerisme (de Mepper) zat er bij, maar hield wijselijk zijn mond. De meest kritische reactie kreeg de wethouder van zijn eigen fractie. Hij sloeg er zich gelaten doorheen en vocht nergens meer voor. Ook collegepartij VD|80, nu ineens geen voorstander meer van het afritje bij Spaander, liet hem vallen. De dagen van dit college lijken geteld, het wachten is nog op de knal.

Opmerkelijk was dat het in de raad uitgesproken gevoel dat het Noordeinde in economisch opzicht het meest profiteerde van de verkeersmaatregelen, niet uitdrukkelijk werd tegengesproken. Ook niet door de wethouder die bevestigde dat het een onopzettelijk resultaat betrof. De raad liet het moment om daar verder op door te gaan, glippen. De voor de hand liggende vraag: ‘moet er niet iets gedaan worden om dat te corrigeren’, werd niet gesteld. Voor de ondernemers van het Zuideinde en rondom het Europaplein leverde het echter bewijs op ter ondersteuning van hun claim dat de verkeers- en parkeermaatregelen voor hen nadelig uitpakken. De gevolgen van de overheidsmaatregelen hebben een nadelig effect op hun omzet.

Een van die gevolgen is te wijten aan de ‘leugen van Luyckx’. Die sloot het Europaplein voor parkerende auto’s omdat de situatie daar ter plekke onveilig zou zijn. Dat gelegenheidsargument werd door de gemeenteraad klakkeloos geaccepteerd. Dat argument wordt echter niet ondersteund door statistieken, van onveiligheid was geen sprake. Wat wel statistisch aangetoond kan worden is dat er een schromelijk gebrek is aan parkeerplaatsen. Dat gegeven wordt gebagatelliseerd. De luie automobilist die het liefst voor de toonbank wil parkeren, hoeft niet te worden tegemoetgekomen. Bovendien kan die beter met de fiets komen.

‘De leugen van Luyckx’, het gelegenheidsargument, moest verdoezelen dat er voor het vrijmaken van het Europaplein een verborgen argument was. Het vormde een onderdeel van een veel groter plan om de oude kom aantrekkelijker te maken voor toeristen. Dat mocht echter nog niemand weten om geen slapende honden wakker te maken. Luyckx wist het natuurlijk wel, maar speelde in het listige plan van wethouder Marisa Kes vrolijk mee. Het plan mocht pas bekend worden als wethouder Kes met een fiat van de gemeenteraad de bevolking en de ondernemers voor een voldongen feit kon stellen. Eerder had Kes al een aantal voorbereidende stappen genomen en die voorzien van onbetrouwbare gelegenheidsargumenten. Terecht stuurde de gemeenteraad haar op het laatste nippertje met lege handen terug naar de van der Knoopdreef. Onder aanvoering van Diane Kwakman van de VDD vroeg de gemeenteraad haar bij het begin te willen beginnen.

Het begin, wat is dat eigenlijk? Dat is niet zo moeilijk. Dat begint bij de vraag welke problemen er zijn, wiens dat problemen zijn en of de gemeente daar wel iets aan kan of wil doen. Vervolgens gaat het om de vraag welke mogelijkheden, kansen en bedreigingen er zijn als de gemeente er iets aan wil doen. En vooral welke mogelijkheden de bewoners en ondernemers van de Oude Kom als oplossing zien voor hun problemen. Dat kan iets heel anders zijn dan de Oude Kom aantrekkelijker maken voor toeristen.

De Oude Kom is in feite uniek, door de compleetheid in het aanbod en vooral door het grote aantal ambachtelijke winkels in de vers-sector en een breed kleinschalig aanbod in mode. Die zijn er voor de thuismarkt. Ze horen bij die thuismarkt, die kwaliteit, service en properheid beloont met trouwe klandizie. Het unieke daarvan schuilt in het feit dat er nog maar heel weinig gemeenten zijn die kunnen bogen op een rijk winkelbestand van particuliere ondernemers. Op Volendam zijn ze nog niet weggevaagd door op prijs concurrerende grootwinkelbedrijven. Wat zijn die winkels waard? Dat wordt niet bepaald door politieke partijen of bestuurders. Dat wordt bepaald door de bevolking, door de thuismarkt.

