Columns met vrijmoedige commentaren op het politiek gebeuren in de gemeente Edam-Volendam
maandag 27 januari 2014
Valse tegenstellingen als aanslag op de democratie in Edam-Volendam
woensdag 27 november 2013
Het CDA (in Edam-Volendam) verkoopt illusies over het Europaplein
nb. bijna precies een jaar geleden -25 november 2012- schreef ik al eerder over het Europaplein:
http://hardewoorden.blogspot.nl/2013/11/de-brink-van-volendam.html
vrijdag 15 november 2013
Grondwaterproblemen in Volendamse wijk Munnikenveld
De gemeenteraad die er bij het college al heel lang op aandringt om uit haar ivoren toren te komen, heeft kennelijk nog steeds niet voldoende overtuigingskracht om het college te laten beseffen dat het menens is.
dinsdag 1 oktober 2013
Wie maakt een einde aan ons onbetrouwbaar gemeentebestuur?
![]() |
| Winkels aan het Europaplein |
![]() |
| Dichtbij parkeren is een levensader voor winkeliers |
dinsdag 9 april 2013
Speelt de ‘rode’ koningin van Edam-Volendam vals?
KLADBLOK Nog een aap uit de mouw in Edam-Volendam
Aantekening: Dit is het laatste Kladblok dat door de Nivo werd gepubliceerd. De redactie had echter na raadpleging van Mevrouw Kes de volgende alinea verwijderd: "In de marge van deze gigantische plannen waren directe familieleden van de wethouder, de heren Kes, al bezig met plannen om het Volendams museum op te heffen, zodat dat gebouw alvast vrij kwam. Hun argument was dat het museum wel gemist kon worden omdat het verleden beter in boeken kon blijven voortbestaan. Gelukkig kon verijdeld worden dat de heren Kes hun plannen konden uitvoeren. Ik heb daar een aardig stapeltje documentatie over."
Ik heb daar inderdaad aardig wat documentatie over waaruit de conclusie kan worden getrokken dat de familieleden van wethouder Kes op de hoogte moeten zijn geweest van de plannen tot vernieuwing van het dorpshart en in 'geheime mails' (o.a. 3 mei 2011) de voorzitter van het museum benaderden met het voorstel om het museum op te heffen omdat: "We hebben hoogstens nog een jaar '2012' om het museum open te houden. Dan kom je in de hele grote problemen". Bij de bekendmaking van de plannen begin 2013 bleek dat het museum wordt gehandhaafde op de huidige locatie en niet langer een strategische onderdeel vormt van de plannen voor de reconstructie van het dorpshart.
Vanzelfsprekend zal de wethouder mogelijk weinig gelukkig zijn geweest met het bekend worden van een minder geslaagde zet in haar schaakspel ten behoeve van een nieuw winkelcentrum. Dat levert ook de vraag op wat er verder door haar kan zijn ondernomen en nog niet bekend is. Het 'rode' leiderstype houdt de kaarten graag tegen de borst.
woensdag 27 maart 2013
De bestuursstijl in Edam-Volendam, is die rood, geel, groen of blauw ?

KLADBLOK
Het indelen van management-stijlen in kleuren is mode in de organisatie-advieswereld. Vier kleuren houden de boel overzichtelijk, al zijn er ook management-trainers die meer kleuren gebruiken. Iedere kleur heeft zijn eigen temperament en kent zijn eigen manier van omgaan met problemen. Iedere kleur kent in zijn management-stijl ook de eigen valkuilen die vooral zichtbaar worden bij druk uit de omgeving. De informatie over dit onderwerp ontleen ik aan een artkel van Guiver Freeman. Zie de link onderaan deze column.
Rood is een veel voorkomende stijl van leiderschap. Het is het profiel met de meeste risico's. Bij een beoordeling van het management van de problematische vastgoedtak van de SNS-bank, bleek het grootste deel van de leiding te behoren tot het rode management-type. Ze worden beschreven als leidinggevenden die zich niet laten weerhouden door drempels en weerstanden.
