Posts tonen met het label wethouder Kes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wethouder Kes. Alle posts tonen

maandag 27 januari 2014

Valse tegenstellingen als aanslag op de democratie in Edam-Volendam


                                          

Ex-wethouder Marisa Kes (Volendam|80) reageerde op haar ontslag door de gemeenteraad van Edam-Volendam met de mededeling dat ze naar huis is gestuurd door de ‘Edamse partijen’ RTVV-NH). Dat is een vals beeld. In de combinatie van VVD, GroenLinks en PvdA die het initiatief nam voor het ontslag,  is alleen de laatste een overwegend Edamse partij.

Marisa Kes gaat na haar ontslag, volgens mijn informatie, verder als lijsttrekster van Volendam|80. Haar pikante uitspraak is zou de aftrap kunnen zijn van een weinig verheffende verkiezingsstrijd. Het is de vraag of een ontslagen wethouder de meest geschikte kandidaat is om de verkiezingsstrijd voor haar partij aan te voeren. Hetzelfde geldt trouwens voor de eveneens ontslagen wethouder Gina Kroon-Sombroek, die voor het CDA de lijst aanvoert.

Beide dames zeggen zich niet te herkennen in de lijst van bezwaren en aanmerkingen die ter rechtvaardiging van hun ontslag zijn aangevoerd. Daar zit een probleem. Beide dames geven daarmee te kennen de ogen en oren te sluiten voor de kritiek die op het college is uitgeoefend. Ze willen afgerekend worden op het feit dat ze hard hebben gewerkt. Hoewel dat beslist waar is, kan dat geen enkele rol spelen. Het moet blijven gaan over de wijze waarop ze (hard) gewerkt hebben. Het is dan ook de wijze van werken die ter discussie is gesteld.

Door hun opstelling dwingen de lijsttreksters van het CDA en Volendam|80 die verkiezingsstrijd in de richting van personen. Daarbij is Marisa Kes de meest uitgesprokene. In feite vraagt ze de Volendamse kiezers: ‘pikken jullie het dat ik door ‘Edammer’ partijen ben ontslagen?’.  En daarmee is de valse noot in de verkiezingsstrijd geïntroduceerd. Na haar ontslag gaat ze daar in de sociale media lustig mee door. Zo beweert ze dat ze alleen maar weg moest zodat de andere partijen hun handen vrij zouden hebben om ambtenaren in het NNHK te huisvesten.  De boodschap die ze daar onbewust mee ventileert is: ‘nu kan ik het niet meer tegenhouden!’.

Door een valse tegenstelling te creëren, ‘Edamse’ vijandigheid ten opzichte van Volendam, laat ze haar minachting zien voor de feiten. De kiezer krijgt oogkleppen op gedaan. Ik heb al vaker mijn misnoegen geuit over haar stijl die wat mij betreft omschreven kan worden met: ‘het doel heiligt de middelen’.
Het wethouderschap vergt dat het doel uiteindelijk wordt vastgelegd in een democratisch proces. Het proces kun je op inhoudelijke wijze of formele wijze invullen. In de stijl van Kes draait het om de formele invulling en verwaarloost ze het inhoudelijke deel omdat ze bij voorkeur het doel zelf bepaalt. Dat heeft dan ook een rol gespeeld bij haar ontslag.

Politieke macht vergaren door middel van valse tegenstellingen moet worden afgewezen als manipulatie van kiezers. Kes activeert de altijd sluimerende kommenstrijd voor politieke doeleinden. Ze schept verdeeldheid door in te spelen op sluimerende gevoelens door ten onrechte VVD en GroenLinks te kaderen als ‘Edammer’ partijen.

In werkelijkheid gaat het niet om uiteenlopende belangen van de kernen Volendam en Edam. Het werkelijke verschil gaat over uiteenlopende politieke stijlen. Die hebben de breuk en verdeeldheid veroorzaakt. De procedure om te komen tot een reconstructie van het dorpshart van Volendam speelt daarin een belangrijke rol.  Kes had de neiging om haar legitimiteit bij de gemeenteraad te zoeken om daarmee belanghebbenden voor voldongen feiten te stellen. In dit geval corrigeerde de gemeenteraad haar en gaf haar de opdracht mee om bij het begin te beginnen. Ze luisterde niet, organiseerde schijninspraak en riep daarmee grote irritaties op de belanghebbende ondernemers en bij de meerderheid in de gemeenteraad.

Het is betreurlijk dat de collegepartijen CDA en Volendam|80 onvoldoende afstand hebben genomen van deze bestuursstijl. Ze waren er maar wat trots op dat deze wethouder dingen voor elkaar kreeg. Daarmee zijn ze mede verantwoordelijk geworden voor het in stand houden van de top-down-stijl van de wethouder die inspraak slechts als een te nemen hindernis zag.  Als belanghebbenden zich tegen haar voorstellen keerden, bagatelliseerde ze de bezwaren en demoniseerde ze de bezwaarmakers. Dat is het nadeel dat top-down-beleid nu eenmaal met zich meebrengt.

Bij de laatste raadsvergadering kreeg ik van GroenLinks hun verkiezingsprogramma overhandigd. Dat begint met een pleidooi voor democratie, transparantie en integriteit. Inspraak moet vooraf plaatsvinden zeggen ze. Bij het hoofdstuk ‘Arbeid en Zorg’ vond ik een sympathiek pleidooi om de WirWarbar in gebruikt te gaan nemen als activiteitencentrum voor mensen met een beperking. Ik herinner me dat de CDA-wethouder dat in de gemeenteraad als eens op kribbige toon afwees omdat ze andere projecten op het oog had. Misschien is het wel een goed voorbeeld voor hoe dat aangepakt kan worden. Laten de belanghebbenden de verschillende mogelijkheden maar eerst beoordelen. Daarna kan een wethouder een beredeneerd voorstel voorleggen aan de gemeenteraad.