Voor de Oude Kom is het toerisme de plus op de thuismarkt. De thuismarkt is de basis. Zonder die thuismarkt hebben de meeste winkeliers geen bestaan. Die thuismarkt vraagt om parkeerruimte. Voldoende dichtbij zijnde parkeerruimte, zo wijzen alle studies uit, is van levensbelang voor winkels. Dat kan maar tot één conclusie leiden. Zo lang de plannen voor de reconstructie van het dorpshart nog niet meer zijn dan discussiabele plannen op papier, dient het parkeren op het Europaplein te worden teruggeven aan de thuismarkt.

Al was het alleen maar om een leugen recht te zetten en de beperkte waarde (of onzin) van het verblijfstoerisme in te zien.

woensdag 1 mei 2013

Bij het vertrek van een wethouder


 
Kladblok

                                    



 
 
       
Het heeft nog lang geduurd. Nadat de ondernemers van het Europaplein het vertrouwen in hem hadden opgezegd schorste wethouder Runderkamp zichzelf. Na een week hief hij die schorsing weer op. In die tussentijd had hij al zijn vriendjes bereid gevonden om hem in de ook al bevriende Nivo royaal lof toe te zwaaien. Vervolgens richtte zijn gram zich op de advocaat die het gewaagd had om hem in diskrediet te brengen.

Zo gaat dat met narcistische persoonlijkheden. Ze maken nooit fouten, ze worden hooguit verkeerd begrepen en critici zijn gewoon vijanden met een duister doel. Maar het zou niet juist zijn om de zaak als afgedaan te beschouwen nu boontje om zijn loontje is gekomen. Gebeurtenissen als deze hebben vele vaders en moeders in de vorm van een reeks van oorzaken en gevolgen.

Goede vrienden vertellen je de waarheid. Slechte vrienden doen dat niet en verdwijnen als ze niets meer aan je hebben. De Mepper wilde zo veel mensen te vriend houden dat het niet kon uitblijven dat hij in een spagaat terecht kwam. Hij wilde de winkeliers eigenlijk te vriend houden en heeft er nog voor gepleit om het Europaplein weer een parkeerbestemming te geven nadat hij eerder had ingestemd met het besluit om het plein autovrij te maken. Zijn collega-wethouder Kes, sneed hem de pas af. Ik weet het omdat er getuigen zijn.

Wim Runderkamp zal nu zijn goede vrienden wel overhouden en ik hoop dat hij over een jaar of zo kan lachen over wat hem overkomen is en dat hij ervan heeft geleerd. Het is hem niet allemaal persoonlijk te verwijten. In zekere zin is hij gedeeltelijk ook slachtlam en zondebok.

In het college met een overmaat aan narcistische karakters was hij de minst geslepene. In ieder van ons zit een advocaat die aan de slag gaat als we in het gedrang komen. Die zo nodig liegt, bedriegt, beschuldigt, dreigt en marchandeert om onze reputatie te beschermen ten koste van anderen en desnoods ook gevestigde normen en waarden schendt. Wim Runderkamp (Mepper) heeft niet de meest handige advocaat in huis. Met als gevolg dat hij alleen kwam te staan en zijn functie moest opgeven. De manoeuvres van zijn interne advocaat ondermijnden zijn reputatie in plaats van die te beschermen.

Anderen doen dat beter. Ze komen weg met dingen omdat hun interne advocaat meer steun wist te verwerven binnen de groep die er toe doet. Dat geldt bijvoorbeeld voor de ‘rode koningin’. Knap schakend wist ze een positie op te bouwen om haar einddoel –een vernieuwd dorpshart- binnen te halen. Echter ook haar interne advocaat ging in de fout toen ze de gemeenteraad verweet dat die niet wilde instemmen met haar laatste zetten waarmee ze de betrokkenen, winkeliers en inwoners van de oude kom, voor voldongen feiten kon plaatsen. Haar verongelijkt verwijt: “jullie praten anders als er publiek bij is”, is zonder een scherpe beoordeling gebleven. Maar als ik de tekenen goed heb begrepen, wankelt ook haar koninkrijk.

Ex-wethouder Runderkamp kan eigenlijk niet meer worden verweten dan dat hij niemand wilde teleurstellen en dat hij, toen hij daarmee in de problemen raakte, op zijn minst onhandig opereerde. Te veel op eigen houtje. Bij wethouder Marisa Kes ligt dat anders. Haar valt te verwijten dat ze de wereld ziet in termen van juridische verhoudingen. Ze overtuigt niet, maar bouwt (juridische) posities op. Gespeend van enig charisma heeft ze macht nodig om haar doelen te bereiken. De gemeenteraad verschafte haar die macht. Dat ging door totdat de winkeliers van het Europaplein in opstand kwamen. Dat was het moment waarop de gemeenteraad zich realiseerde dat ze zich niet voortdurend kon laten gebruiken als stempelmachine en machtsverschaffer. Daarmee voorkwam de gemeenteraad dat de wethouder de betrokkenen voor voldongen feiten kon stellen met het argument dat de gemeenteraad met de plannen had ingestemd. Nu staat ze met lege handen.