Het leek me een aardig idee om mijn ervaringen met de leden van het college van burgemeester en wethouders in Edam-Volendam een kleur te geven. Dat is natuurlijke een hachelijke onderneming. Niemand is alleen maar zijn kleur. Vaker gaat het om mengvormen. Het leuke van die kleuren is ook dat degene waarop ze betrekking hebben meer oog heeft voor de positieve kanten van zijn dominante kleur, dan voor de negatieve kanten. De positieve mogelijkheden komen meestal tot hun recht als de druk niet groot is en de sociale omgeving voldoende corrigerend kan werken. Dat is niet altijd het geval.Daarom kies ik voor het voor het confronterend uitlichten van de door mij veronderstelde negatieve kanten van de leiderschap-stijlen van de leden van het college.
Dorus Luyckxis denk ik van het type Groen. Gemakkelijk in de omgang en informeel in de aanpak. De negatieve kanten zullen niet onbekend overkomen. Bij dit type wordt als negatieve kenmerken vermeld: Aarzelend, afwachtend, behoudend, besluiteloos, bezitterig, huilt snel, kan geen grenzen trekken, leuteraar, passief, probleemdenker, traag en zwak.
Bij de wethouders Runderkamp en Kroon-Sombroek, zie ik het blauwe type
als overheersend. Iets minder gemakkelijk in de omgang omdat ze aan de introverte kant zijn. Als negatieve kenmerken worden genoemd: achterdochtig, afstandelijk, bang voor fouten, bureaucratisch, denkt snel in hokjes, formalistisch, kan slecht fouten toegeven, kieskeurig, langzaam, ontwijkend en veeleisend.
De keuze voor de kleur van de burgemeesterkon ik snel maken, geel, zonder twijfel. Energiek en enthousiast. Ook een feestbeest. Jan Smit noemde hem de 'burgerfeester'. Verder een echt leiderstype met als negatieve kenmerken: anderen van tafel praten, arrogant, beïnvloedbaar, fantast, lawaaierig, maakt niets af, manipulatief, onbetrouwbaar, oppervlakkig, opschepper, overdrijver, snel afgeleid (chaotisch), en verkeerde prioriteiten.
Ook bij wethouder Kes is de keuze niet zo moeilijk. Binnen het college is ze volgens mij de enige met rood als overheersende kleur. Dit type is zakelijk, neemt risico's, is ernergiek, doelgericht en sturend. Als negatieve kenmerken wordt bij dit type genoemd: agressief, arrogant, bot, gaat over grenzen, gevoelloos, intimiderend, koppig, meldt niet waar zij heen wil en loopt ver voor de troepen uit. Zo ken ik haar.
Burgemeester Willem van Beek en wethouder Kes zijn degenen die het meest duidelijk de leiders lijken te zijn. Ze voelen zich volgens mij ook wel goed in elkaars gezelschap. Op foto's lopen of staan ze vaak dicht bij elkaar. Van die twee is Kes ongetwijfeld de sterkste. Ze is, denk ik, doortastender, meedogenlozer en minder beïnvloedbaar dan de burgemeester. Bij alle twee heb ik het idee dat ze hun minder goede eigenschappen niet zo goed in de hand hebben en er te weinig naar streven om de positieve mogelijkheden van hun dominante stijl duidelijk naar voren te laten komen. Volgens mij heeft dat mede te maken met de sociale omgeving en de daar heersende waarden en normen. Je zou dat kunnen omschrijven als de bestuurscultuur. Die wordt vooral door deze twee gedomineerd en met name door de negatieve kanten van hun wijze van optreden. Daarmee creëren ze als het ware hun eigen sociale omgeving en bestuurscultuur met sub-dominanten als volgers.
Over Kes heb ik al eens geschreven dat zij volgens mij eigenlijk niet past in een omgeving waar democratische waarden en normen en die van goed bestuur centraal staan. Ze past veel beter in een omgeving waarin haar mamagement-stijl een voordeel is in plaats van een nadeel. Ze hoort eerder in een omgeving waar 'getting things done' hoger op prijs wordt gesteld dan samen met mensen ergens naar toe werken.