Partijen en raadsleden die de voorkeur geven aan een andere volgorde verdienen eigenlijk geen plaats in de gemeenteraad. Wat mij betreft mogen de verkiezingen over dat onderwerp gaan. Veel belangrijker dan de vraag in welke dependance ambtenaren worden gehuisvest





woensdag 27 november 2013

Het CDA (in Edam-Volendam) verkoopt illusies over het Europaplein

KLADBLOK

‘Als je de steun wilt van het volk, laat ze dan illusies zien, want als je ze de waarheid vertelt, zullen ze je stenigen’. Aan deze aanbeveling voor politici door Machiavelli moest ik denken toen ik in de NiVo (van 20 november 2013) kennis nam van de visie van het CDA op de ontwikkeling van het centrum van Volendam.

Op het eerste gezicht is het een saai stuk. Voor wie alle discussies over het onderwerp heeft gevolgd zijn er echter wel interessante dingen te lezen. In het stuk maakt het CDA bijvoorbeeld duidelijk dat ze zich volledig afkeert van de grootschalige plannen die coalitiegenoot VD|80 voor het centrum koestert. De plannen van die partij en haar wethouder Kes worden definitief en grondig afgewezen.

Het CDA maakt echter ook duidelijk dat het vasthoudt aan het omstreden besluit om het Europaplein autovrij te maken. Het zijn de winkeliers en een aantal bezoekers van het centrum die zich daar met hand en tand tegen verzetten. Ik maak er geen geheim van dat ik daarbij hoor. In mijn visie is parkeren de enige logische bestemming van dat plein.  Echter, iedereen die dat ook vindt, loopt tegen de belangen van twee heel verschillende partijen op.

Op de eerste plaats gaat het om ‘linkse’ belangen. Daar vinden ze dat we beter de fiets of het Openbaar Vervoer kunnen nemen om ons te verplaatsen. Ze zijn gek op het plaatje van de fietsende moeder met volle boodschappentassen en een kind voor- en achterop.  Zeg ‘auto’ en ze zeggen: ‘weg ermee’. De auto’s verbannen ze dan ook het liefst naar een plek waar niemand ze kan zien.

Dan hebben we ook nog ‘rechts’. Die willen het nog wel eens voor de auto en de winkeliers opnemen. Maar in dit geval even niet.  Hoewel de grootschalige plannen van VD|80 door ‘rechts’ worden afgewezen, doen ze dat omdat een ander ‘grootschalig’ plan hen drijft. Ze willen namelijk het toeristisch gebied dat zich overwegend tot de fameuze Dijk beperkt uitbreiden tot het centrum van Volendam. Het zijn vooral de VVD en het CDA die zich daar voor inspannen en dat doen ze al sinds er plannen waren voor het verblijfstoerisme en de bouw van het Marinapark.

In die plannen speelt het Europaplein een centrale en principiële rol. Het moet een verblijfsgebied worden in plaats van een parkeerterrein. Volgens het CDA moet het plein ‘een belangrijke en waardevolle rol gaan spelen als kloppend hart en ontmoetingsplek voor de eigen burgers, winkelend publiek van buiten en toeristen’. Een ronkende zin die niet meer dan een illusie beschrijft. Pleinen in Nederland liggen er als regel kaal, winderig en ongebruikt bij omdat de weersomstandigheden in Nederland alleen aardig zijn voor pleinen die beschut liggen. Zo’n plein is het Europaplein helaas niet. De westenwinden die vanaf de brede Zeestraat worden aangevoerd maken het plein alleen maar een aangenaam verblijfsgebied op de zeldzame zomerse dagen waarop de westenwinden het even af laten weten. Maar ja, als je steun van de bevolking wilt krijgen voor plannen, kun je beter illusies verkopen dan de waarheid vertellen. En die waarheid is simpel. Meer dan een ‘kijkplein’ zal het nooit worden.

De oostwand en de zuidwand van het plein moeten wat het CDA (en de VVD) betreft een andere uitstraling krijgen. Het verouderde gebouw aan de oostwand waar vroeger het postkantoor zat en nu een winkel moet vervangen worden voor een gebouw met een ‘Volendamse’ uitstraling. De Zuidwand die gevormd wordt door de Ventersgracht en waar nu een rijtje woningen staat, moet vervangen worden door een ‘Volendamse’ wand met winkeltjes, een restaurant, eetcafé of bistro. Woningen daar moeten bij verkoop aan de gemeente worden aangeboden. Het is een merkwaardige zaak. De bewoners van de Ventersgracht spelen een belangrijke rol bij het betwisten van de functie van het plein. Ze willen dat de auto’s voor hun deur verdwijnen. Maar op de lange duur zijn zij het die zullen verdwijnen in de plannen van het CDA.

Het zijn naar mijn idee de begerige ogen van projectontwikkelaars die van het Europaplein een betwist gebied hebben gemaakt. Bouwen in dat gebied levert mooie verdienmodellen op. Om die reden was het CDA in het verleden al eens een heftig tegenstander van de herbouw van het cultureel centrum PX bij het plein en vertikte ze het om een eenduidig antwoord te geven op de vraag waarom ze daar tegen was.