Het valt vooral haar eigen partij VD|80 te verwijten dat het zo ver is gekomen. Het onkritisch omgaan met haar wethouder, die democratie ziet als een juridisch schaakspel, heeft de partij, die als motto ‘de burger weer krachtig’ heeft, veranderd in een karikatuur van dat motto. Dat heeft de democratische verhoudingen geschaad. VD|80 heeft steun verleend aan het juridische spel om de wethouder krachtig en machtig te maken. Ze heeft steun verleend aan de interne advocaat van de wethouder in plaats van die een halt toe te roepen. Ze heeft zoveel steun aan die interne advocaat gegeven dat die zich onkwetsbaar achtte. Wethouder en partij zijn daardoor in een positie gekomen waaraan voldoende geloofwaardigheid ontbreekt. Ze staan dubbelschaak.

VD|80 heeft niet alleen zichzelf beschadigd, maar beschadigde daardoor ook het aanzien van het politieke bestel in Edam-Volendam. Dat kan niet zonder gevolgen blijven. De gemeenteraad is er om ons als burger tegen de interne advocaat van bestuurders te beschermen.

woensdag 24 april 2013

Edam-Volendam en haar narcistische bestuurders

                                 
                                                                        schema van Mintzberg

Kladblok


Edam-Volendam heeft een twitterende burgemeester en daar is hij trots op. Hij beschrijft het als een vorm om de afstand tussen bestuur en burger te verkleinen. Wie wat kritisch analyseert ziet echter al snel dat het vooral gaat om zelfpromotie en promotie van het door hem gedragen beleid.

Hoe je je als burgemeester of wethouder dient te gedragen, is eigenlijk niet zo moeilijk. Regels, procedures en opvattingen over de normen en waarden van ‘behoorlijk bestuur’ bepalen de rol die je als bestuurder in een democratisch bestel vervult. Als bestuurder weet je wat er van je wordt verwacht en de mensen waarmee je te maken krijgt weten wat ze kunnen verwachten.

Je zou kunnen zeggen dat de persoonlijkheid van een bestuurder wordt gedempt door de vereisten van zijn rol. De persoonlijke stijl van een bestuurder geeft kleur aan de wijze waarop hij zijn rol vervult. Er ontstaat pas een probleem als de rol in te sterke mate wordt bepaald door de persoon die het ambt bekleedt. Door een gebrek aan macht over zichzelf wordt de rol dan overschaduwd door de persoon. Vaak wordt dit zichtbaar als de betrokkene zijn persoonlijke invulling van de rol opdringt aan zijn omgeving en de communicatie over zijn rolopvatting blokkeert.

In dat soort gevallen speelt narcisme vaak een rol. Een narcistische bestuurder kan zichzelf moeilijk als deel van het geheel zien en zijn taak niet als een rol opvatten. Zijn persoonlijke beleving staat bij alles centraal en uit die beleving volgt zijn handelen. Een beetje narcisme is niemand vreemd. Er is pas reden tot bezorgdheid als iemand zichzelf niet meer kan relativeren en corrigeren. Dan komen de vervelende kanten van narcisme naar voren in de vorm van een gebrekkig inlevingsvermogen en gebrekkig geweten. Er is al helemaal reden tot zorg als er sprake is van manipulatie, intimidatie, rancune, controlerend gedrag en woede-uitbarstingen. In dat geval is er sprake van een  te kwetsbaar zelfbeeld dat verborgen wordt en daarom behoefte geeft aan macht om de omgeving te kunnen domineren. De eigen behoeften worden boven die van anderen gesteld. Dat vervuilt relaties met de omgeving. Dat gaat wringen.

In mijn opvatting is burgemeester Willem van Beek zo’n narcistische persoonlijkheid. Toen bijvoorbeeld Zeevang zijn opwachting maakte bij de raadsleden van Edam-Volendam, merkte hij op dat het toch maar goed uitkwam dat hij een grote ervaring meebracht in fusieprocessen. Doelen en het beleid om daar te komen worden dan onderdeel van zijn persoonlijk streven en gekenmerkt door de minder fraaie verschijningsvormen van narcisme.