Bij de informatie over de management-stijlen, staat ook hoe je het beste met ieder van de kleurtypen kunt omgaan. Dat lijkt me niet alleen van belang voor ambtenaren op het stadskantoor en burgers die met collegeleden te maken krijgen, maar met name ook voor de leden van de gemeenteraad. Hoe zou je bijvoorbeeld met Kes moeten omgaan? In de informatie wordt daarover (in de mannelijke vorm) verteld: "Rood is een snelle en flexibele denker. Hij heeft een enorme hekel aan tijdverspillen en te veel praten hoort voor hem in die categorie. Wees dus direct en toon zelfvertrouwen, houd oogcontact. Hij kan er meestal niet zo goed tegen als je hem aanraakt. Rood krijgt graag complimentjes. Zorg dat je wat je wil zeggen helder en duidelijk op een rij hebt. Noem feiten zonder te veel in te gaan op details. Ze willen zo snel mogelijk weten welke resultaten en uitkomsten zijn te verwachten en dan beslissen ze ook snel. Kom je afspraken na."
Ik zou het met vele voorbeelden kunnen larderen. Maar dat kunt u zelf ook. Misschien komt u op een andere keuze uit. Ik zou zeggen: doe uw voordeel met deze informatie!
Loop niet met deze kennis te koop. Het kan een blauw oog opleveren. Als die eenmaal rijp is vertoont die alle vier kleuren.
Als ik mezelf zou moeten typeren is het vooral blauw (analytisch) met een flinke scheut rood (strijdvaardig), maar daar mag u natuurlijk heel anders over denken. Ik heb er in ieder geval wel wat 'blauwe ogen' aan over gehouden
Voor meer uitgebreide informatie verwijs ik u naar deze link:
http://www.guiver-freeman.com/articles/201301_Rood-Geel-Blauw-Groen-Welke_kleur.pdf
woensdag 6 maart 2013
KLADBLOK Een wethouder met lege handen
De raadsvergadering van 28 februari kende beslist enig drama. Het college had op voorstel van wethouder Kes de gemeenteraad gevraagd om het plan voor herstructurering van het Dorpshart op hoofdlijnen goed te keuren. Dat was de gemeenteraad niet van plan.
Diane Kwakman van de VVD opende de reeks van kritiek uit de raadsfracties met de opmerking dat de wethouder de zaak omdraait en aan de finish wil beginnen. Ook Janneke Rijpstra (PvdA) had de nodige bedenkingen over het topdown-proces en merkte op dat zo’n omvangrijk plan 15 jaar geleden een kans had gemaakt, maar nu een hachelijke onderneming is. Alleen VD|80 bleef de wethouder onverkort steunen in haar wensen. Het plan werd nog eens uitvoerig uit de doeken gedaan in een presentatie door WPM. WPM is een bedrijf in vastgoedontwikkeling dat ook een samenwerkingsverband heeft met een van de grootste ondernemers in parkeerbeheer.
Na de eerste ronde bleek de wethouder aangeslagen te zijn. Ze verweet de gemeenteraad dat die zich niet durfde uit te spreken nu er publiek bij was en vond dat maar zwak van de raad. Ze had er schoon genoeg van dat het college zich moest verdedigen tegen de gemeenteraad. Ze was onaangenaam verrast. De raad liet deze oprispingen langs haar kant gaan. Alleen fractievoorzitter Runderkamp van de VVD zette de zaak op scherp. Hij constateerde dat de wethouder niet geluisterd had. Hij wees er op dat de gemeenteraad slechts geld beschikbaar had gesteld voor visie-ontwikkeling. De wethouder legt echter een uitgewerkt plan voor en vraagt dat op hoofdlijnen goed te keuren. Ga nou eerst maar eens praten met de ondernemers en de bevolking, was zijn boodschap.
Wethouder Kes verzuchtte daarop dat ze niet met lege handen de inspraak kon ingaan. Dat was het moment dat de gemeenteraad zich liet verleiden net een stapje verder te gaan dan ze van plan was. Kes had met de visie in de hand het gesprek kunnen aangaan met de belanghebbenden. Ze wilde echter meer en kreeg het. Veel was dat overigens niet. De raad gaf haar (op aandringen van VD|80) wat voorlopige uitgangspunten mee en benadrukte dat ze zich nergens aan gebonden achtte.
Wethouder Kes komt nu met lege handen naar de bevolking. Ze kan geen beroep doen op zaken die de raad al heeft besloten en daarom de inspraak beperken. In feite staat het hele plan nu ter discussie. Over de vraag wat nu eigenlijk inspraak is, werd door de gemeenteraad lang gesteggeld en leidde tot een Babylonische spraakverwarring. Ik kreeg de neiging om in de ring te springen en de gespreksleiding over te nemen. Het zou niet veel hebben geholpen. Politici hebben soms belang bij onduidelijkheid om hun bedoelingen te verbergen.