Uiteindelijk gaat het om de grote vraag of het CDA harde argumenten heeft. Het winkelhart van Volendam moet volgens het CDA een impuls krijgen en volgens haar is iedereen daarbij gebaat. Dat winkels het door veranderde koopgewoonten steeds moeilijker krijgen, beseffen ze bij het CDA wel. Dat staat haar onnadenkende plannen voor uitbreiding van het winkelgebied echter niet in de weg. Dat winkels om te floreren vooral aangewezen zijn op comfortabele parkeermogelijkheden, ziet het CDA voor het gemak maar even over het hoofd. Dat is een probleem. Als er al iets ontbreekt aan het huidige winkelhart van Volendam zijn dat niet winkels, maar juist voldoende parkeermogelijkheden. En daar is het Europaplein dus uitermate geschikt voor.

Het is niet de eerste keer dat er met gelegenheidsargumenten wordt gewerkt. Toen het Marinapark gebouwd moest worden, was het argument dat verblijfstoerisme het teruglopend dagtoerisme moest opvangen. Het dagtoerisme heeft nog steeds geen daling laten zien. Bij het Marinapark is het (onnodige) middel erger gebleken dan de kwaal. Dat zou een waarschuwing moeten zijn.

nb. bijna precies een jaar geleden -25 november 2012- schreef ik al eerder over het Europaplein:
http://hardewoorden.blogspot.nl/2013/11/de-brink-van-volendam.html


vrijdag 15 november 2013

Grondwaterproblemen in Volendamse wijk Munnikenveld

                                                         


KLADBLOK

Latrinevliegjes, schimmel, stank en waterrijke kruipruimten vergallen al een paar jaar het woonplezier van de bewoners van deze wijk die zo’n vijftig jaar oud is. Sinds de riolering enkele jaren geleden vernieuwd is, hebben de bewoners van deze wijk last van een te hoog grondwaterpeil.

Bij de aanleg van de wijk werd er onvoldoende rekening mee gehouden dat er voor de afvoer van grondwater sloten en vijvers nodig zijn. Ze zijn er niet. Dat heeft lang geen problemen gegeven. Dat was te danken aan het rioleringssysteem van gresbuizen die het te veel aan grondwater opzogen en afvoerden. Vanaf 2011 zijn de gresbuizen in de wijk vervangen door een rioleringssysteem van pvc-buizen. Vanaf dat moment verdween de drainerende werking van de gresbuizen en steeg het grondwaterpeil met alle vervelende gevolgen die daar bij horen.

"Dit gaat niet goed"
Bij de vernieuwing van het rioleringssysteem werd al van verschillende kanten gezegd: “Dit gaat niet goed”. De gemeente werd geadviseerd om naast het riool een drainagesysteem aan te leggen. De gemeente weigerde dat echter. In een recent interview zegt de verantwoordelijke ambtenaar daarover: “Als we het van tevoren hadden geweten, hadden we er gelijk op gereageerd”. Daarbij wijst hij er op dat drainage niet altijd de meest geschikte oplossing zou zijn.

Ik mis iedere vorm van deskundigheid op dit terrein, maar mij is gebleken dat er ernstige twijfel mag bestaan aan de deskundigheid van de gemeente. Je hoeft niet ver te zoeken om te ontdekken dat elders in het land er al eerder problemen zijn ontstaan wanneer gresbuizen door pvc worden vervangen. Of het nu zuinigheid of eigenwijsheid is geweest, duidelijk is dat de gemeente bij de vernieuwing van het rioleringssysteem bestaande kennis genegeerd heeft. Dit heeft onnodige overlast voor de bewoners veroorzaakt.

De gemeente gaat er nu wat aan doen. Er komt een ring van infiltratiebuizen om de wijk. Als dat niet afdoende is, wordt er mogelijk alsnog een drainage aangelegd. Omdat de grondwateroverlast onder woningen ook het gevolg is van het inklinken van de grond, adviseert de gemeente de bewoners om op eigen kosten de kruipruimtes op te hogen met zand, schelpen of schuimbeton. In combinatie met de infiltratiebuizen die de gemeente gaat aanleggen is dat misschien al voldoende.

Topdown
Ik heb er de nodige problemen mee. Op de eerste plaats met dat woord ‘misschien’. Het wijst er op dat de gemeente iets gaat proberen waarvan ze zelf nog niet met zekerheid weet dat het voldoende zal helpen. Het tweede probleem dat ik heb is dat de gemeente in de persoon van wethouder Kes een kant en klaar plan op tafel legt. Het zoveelste topdown-plan. De gemeenteraad van Edam-Volendam herhaalt al een aantal jaren dat het anders en publieksvriendelijker moet. Het had dan ook voor de hand gelegen als de gemeente eerst met de bewoners aan tafel was gaan zitten om samen met hen de plannen uit te werken. Zo kweek je acceptatie en maak je gebruik van de kennis en ervaringen onder de bewoners. De gemeente moet nu eerst maar eens met de bewoners in overleg gaa alvorens ze aan de slag gaat met de uitvoering van haar eigen plan. Het derde probleem is dat de bewoners geen enkele compensatie krijgen aangeboden voor de door de gemeente veroorzaakte overlast. De gemeente heeft formeel gelijk als ze stelt dat de woningeigenaar zelf verantwoordelijk is voor wat er op zijn eigen terrein gebeurt. Maar formeel gelijk hebben is niet hetzelfde als is sociale zin gelijk hebben. Bewoners hebben al vrij snel de problemen bij de gemeente aangekaart, maar hebben lang het gevoel gehad dat ze aan het lijntje werden gehouden.

Uiteindelijk is het Hoogheemraadschap de eindverantwoordelijke voor het grondwaterpeil. Iedereen betaalt daar een heffing voor en die wordt bovendien volgend jaar nog eens flink verhoogd. Het is ook bekend dat het Hoogheemraadschap wel van die gresbuizen af wil. Die voeren immers veel hemelwater dat in feite schoon is af naar de rioolwaterzuivering. Over de betrokkenheid van het Hoogheemraadschap bij de problemen in Munnikenveld wordt door de gemeente geen informatie gegeven. Daarnaast is het de vraag of er in meer wijken van Edam-Volendam vergelijkbare problemen zijn te verwachten. Insiders wijzen nu al op de problemen die te verwachten zijn bij de nieuwbouwwijk Broekgouw.