Zijn optreden kan worden gezien als behorend tot het eerste type van narcisme waarbij het centrum van actie de persoon zelf is. Wethouder Kes zou kunnen worden gezien als iemand die tot het tweede type behoort. Bij dit meer introverte type is de buitenwereld het centrum van actie en wordt het narcisme vooral kenbaar door de reacties op de buitenwereld. In beide gevallen gaat het echter om behoud van dominantie.

Een kenmerkende actie van Wethouder Kes was bijvoorbeeld haar gekwetstheid toen de gemeenteraad haar voorstel tot reconstructie van het Dorpshart niet overnam. Ze verweet dat de raad op een nogal persoonlijke manier. Ze heeft ook de neiging om met opstappen te dreigen. Wethouder Runderkamp behoort volgens mij ook tot dit tweede type. Bij hem krijg je soms het idee dat hij dag en nacht bezig is te reageren op wat hem overkomt en daar stelling tegen te nemen vanuit een narcistisch patroon. Als het er op aan komt is hij de enige die deugt. Een goed voorbeeld is bijvoorbeeld zijn reactie op de advocaat van de ondernemers rondom het Europaplein. De fantasieën over eigen grootheid zijn bij hem het pijnlijkst zichtbaar.

Kenmerkend voor de narcistische bestuurder is dat hij zijn (persoonlijke) opvatting over anderen opdringt aan zijn omgeving. Kritiek op beleid of rol wordt opgevat als een persoonlijke kwetsing. Niemand die zich schuldig maakt aan zo’n inbreuk op de eigenliefde, kan deugen. Zulke personen worden allerlei tekortkomingen en duistere motieven toegeschreven en de omgeving wordt zo’n negatieve omschrijving ingeprent. De narcistische bestuurder kiest voor de slachtofferrol bij kritiek en beschouwt zelfkritiek, gezien zijn uniekheid, als een overbodige activiteit. Niemand kent hem of haar werkelijk en heeft het bij het verkeerde einde als hij op- of aanmerkingen heeft.

Er zit in mijn opvattingen te veel aan narcisme in het bestuur van Edam-Volendam en dat tekent de politieke verhoudingen. De narcistische bestuurders gedragen zich als de alpha-dieren van de politieke roedel. De gemeenteraad vertoont maar al te vaak haar onderdanigheid en meegaandheid. VD|80 loopt daarin voorop.
 
nb. deze column is voorlopig de laatste in een serie over de bestuursstijl in Edam-Volendam.

woensdag 17 april 2013

Volendam|80 in nood zoekt vrienden


                                                           







 

In de gemeenteraadsvergadering van maart 2013 nam fractievoorzitter van VD|80, Johan Koning, het initiatief voor een felicitatie en applaus voor het tienjarig burgemeesterschap van Willem van Beek. Daar bleef het niet bij. Een delegatie van de fractie bezocht de burgemeester om hem namens VD|80 een cadeau aan te bieden in de vorm van een miniatuur-botter. Van Beek liet de gebeurtenis vereeuwigen en zette het op Twitter.

Er is geen stoet van andere fractie-delegaties geweest om de burgemeester cadeaus aan te bieden. Waarom VD|80 dat wel deed is een onderwerp dat me bezig houdt om de politieke betekenis ervan te doorgronden. VD|80 heeft er kennelijk behoefte aan om de burgemeester te vriend te houden. Dat is de meest voor de hand liggende uitleg.

Het is de vraag of het hier om uit de nood geboren vriendschap gaat. VD|80 verliest vrienden aan de lopende band en de burgemeester is niet echt populair, ook niet bij VD|80. Nog niet zo lang geleden wilden ze hem niets belangrijkers toevertrouwen dan het knippen van lintjes.

De aftakeling van VD|80 gaat snel. Dat is bijvoorbeeld te merken aan fractievoorzitter Johan Koning. In de gemeenteraad begint hij steeds harder en meer staccato te spreken. Het lijkt alsof hij zijn  stem als een hamer gebruikt om zijn boodschap er bij anderen in te rammen. Het begrip ‘dualisme’ is hem en zijn partij volkomen vreemd. De eigen wethouders worden voorbij de grens van het acceptabele gesteund. De raad wordt opgeroepen unaniem te stemmen zodat de wethouders een stevige positie ten opzichte van de bevolking krijgen.