Mijn buurman op de publieke tribune wist het wel. Hij neemt deel aan het beraad over het Noordeinde en zag zoals het daar gaat als een ideaal model. Samen kijken naar wat de problemen zijn en samen kijken hoe je die kan oplossen. Daar kon ik van harte mee instemmen. De wethouder dient dus als ze in gesprek gaat met de ondernemers en bevolking in de Oude Kom eerst met hen te inventariseren welke problemen er nu eigenlijk zijn.
In de vergadering bleek al dat haar eigen probleemstelling niet helemaal klopte. Haar stelling is dat, in vergelijking met andere centra, Volendam te weinig winkelvloeroppervlak heeft. In de vergadering bleek dat er geen tekort aan winkels bestaat, maar dat de winkels in vergelijking met elders gemiddeld niet groot zijn. Dat hoort bij Volendam! Weer even later bleek dat er maar een paar winkels zijn (Action en Hema bijvoorbeeld) die behoefte hebben aan uitbreiding. Daar hoeft natuurlijk niet de hele Oude Kom voor verbouwd te worden.
De wethouder is een schaakster. Ze heeft zo al heel wat binnen gehaald. In de Oude Kom moet historiserend worden gebouwd, er zijn monumenten aangewezen, de gemeente heeft een voorkeursrecht bij de aankoop van bepaalde woningen, het Europaplein is vrijgemaakt van auto’s en AMVO-terrein is ontdaan van toeristenbussen. In de raadsvergadering bleef ze schaken. Ze kondigde alvast aan geen detailhandel op industriegebieden toe te zullen staan en dirigeerde zo alvast ondernemers met plannen in die richting naar de nog te bouwen nieuwe winkeloppervlak in het Dorpshart.
Een slecht luisterende wethouder met een eigen agenda zie ik niet van harte de inspraak ingaan. Of ze dat eigenlijk wel kan, zal nog moeten blijken. De gemeenteraad heeft ruimte gemaakt voor een open gesprek en een open begin. Het is nu aan de ondernemers en inwoners om haar daar aan te houden. Niets moet, alles mag.
woensdag 27 februari 2013
Strategisch communiceren
KLADBLOK
"Die boerenkool smaakt voor geen meter".
"Ik doe er nog wat zout voor je bij"
"Het is nog steeds drie keer niks"
"Wacht, nog wat extra jus, is het zo beter?"
Daarna durfde ik niet verder te protesteren. Mevrouw Louter zou een goede verkoopdirecteur zijn. Als niet iemand haar voor was geweest, zou ze de uitvinder hebben kunnen zijn van de slogan 'Leuker kunnen we het niet maken', waarmee de belastingdienst ons de 'bruine belastingbonen' liet slikken. Dat heet strategisch communiceren. Ons college kan er ook wat van. Op de folder over de fusie is het prachtig fietsweer. Dat is het natuurlijk maar zelden in Nederland. In de folder wordt in een bijzin nog wel even vermeld dat er ook een nadeel kan zijn. De afstand tussen burger en bestuur 'kan' er door worden vergroot. Kijk, dat is ook strategisch communiceren. Als het straks tegenvalt zijn ze gedekt omdat ze die mogelijkheid met 'kan' hebben aangeduid.
Met de 'strategische communicatie' rond de vernieling van het dorpshart, schijnt er iets mis te zijn gegaan. Iemand schijnt het voortijdig en op een onaardige wijze in de publiciteit te hebben gebracht. Bij alle stukken die de gemeenteraad over dit onderwerp voorgelegd heeft gekregen, is de nota over de 'strategische communicatie' eigenlijk het meest interessant. Daarin zet je uiteen hoe je je zin denkt te krijgen. Inspraak?, natuurlijk. Beetje zout erbij en vooral jus en vervolgens ben je gewoon een ondankbare hond of 'oen' als je het voorgeschotelde niet netjes wegslikt.
In de wandelgangen, waaruit men slechts met discretie kan citeren, werd me verteld dat het autovrij maken van het Europaplein ook een kwestie van 'strategisch communiceren' is geweest. Het nu autovrije en met bankjes en boompjes opgeleukte plein moest de bevolking alvast lekker maken. Het was de amuse die aan het hoofdgerecht vooraf moest gaan. Op zo'n plein schijnt natuurlijk ook altijd de zon, er lopen alleen maar mooie mensen rond waarvan het plezier afstraalt. De boompjes zijn altijd groen, net als het gras bij de buren.