De gemeenteraad die er bij het college al heel lang op aandringt om uit haar ivoren toren te komen, heeft kennelijk nog steeds niet voldoende overtuigingskracht om het college te laten beseffen dat het menens is.




dinsdag 1 oktober 2013

Wie maakt een einde aan ons onbetrouwbaar gemeentebestuur?

Winkels aan het Europaplein

                                           
Dichtbij parkeren is een levensader voor winkeliers


KLADBLOK

Wie maakt een einde aan ons onbetrouwbaar gemeentebestuur?

Stel dat je lastige ouders hebt en na lang knokken heb je eindelijk verlof gekregen om twee keer per maand op zaterdagavond tot middernacht naar de Dijk te mogen gaan. De ouders van je vriendin hebben het bij je ouders wel voor elkaar gekregen dat je een weekje met haar op vakantie mag. Als de vakantietijd nadert willen je ouders nog eens met je praten. Wat hun betreft gaat dat weekje alleen maar door als je voortaan die twee zaterdagavonden inlevert. Hoe ga je reageren op zo’n onmogelijke eis en op zulke onbetrouwbare ouders? Steek je de pruiken van je moeder in de fik, sla je het kunstgebit van je vader aan diggelen of bel je de kinderbescherming?

Hoewel vergelijkingen natuurlijk altijd mank gaan hebben de winkeliers van de Oude Kom met zo’n situatie te maken. Met die jonge man van hierboven kan het nog goed komen, maar voor de winkeliers in de Oude Kom kan iedere onnadenkende ingreep levensbedreigend voor hun toekomst zijn. Toen de gemeente het Europaplein autovrij wilden maken hebben ze voor hun klanten en zichzelf gestreden. Als gunst werd een beperkt aantal parkeerplekken op het Europaplein  gemaakt. Maar wat moet je verder met zo’n leeg plein? Dat zag de gemeenteraad ook niet zo zitten. Via een motie droegen ze het college op om buiten het toeristenseizoen het hele plein te benutten voor parkeren. Dat is in ieder geval beter dan niks, dachten de winkeliers. Vanaf 1 oktober moet er weer geparkeerd kunnen worden op het Europaplein. Gaat dat ook lukken? De kogel is bepaald nog niet door de kerk en dat ligt aan het onwillige college van burgemeester en wethouders dat de boel traineert. In plaats van de motie van de gemeenteraad royaal uit te voeren beginnen ze te marchanderen. Kennelijk heeft die motie de druiven zuur gemaakt. Op de eerste plaats willen ze het aantal parkeerplekken kleiner maken dan het vroeger was. Dat is al knap lullig, maar bepaald nog niet het ergste. Het ergste is dat ze een wisseltruc proberen uit te halen. Het college is alleen van plan de motie uit te voeren als de winkeliers bereid zijn het beperkte aantal parkeerplekken die in de zomer overblijven en waar ze hard voor geknokt hebben, op te geven. Het college geeft dus zuinig met de ene hand en probeert met de andere hand iets wat ze eerder hebben toegestaan, terug te nemen. Deze aanpak kan regelrecht een vorm van chantage worden genoemd.

Ik was gisteren in de Oude Kom om wat boodschappen te doen en hoorde winkeliers er met elkaar over praten. Ze zijn woedend. Dat kan ik van ze begrijpen net zoals ik begrijp dat die knul uit het begin de pruiken van zijn moeder in brand wil steken.

Maar mevrouw Kes, wethouder en aanstichtster van al deze ellende draagt, voor zover ik weet, geen pruiken en als dat wel zo was is het heel onverstandig om ze in de fik te steken.

Er is maar één instantie die het college de wacht kan aanzeggen voor dit schandalig onsportief en nogal onbetrouwbaar gedrag. Dat is de gemeenteraad en die dient in dit geval te zeggen: ‘zo gaan we hier niet met elkaar om’. Winkeliers pesten omdat ze voor hun klanten en hun bedrijf opkomen behoort bepaald niet tot het gedrag wat de Algemene bestuurswet onder ‘behoorlijk bestuur’ verstaat.

Maar gaat de gemeenteraad er iets aan doen? Gaat de gemeenteraad een gemankeerd college dat slechts op de winkel mag passen, aanpakken? Wat mij betreft is dat de hoogste tijd en is er wel meer voor nodig dan een motie van afkeuring. Het is niet het enige geval waarin het college zich niet van een kant laat zien die billijk is en tot ‘behoorlijk bestuur’ kan worden gerekend. Ik reken op een uiterst krachtdadige reactie van de gemeenteraad, geen partij uitgezonderd. Zelfs het op zich al onbetrouwbare VD|80 kan het zich niet permitteren om het gedrag van haar eigen wethouder goed te keuren.

Ik ben al een paar jaren weinig gelukkig met het college. Nu er nog maar twee wethouders en een burgemeester over zijn, laat het zien dat ze nog steeds weinig hebben geleerd. Er zit een zekere kwaadaardigheid in dit college dat de neiging heeft de democratische spelregels te ver op te rekken om haar zin te krijgen of om persoonlijke vetes uit te vechten. Iets anders dan dat kan ik er niet in zien. Mevrouw en wethouder Kes heeft al eerder laten zien dat ze er niet goed mee kan omgaan als ze haar zin niet krijgt.