Het gebrek aan afstand ten opzichte van het bestuur tekent de partij als een verlengstuk van een college dat niet veel vertrouwen onder de bevolking heeft en zich daar weinig zorgen om lijkt te maken. Het is dan ook de vraag hoe lang de andere collegepartijen gedogen dat VD|80 hen meesleurt in een steeds minder democratisch beleid. VD|80 is er in geslaagd om een karikatuur te maken van haar eigen slogan: de burger weer krachtig. Dat is een sluipend proces geweest, maar inmiddels is men de schaamte voorbij. De prioriteit is verlegd. De ‘krachtige burger’ is een lastpost gebleken. Dus moet het college en vooral de eigen wethouders worden gesteund en wordt de burgemeester gepaaid. Het geschenk, een miniatuur-botter, is gelijk aan  het logo van de partij en symboliseert de vraag om vriendschap voor VD|80 en haar beleid.

Het is al lang geen vraag meer waarom VD|80 er in is geslaagd om zichzelf de vernieling in te helpen. Wethouder Marisa Kes krijgt binnen de eigen partij geen enkele tegenstand meer. Ze is uitgegroeid tot de ongekroonde koningin. Haar wil is wet en tegenstanders kunnen rekenen op een hardvochtige bejegening. Wie niet voor haar is, is tegen haar en dus de vijand.  De partij is ‘verkest’ en heeft kritiek en zelfkritiek buiten de deur gezet.

Is ook het college ‘verkest’? Ik vrees van wel. Haar behoefte aan dominantie binnen eigen partij, strekt zich ook uit tot het college. Het is een ongezonde dominantie. Het is een dominantie die kritiek smoort, critici als vijanden ziet en vrijheid van meningsuiting als ongewenst beschouwt. De eerste beste keer dat de gemeenteraad niet volstrekt achter haar ging staan bracht haar tot het verwijt dat de gemeenteraad heel anders praat als er publiek bij de vergadering aanwezig is. Haar behoefte aan een volgzame raad, kan niet beter worden geïllustreerd dan aan de hand van deze gebeurtenis. Ik zal niet de enige zijn die constateert dat Dorus Luyckx in haar voetspoor de gemeenteraad als een vergramde onderwijzer steeds vaker de les leest.

Die behoefte aan dominantie bij Kes kan nader worden geanalyseerd. Ze lijkt zich te willen vrijwaren van bemoeienis met haar beleid en kritiek op haar beleid. Haar dominantie komt niet voort uit flamboyant inspirerend leiderschap, maar uit behoefte tot controle. Tot een vergelijk komen ziet ze kennelijk als een vorm van verlies, liever vecht ze het uit tot aan de Hoge Raad. De behoefte aan haar gelijk is verontrustend en wijst niet op een democratische instelling.

Volendam|80 is als partij niet in staat gebleken om haar onder controle te brengen. In plaats van zijn stem tegen haar te verheffen, verheft Johan Koning zijn stem tegen de gemeenteraad. Het optreden van de fractie is er een van een beschamende opportunistische trouw aan haar leidster. De interne controle is opgevoerd. Open discussie wordt vermeden. Blinde trouw wordt afgedwongen. Al met al een verontrustende ontwikkeling waarin de ongezonde machtsconcentratie bij één persoon van verstrekkende invloed is op het gehele democratische en politieke proces en niet te vergeten op de werksfeer op het stadskantoor. Daar wordt volgzame en onbaatzuchtige trouw afgedwongen met de vrees voor represailles. In die sfeer wordt trouw aan de leiding als een hoger goed gezien dan integriteit.

De burgemeester zou er goed aan doen om de boot af te houden. Per slot van rekening is hij een vertegenwoordiger van de echte Koningin en binnenkort van de Koning. Ik vraag me ook af hoe het met zijn politieke antenne zit. Het tij lijkt te verlopen en straks zit hij met een gestrande botter en weinig steun.

VD|80, waar vaart gij henen ?


                                                                                                                   KLADBLOK

                                                           
                                                       
De botter 'De burger weer krachtig'

Een aantal jaren geleden kreeg de botter van VD|80 de wind weer in de zeilen. De boot, genaamd: ‘de burger weer krachtig’, doorkliefde de golven en de bemanning beloofde degenen die haar steunden een vette vangst. Ik zit me nog altijd af te vragen waar, wanneer en waarom het mis is gegaan met de botter ‘de burger weer krachtig’. Ik denk dat de bemanning het met al die voorspoed te hoog in de bol heeft gekregen. Nadat de kiezerswind de zeilen deed bollen, moet de bemanning het idee hebben gekregen dat ze ook wel de golven en stromingen de baas kon. De vis die werd gevangen was echter niet de vette vis die was beloofd.