Het gras bij de buren? Ja, dat is het verhaal van wethouder Kes. Bij de buren hebben ze meer winkelvloeroppervlak dan in onze gemeente. Dat kunnen we natuurlijk niet op ons laten zitten. Zonder de goedkeuring van haar plan af te wachten ging ze alvast strategisch aan het werk. Als een schaakster plande ze op veldheer-achtige wijze haar zetten, zonder dat meteen duidelijk was waar ze op uit was. De aankoop van een pand aan de Zeestraat was de laatste toren die op haar schaakbord viel. De weg lag open voor het eindspel.
Deze week moet de gemeenteraad zich op verzoek van de wethouder uitspreken over haar einddoel. Op papier had dat een geruisloze stap moeten zijn die pas op het allerlaatste moment bekend zou worden. De gemeenteraad had al ingestemd met alle voorgaande zetten op het schaakbord van Kes. De laatste zet 'dame slaat koning' zou ze dan ook wel goedkeuren. Desnoods een beetje zout erbij of nog wat jus en klaar is Kes.
Zal het donderdag als de gemeenteraad vergadert zo gaan? Ik mag toch hopen van niet. Een plan van deze verstrekkende omvang had alleen maar mogen groeien vanuit de behoefte van inwoners en ondernemers. Die zouden luid en duidelijk hebben moeten verkondigen dat er in Volendam een schrijnend gebrek aan winkelvloeroppervlak is en dat het college daar nodig wat aan zou moeten doen.
Zo is het niet gegaan. Dit plan is in stilte voorbereid zonder dat ergens de behoefte aan zo'n plan luid en duidelijk is gebleken. De winkeliers en ondernemers in de Oude Kom waren pijnlijk verrast en de bewoners van de Oude Kom niet minder. Als ze er nu geen stokje voor steken krijgen ze een 'maaltijd' opgediend waar Moeder Kes alleen nog wat zout (boompjes) of jus (bankjes) aan zal willen toevoegen.
Natuurlijk is het reuze onaardig van me om wethouder Kes de schuld te geven. Officieel komen die plannen van het voltallige college. Die zien ook wel toekomst in het slentertoerisme en hebben hun collega Kes haar gang laten gaan. Ze heeft maanden in de voorbereiding van dit overvalsplan gestoken.
Het kan alleen worden voorkomen of op de lange baan worden geschoven als iedereen die er pijnlijk door verrast is donderdag aanstaande bij de vergadering van de gemeenteraad aanwezig is en laat blijken onaangenaam verrast te zijn. Pas dan kan blijken of de wethouder echt 'strategisch' kan communiceren. Ik adviseer haar een strategische terugtocht. Ze kan van de gemeenteraad niet vergen dat die nu al het plan op hoofdlijnen goedkeurt. Ze kan de gemeenteraad hooguit toestemming vragen om een 'goed gesprek' aan te gaan met de bewoners en ondernemers uit de Oude Kom.
Zorg dat u erbij bent op de gemeenteraadsvergadering van 28 februari (vanaf 19.30 uur) en neem wat peper mee.
vrijdag 15 februari 2013
Hoofden op Hol
Eigenlijk is het het een ongelukkige liefde. Een ‘jas’ die van Volendam houdt en het oude dorp ziet veranderen in een kitsch-versie van zichzelf. Worden al die nep-geveltjes gebouwd om ons te plezieren? Of moeten de argeloze bezoekers en toeristen maar aannemen dat we het prachtig vinden? Ga naar de nieuwe wijken en je ziet ze niet meer. Je ziet er nog wel de puntgevels die de Julianaweg zo prachtig maken. Voor mij vormen die een architectonisch monument van de toekomst. Die puntgeveltjes vertellen een verhaal. Dat verhaal hoort bij een cultuur. Die nepgeveltjes vertellen niets . Het is namaak.
De Zeestraat is mooi van lelijkheid. Ik heb hem met terugwerkende kracht weer in mijn hart gesloten. Er horen verhalen bij, net als bij de gevels van het Europaplein. Het vormt niet alleen een architectonisch archief. Er hoort ook een archief bij van verhalen die ons collectief geheugen vormen. Een shovel schuift alles straks in de puinbak.