Het is nu aan de gemeenteraad om te laten zien waarvoor ze is gekozen. Dat is onder andere om de burger te beschermen tegen de luimen van een college dat lak heeft aan de democratische spelregels.
https://mail.google.com/mail/u/0/images/cleardot.gif


dinsdag 9 april 2013

Speelt de ‘rode’ koningin van Edam-Volendam vals?


KLADBLOK


Als ik een raadsvergadering in Edam-Volendam bezoek, word ik vaak besprongen door een man die in mij een gevaar ziet voor de democratie. “Schrijf nou eens positief over de politiek, man, straks gaat niemand meer stemmen door jouw negatief geschrijf” bijt hij me dan toe.  

Die man overdrijft natuurlijk verschrikkelijk. Daarnaast kan er getwijfeld worden aan zijn analyse van de politieke situatie. In de gemeente Edam-Volendam zijn de heersende bestuurscultuur en de politieke cultuur waarschijnlijk de grootste vijanden van de democratie. Je zou zelfs kunnen stellen dat vanuit de bestaande bestuurscultuur democratie als hinderlijk wordt gezien en dat er bij een aantal belangrijke onderwerpen geen intentie aanwezig is om democratie als zodanig, behalve als formele verplichting, serieus te nemen.  

Die bestuurscultuur heeft ook een interne werking. Uit een recent organisatie-onderzoek  blijkt dat medewerkers op het stadskantoor zich onvoldoende veilig voelen. Er heerst een klimaat waarin men zich naar de leiding moet schikken en anders voor represailles moet vrezen. Die stijl is ook extern herkenbaar. Het bestuur in Edam-Volendam heeft de neiging haar wil op autocratische wijze door te zetten.

Als voorbeeld daarvan zou kunnen worden gekeken naar de mediastrategie  die wordt gevolgd bij de voorgenomen fusie met de gemeente Zeevang. Het is niet de bedoeling dat er een kritische discussie ontstaat die dat voornemen zou kunnen doorkruisen. Een van de hoofdrolspelers in het nogal autocratische bestuur van Edam-Volendam is wethouder Marisa Kes (VD|80). Vanwege haar bestuursstijl heb ik haar de kleur ‘rood’ (link) toebedeeld. Die kleur behoort bij een leiderschapsstijl die zich onder meer kenmerkt door democratie te zien als een te overwinnen weerstand.

Ze heeft bekendheid verworven door haar doortastend optreden bij de ontwikkeling van het woningbouwplan ‘Broeckgouw’. De gemeente treedt daarbij op als projectontwikkelaar en risicodrager. Het is anno 2013 niet eenvoudig om een groot aantal nieuwbouwwoningen in de markt te zetten en verkocht te krijgen. Er zijn aanwijzingen dat wethouder Kes de instrumenten uit haar portefeuille ‘ruimtelijke ordening’ gebruikt om kleinschaliger plannen voor woningbouw tegen te werken teneinde de verkoop van woningen in Broeckgouw zo veel als mogelijk te begunstigen. Ze gebruikt in dit geval haar hindermacht ten behoeve van financieel-economische belangen die de gemeente als ondernemer heeft door private ondernemers tegen te werken.

Het meest in het oog springend is echter de wijze waarop ze bezig is een grootscheeps plan voor te bereiden om het hart van de Oude Kom van Volendam te voorzien van een grootschalig winkelcentrum met een ondergrondse garage voor 700 auto’s. Zonder dat dit voor de bevolking zichtbaar werd is ze al een paar jaar bezig geweest om strategische stappen te zetten die het doel dichterbij moeten brengen. Ze kreeg het voorkeursrecht voor de aankoop van panden in het doelgebied. Ze kocht al met een smoesje ('de ingang van de parkeergarage onder de Havenhof moet worden verbeterd') een strategisch hoekpand aan. Ze kreeg medewerking van parkeerwethouder Dorus Luyckx om het Europaplein autovrij te maken. Ook nu werd daarvoor een smoes ingezet. Het zou gaan om een verbetering van de verkeersveiligheid. Alle stappen kunnen worden teruggeleid naar het uiteindelijke doel –een nieuw winkelcentrum als een soort overbodige harttransplantatie-. Die stap[pen gingen vooraf aan plannen waar de gemeenteraad nog over moest beslissen. Bijvoorbeeld over de toekomst van het Europaplein.

Een bijzondere gebeurtenis die tekenend is voor de stijl van Queen Kes is de geheime poging van haar familieleden om het Volendams Museum op te heffen. Het betrokken pand was een tijd lang nodig bij de plannen voor wat de ‘vernieuwing van het dorpshart’ werd genoemd. Ik heb het bewijs voor deze snode plannen geleverd.  De reactie van Queen Kes was tekenend. Brutaalweg werd ik uitgemaakt voor een leugenaar die geen ander doel had om mensen te beschadigen. Tussen eenvoudig ontkennen of anderen van onwaarheden beschuldigen zit een kritische grens. Die is hier overschreden.

De volksvertegenwoordiging ziet bij dit alles ‘slapend’ toe. Collegepartijen spelen elkaar de bal toe en de oppositie in de gestalte van de VVD en GroenLinks zijn te veel bezig met de eigen prioriteiten. De eenmansfractie Lijst Kras doet haar best, maar durft niet altijd ‘harde woorden’ te spreken.

Ik kan de man die mij altijd bespringt als ik een raadsvergadering bezoek niet beloven dat ik positief ga schrijven over de politiek in Edam-Volendam. Integendeel. De patiënt is ziek en er is een medicijn nodig. Een medicijn dat werkt. Een medicijn dat de democratie er weer boven op helpt. Een medicijn dat de burger weer rechten geeft en van gemeenteraadsleden weer volksvertegenwoordigers maakt, in plaats van controleerders van het bestuur die negeren dat bijvoorbeeld de rode Koningin geen (democratische) kleren draagt en vals speelt.