In de Nivo van vorige week sloegen de ondernemers rond het Europaplein alarm. Hun omzetten dalen. Volgens hen ligt dat aan het parkeerbeleid. In de krant heeft VD|80 zijn antwoord klaar. ‘Beste ondernemers’ zegt ze, ‘heb geduld, het komt allemaal goed’. Tussen neus en lippen door laat ze weten dat het niet aan het collegebeleid ligt, maar aan de economische crisis. Voorts zegt ze dat de ondernemers ook maar de handen uit de mouwen moeten steken. Ze kunnen het nodige doen om het Europaplein op te leuken. Zelden zag ik zo’n politieke misser. Een miscommunicatie die wordt veroorzaakt omdat VD|80 de wijsheid in pacht denkt te hebben en ieder die er anders over denkt ziet als stuurlui aan de wal. VD|80 houdt niet meer van krachtige burgers. Ze vindt die te lastig.

De hoogmoedige reactie op de winkeliers rond het Europaplein is bepaald niet het enige voorbeeld van het scheepje dat de koers volledig kwijt is. In de kwestie Bont werden bestuur en ledenvergadering door de fractie genegeerd en brak de fractie talloze herhaalde beloften. Nieuwbouwprojecten leverden tal van kritische vragen op en het antwoord van de wethouders en fractie werden niet als bevredigend beschouwd. Heel wat mensen zijn inmiddels het vertrouwen verloren dat VD|80 de burger weer krachtig wil maken. De fractie steunt het college door dik en dun en vergeet voortdurend het college kritisch op de vingers te kijken. Alles komt goed is de boodschap, de krachtige burger heeft het maar te slikken.

Maar het komt niet goed. Plannen die geen rekening houden met de aard van mensen, lopen stuk op de miskenning dat de aard van mensen niet zo rationeel is als waar de plannen van uit gaan. In meters mag het dan niet zo ver zijn van het Amvo-terrein naar het Europaplein, gevoelsmatig is het echter een enorme afstand. Sinds Harmen zijn winkel op de Stient niet meer heeft, sprong ik nog wel eens in de auto om snel bij de Hema paperclips of enveloppen te halen. Eenmaal daar liep ik ook nog wel eens bij het Kruitvat of een andere winkel binnen. Dat is voorbij. Ik heb andere oplossingen gezocht. Vraag me niet waarom dat zo is gegaan. Ik kan het niet precies uitleggen, maar zo werkt het bij mij en ik denk ook bij veel anderen. Er is een duidelijke relatie tussen parkeerbeleid en koopgedrag. Dat wil maar niet doordringen in die hoogmoedige koppen bij VD|80. Het komt niet bij ze op dat het aan het parkeerbeleid kan liggen en de hebben meer dan een halve pagina in de Nivo nodig om dat uit te leggen.

Ze hadden bijvoorbeeld eens naar de cijfers van het consumentengedrag kunnen kijken. Dan zie je dat de economische crisis wel wat effecten heeft. Maar nergens zag ik percentages van achteruitgang die winkeliers rond het Europaplein noemen. Volgens zegslieden komt er een ontslagronde voor winkelpersoneel aan.

De toeristische verbouwing van de dorpskern steunt op initiatieven van de VVD en het CDA. Het is de natte droom van toeristische ondernemers die in verblijfstoerisme geloven. De dorpskern moet daarom toeristvriendelijk worden gemaakt. De bewoners hebben zich maar aan te passen. Dat VD|80 dat beleid  steunt en mede uitvoert, is merkwaardig. De rebelse eerste generatie die VD|80 heeft opgericht om de regenteske dominantie van de oude KVP te doorbreken, lijkt afgelost te zijn door een nieuwe generatie die de wil van de bevolking onvoldoende serieus neemt. Het wordt de hoogste tijd voor een nieuwe rebelse dorpspartij.

Een advies heb ik nog wel. Zorg dat de Havenhof een tweede ingang krijgt die zo dicht mogelijk bij het AMVO-terrein ligt. Zorg er verder voor dat de bestaande toegang visueel uitnodigt richting Europaplein te gaan. Dat kan een beetje helpen, maar de zaak niet echt oplossen. De oplossing is van het Europaplein weer een aantrekkelijk kort-parkeergebied te maken.