Een duidelijke lijn in mijn ‘kladblokken’ van de laatste maanden is de uitverkoop van de Oude Kom aan het slentertoerisme. Bewoners en ondernemers in de Oude Kom hebben er in toenemende mate last van. Ze hebben er niet om gevraagd. Het beleid wordt over ze uitgerold. Ik zag het als een van mijn taken om in te gaan tegen het gemak waarmee dat gebeurde. Het gemak waarmee bezwaren werden weggewuifd of afgekocht met loze beloften en fooien. De aanbidders van het gouden kalf dat ‘toerisme’ heet en ons al opzadelden met het Marinapark zien we niet. Ze gaan schuil achter een college dat voor hen de weg baant en een gemeenteraad die ja en amen zegt.
Toen ik vragen stelde bij een wethouder en een stichting en de (schijn van) belangenverstrengeling zag, werd er hard terug geslagen. Nu ik echter de ‘strategische communicatieplannen’ van freule Kes voortijdig onder de aandacht bracht, balde de woede zich samen. En ik had al zoveel vijanden. Een beledigde burgemeester, luie raadsleden, een ondernemer in het bustoerisme en een politieke partij die vergeten is waartoe ze werd opgericht en waartoe ze op aarde is. Een krachtige burger is al lang niet meer het doel van het politieke bestel. Als je in de Oude Kom woont, ben je een onderdaan van het beleid en als je daar ondernemer bent, het voorwerp van spot. De krachtige burger is het nepgeveltje geworden van een partij waarvan het bootje fluks de haven uit zeilt om achter de einder stiekem te fuseren met het CDA.
Dat er meneren zijn die hebben geprobeerd het Volendams Museum alvast leeg aan freule Kes te overhandigen, schijnt een leugen te zijn waarmee ik alleen als doel zou hebben om mensen te beschadigen. Zo stond het in een naschrift van de redactie onder mijn laatste kladblok. En ofschoon ik het aan de hand van documenten zo heb zien gebeuren, moet het anders, meer positiever worden uitgelegd. Met een nepgeveltje dat wel.
De Nivo is eigenlijk ook nep. Je weet daar nooit wat ze voor een pet op hebben. Zo beschuldigen ze je van opzettelijke leugens, maar een week eerder complimenteerden ze me nog met mijn scherpzinnigheid. Maar toen ging het over de fusie met Zeevang. Je weet maar nooit wat je aan ze hebt. Als ze morgen een of andere lijzige tante die sist van boosheid aan de telefoon krijgen, geven ze die ook weer gelijk. Te veel petten daar. Dan verschuift de waarheid.
Mijn kladblokken verschenen al meer dan tien jaar in de Nivo. Ze hebben heel wat kladblokken in hun kolommen afgedrukt waarvan ze wisten dat niet iedereen ze met plezier zou lezen. Dat moet ik ze nageven en daar moet ik ze voor bedanken. Vanwege het afscheid dat ze me hebben bereid ben ik echter niet vergevingsgezind. Ze hebben zich het hoofd op hol laten brengen. Onder druk wordt alles vloeibaar, zelfs de ruggen die ze vaak toonden te hebben.
Het is jammer, maar niet het einde van de wereld. De officier van justitie die ze op me af hebben gestuurd heeft me slechts één feit ten laste gelegd en schreef daarover een enorm persbericht. Maar het gaat nog steeds over niet meer dan een verdenking. De wethouder van de (schijn van) belangenverstrengeling heeft inmiddels zelf om een onderzoek gevraagd en het zal wat mij betreft nog blijken dat freule Kes naar buiten niet duidelijk is geweest over haar uiteindelijke doel: de Zeestraat en het Europaplein vol zetten met nepgeveltjes. Ik verzeker u het wordt daar prachtig, schitterend, magnifiek, onovertrefbaar zelfs, en er komen ook nog bankjes en boompjes bij.
Adieu trouwe lezers, hierbij geef ik mijn pen over aan de onbekende Volendammer of Volendamse die graag tegels licht, de achterkant van het gelijk opzoekt, mooie verhalen doorprikt, een hekel heeft aan nepgeveltjes en schijneenheid. Hij of zij kan zich melden bij de redactie van de Nivo.