KLADBLOK Nog een aap uit de mouw in Edam-Volendam



                                                                   

Om te beginnen neem ik u mee terug naar 2004. Dat is het jaar waarin heftig  werd gestreden om de nieuwbouw van PiusX op dezelfde plaats te krijgen als waar het stond. Vooral het CDA was daar in die tijd tegen. Ze wilden dat nooit goed uitleggen en zeiden daarom maar dat er sprake was van ‘voortschrijdend inzicht’. Dat zult u zich vast nog wel herinneren.

Toen al besefte een aantal mensen dat het CDA er liever niet voor uitkwam dat ze op lange termijn plannen had voor winkeltjes met appartementen erboven. Binnenkort zullen ze gelijk krijgen. Op de raadsvergadering van 28 februari zal het college een plan aan de gemeenteraad voorleggen waarin de hele Zeestraat en het Europaplein op de schop gaan. Er moet 4500m2 winkeloppervlak bij komen en er worden 700 ondergrondse parkeerplaatsen aangelegd. Als het doorgaat zal die omgeving voor een paar jaar één grote bouwput en bouwplaats worden. Vergeleken daarbij is het verlies van parkeerplaatsen op het Europaplein nog kinderspel bij wat winkeliers en omwonenden te wachten staat.

Dat het plan nog kan worden teruggedraaid lijkt lastig. ‘Meesterstrateeg’ wethouder Kes heeft de meeste troeven al binnen. Zonder dat algemeen bekend werd wat daarvan precies de eindbedoeling was, kreeg ze van de gemeenteraad al verlof om vrijkomende panden in dat gebied op te kopen. Ze heeft de kaarten goed gedeeld en heeft alle troeven uitgespeeld. Zo kon ze al een begin maken met de uitvoering van het plan zonder dat het plan in de gemeenteraad was behandeld.

Het is weer eens een voorbeeld van de geweldige transparantie bij onze gemeente. Voor bewoners en winkeliers zal het een grote en onaangename verrassing zijn. Het is vooral een voorbeeld van ‘eindigen’ waar je had moeten beginnen. Zo’n plan had in grote lijnen eerst uitvoerig in de inspraak moeten worden gebracht. Als daar dan draagvlak voor blijkt te bestaan, kun je het stapsgewijs gaan invullen met deelplannen. De gemeente heeft de omgekeerde weg gevolgd en de gemeenteraad kan eigenlijk niet meer terug. Ze heeft al met te veel voorbereidende stappen van wethouder Kes  ingestemd. Het college heeft draagvlak gezocht in de gemeenteraad. Die kan niet meer terug. De belangrijkste beslissingen zijn al achter de rug.

Natuurlijk gaat het plan de inspraak in. Het plan zelf zal wel niet ter discussie staan. Maar u mag vast meepraten over ondergeschikte details als de voegbreedte. Natuurlijk mag u ook zeggen dat u liever 100 extra parkeerplaatsen wilt en het college zal er dan vast wel 25 bij willen doen als blijk van haar goede wil.

Een ingewijde vertelde me dat het autovrij maken van het Europaplein nergens voor nodig was. Het is alleen maar gedaan om u een voorproefje te geven van wat er gaat komen. Dat het ten koste ging van de ondernemers rond het Europaplein speelde kennelijk geen rol bij het college dat begerig was om  alvast iets te laten zien en daar aan te laten wennen. Het plein wordt het hart van een nieuwe winkelstraat en winkelplein.

Queen Kes zegt dat  gebleken zou zijn dat we te weinig winkels in de Oude Kom hebben. Lijkt me onzin. Als daar draagvlak voor was, zouden ze er al lang geweest zijn. Onderzoek dat ik ken, laat alleen zie dat er in de Oude Kom te weinig diversiteit is. Vanwege zo’n aanvechtbaar argument van Queen Kes kunnen we natuurlijk niet de hele Oude Kom gaan verbouwen. Gezien alles wat daarbij komt kijken moet er sprake zijn van zeer zwaarwegende argumenten. Ik zie ze niet. Ziet U ze? Wat ik zie is een van bovenaf opgelegd plan.

In de marge van deze gigantische plannen waren directe familieleden van de wethouder, de heren Kes, al bezig met plannen om het Volendams museum op te heffen, zodat dat gebouw alvast vrij kwam. Hun argument was dat het museum wel gemist kon worden omdat het verleden beter in boeken kon blijven voortbestaan. Gelukkig kon verijdeld worden dat de heren Kes hun plannen konden uitvoeren. Ik heb daar een aardig stapeltje documentatie over.

Er is alle reden voor inwoners en ondernemers uit de Oude Kom om naar die raadsvergadering te komen. Dan kunnen ze zien hoe de verschillende partijen zich hier uit redden. Ze hebben zich eigenlijk al vastgelegd en moeten nu maar uitleggen waarom u alleen maar over de goothoogte en de te gebruiken voeg  mag inspreken.

Dat geeft mij alvast de gelegenheid om het college er op te wijzen dat als er wat meer publiek komt kijken, er altijd stoelen te kort zijn. Misschien kan Lijst Kras een amendement op de begroting indienen zodat er begrotingsruimte komt om, laten we zeggen vijftig klapstoelen aan te schaffen, en het toegestroomde publiek tijdens de pauze ook te laten genieten van een gevulde koek. Al heb ik zelf liever een kroket, als ik het mag zeggen.

Aantekening: Dit is het laatste Kladblok dat door de Nivo werd gepubliceerd. De redactie had echter na raadpleging van Mevrouw Kes de volgende alinea verwijderd: "In de marge van deze gigantische plannen waren directe familieleden van de wethouder, de heren Kes, al bezig met plannen om het Volendams museum op te heffen, zodat dat gebouw alvast vrij kwam. Hun argument was dat het museum wel gemist kon worden omdat het verleden beter in boeken kon blijven voortbestaan. Gelukkig kon verijdeld worden dat de heren Kes hun plannen konden uitvoeren. Ik heb daar een aardig stapeltje documentatie over."

Ik heb daar inderdaad aardig wat documentatie over waaruit de conclusie kan worden getrokken dat de familieleden van wethouder Kes op de hoogte moeten zijn geweest van de plannen tot vernieuwing van het dorpshart en in 'geheime mails' (o.a. 3 mei 2011) de voorzitter van het museum benaderden met het voorstel om het museum op te heffen omdat: "We hebben hoogstens nog een jaar '2012' om het museum open te houden. Dan kom je in de hele grote problemen". Bij de bekendmaking van de plannen  begin 2013 bleek dat het museum wordt gehandhaafde op de huidige locatie en niet langer een strategische onderdeel vormt van de plannen voor de reconstructie van het dorpshart.

Vanzelfsprekend zal de wethouder mogelijk weinig gelukkig zijn geweest met het bekend worden van een minder geslaagde zet in haar schaakspel ten behoeve van een nieuw winkelcentrum. Dat levert ook de vraag op wat er verder door haar kan zijn ondernomen en nog niet bekend is. Het 'rode' leiderstype houdt de kaarten graag tegen de borst.

woensdag 27 maart 2013

De bestuursstijl in Edam-Volendam, is die rood, geel, groen of blauw ?




KLADBLOK


Het indelen van management-stijlen in kleuren is mode in de organisatie-advieswereld. Vier kleuren houden de boel overzichtelijk, al zijn er ook management-trainers die meer kleuren gebruiken. Iedere kleur heeft zijn eigen temperament en kent zijn eigen manier van omgaan met problemen. Iedere kleur kent in zijn management-stijl ook de eigen valkuilen die vooral zichtbaar worden bij druk uit de omgeving. De informatie over dit onderwerp ontleen ik aan een artkel van Guiver Freeman. Zie de link onderaan deze column.


Rood is een veel voorkomende stijl van leiderschap. Het is het profiel met de meeste risico's. Bij een beoordeling van het management van de problematische vastgoedtak van de SNS-bank, bleek het grootste deel van de leiding te behoren tot het rode management-type. Ze worden beschreven als leidinggevenden die zich niet laten weerhouden door drempels en weerstanden.
Het leek me een aardig idee om mijn ervaringen met de leden van het college van burgemeester en wethouders in Edam-Volendam een kleur te geven. Dat is natuurlijke een hachelijke onderneming. Niemand is alleen maar zijn kleur. Vaker gaat het om mengvormen. Het leuke van die kleuren is ook dat degene waarop ze betrekking hebben meer oog heeft voor de positieve kanten van zijn dominante kleur, dan voor de negatieve kanten. De positieve mogelijkheden komen meestal tot hun recht als de druk niet groot is en de sociale omgeving voldoende corrigerend kan werken. Dat is niet altijd het geval.Daarom kies ik voor het voor het confronterend uitlichten van de door mij veronderstelde negatieve kanten van de leiderschap-stijlen van de leden van het college.


Dorus Luyckxis denk ik van het type Groen. Gemakkelijk in de omgang en informeel in de aanpak. De negatieve kanten zullen niet onbekend overkomen. Bij dit type wordt als negatieve kenmerken vermeld: Aarzelend, afwachtend, behoudend, besluiteloos, bezitterig, huilt snel, kan geen grenzen trekken, leuteraar, passief, probleemdenker, traag en zwak.


Bij de wethouders Runderkamp en Kroon-Sombroek, zie ik het blauwe type
als overheersend. Iets minder gemakkelijk in de omgang omdat ze aan de introverte kant zijn. Als negatieve kenmerken worden genoemd: achterdochtig, afstandelijk, bang voor fouten, bureaucratisch, denkt snel in hokjes, formalistisch, kan slecht fouten toegeven, kieskeurig, langzaam, ontwijkend en veeleisend.


De keuze voor de kleur van de burgemeesterkon ik snel maken, geel, zonder twijfel. Energiek en enthousiast. Ook een feestbeest. Jan Smit noemde hem de 'burgerfeester'. Verder een echt leiderstype met als negatieve kenmerken: anderen van tafel praten, arrogant, beïnvloedbaar, fantast, lawaaierig, maakt niets af, manipulatief, onbetrouwbaar, oppervlakkig, opschepper, overdrijver, snel afgeleid (chaotisch), en verkeerde prioriteiten.


Ook bij wethouder Kes is de keuze niet zo moeilijk. Binnen het college is ze volgens mij de enige met rood als overheersende kleur. Dit type is zakelijk, neemt risico's, is ernergiek, doelgericht en sturend. Als negatieve kenmerken wordt bij dit type genoemd: agressief, arrogant, bot, gaat over grenzen, gevoelloos, intimiderend, koppig, meldt niet waar zij heen wil en loopt ver voor de troepen uit. Zo ken ik haar.


Burgemeester Willem van Beek en wethouder Kes zijn degenen die het meest duidelijk de leiders lijken te zijn. Ze voelen zich volgens mij ook wel goed in elkaars gezelschap. Op foto's lopen of staan ze vaak dicht bij elkaar. Van die twee is Kes ongetwijfeld de sterkste. Ze is, denk ik, doortastender, meedogenlozer en minder beïnvloedbaar dan de burgemeester. Bij alle twee heb ik het idee dat ze hun minder goede eigenschappen niet zo goed in de hand hebben en er te weinig naar streven om de positieve mogelijkheden van hun dominante stijl duidelijk naar voren te laten komen. Volgens mij heeft dat mede te maken met de sociale omgeving en de daar heersende waarden en normen. Je zou dat kunnen omschrijven als de bestuurscultuur. Die wordt vooral door deze twee gedomineerd en met name door de negatieve kanten van hun wijze van optreden. Daarmee creëren ze als het ware hun eigen sociale omgeving en bestuurscultuur met sub-dominanten als volgers.


Over Kes heb ik al eens geschreven dat zij volgens mij eigenlijk niet past in een omgeving waar democratische waarden en normen en die van goed bestuur centraal staan. Ze past veel beter in een omgeving waarin haar mamagement-stijl een voordeel is in plaats van een nadeel. Ze hoort eerder in een omgeving waar 'getting things done' hoger op prijs wordt gesteld dan samen met mensen ergens naar toe werken.


Bij de informatie over de management-stijlen, staat ook hoe je het beste met ieder van de kleurtypen kunt omgaan. Dat lijkt me niet alleen van belang voor ambtenaren op het stadskantoor en burgers die met collegeleden te maken krijgen, maar met name ook voor de leden van de gemeenteraad. Hoe zou je bijvoorbeeld met Kes moeten omgaan? In de informatie wordt daarover (in de mannelijke vorm) verteld: "Rood is een snelle en flexibele denker. Hij heeft een enorme hekel aan tijdverspillen en te veel praten hoort voor hem in die categorie. Wees dus direct en toon zelfvertrouwen, houd oogcontact. Hij kan er meestal niet zo goed tegen als je hem aanraakt. Rood krijgt graag complimentjes. Zorg dat je wat je wil zeggen helder en duidelijk op een rij hebt. Noem feiten zonder te veel in te gaan op details. Ze willen zo snel mogelijk weten welke resultaten en uitkomsten zijn te verwachten en dan beslissen ze ook snel. Kom je afspraken na."
Ik zou het met vele voorbeelden kunnen larderen. Maar dat kunt u zelf ook. Misschien komt u op een andere keuze uit. Ik zou zeggen: doe uw voordeel met deze informatie!
Loop niet met deze kennis te koop. Het kan een blauw oog opleveren. Als die eenmaal rijp is vertoont die alle vier kleuren.


Als ik mezelf zou moeten typeren is het vooral blauw (analytisch) met een flinke scheut rood (strijdvaardig), maar daar mag u natuurlijk heel anders over denken. Ik heb er in ieder geval wel wat 'blauwe ogen' aan over gehouden
Voor meer uitgebreide informatie verwijs ik u naar deze link:
http://www.guiver-freeman.com/articles/201301_Rood-Geel-Blauw-Groen-Welke_kleur.pdf

woensdag 6 maart 2013

KLADBLOK Een wethouder met lege handen

                                                                         

De raadsvergadering van 28 februari kende beslist enig drama. Het college had op voorstel van wethouder Kes de gemeenteraad gevraagd om het plan voor herstructurering van het Dorpshart op hoofdlijnen goed te keuren. Dat was de gemeenteraad niet van plan.

Diane Kwakman van de VVD opende de reeks van kritiek uit de raadsfracties met de opmerking dat de wethouder de zaak omdraait en aan de finish wil beginnen. Ook Janneke Rijpstra (PvdA) had de nodige bedenkingen over het topdown-proces en merkte op dat zo’n omvangrijk plan 15 jaar geleden een kans had gemaakt, maar nu een hachelijke onderneming is. Alleen VD|80 bleef de wethouder onverkort steunen in haar wensen. Het plan werd nog eens uitvoerig uit de doeken gedaan in een presentatie door WPM. WPM is een bedrijf in vastgoedontwikkeling dat ook een samenwerkingsverband heeft met een van de grootste ondernemers in parkeerbeheer.

Na de eerste ronde bleek de wethouder aangeslagen te zijn. Ze verweet de gemeenteraad dat die zich niet durfde uit te spreken nu er publiek bij was en vond dat maar zwak van de raad. Ze had er schoon genoeg van dat het college zich moest verdedigen tegen de gemeenteraad. Ze was onaangenaam verrast. De raad liet deze oprispingen langs haar kant gaan. Alleen fractievoorzitter Runderkamp van de VVD zette de zaak op scherp. Hij constateerde dat de wethouder niet geluisterd had. Hij wees er op dat de gemeenteraad slechts geld beschikbaar had gesteld voor visie-ontwikkeling. De wethouder legt echter een uitgewerkt plan voor en vraagt dat op hoofdlijnen goed te keuren. Ga nou eerst maar eens praten met de ondernemers en de bevolking, was zijn boodschap.

Wethouder Kes verzuchtte daarop dat ze niet met lege handen de inspraak kon ingaan. Dat was het moment dat de gemeenteraad zich liet verleiden net een stapje verder te gaan dan ze van plan was. Kes had met de visie in de hand het gesprek kunnen aangaan met de belanghebbenden. Ze wilde echter meer en kreeg het. Veel was dat overigens niet. De raad gaf haar (op aandringen van VD|80) wat voorlopige uitgangspunten mee en benadrukte dat ze zich nergens aan gebonden achtte.

Wethouder Kes komt nu met lege handen naar de bevolking. Ze kan geen beroep doen op zaken die de raad al heeft besloten en daarom de inspraak beperken. In feite staat het hele plan nu ter discussie. Over de vraag wat nu eigenlijk inspraak is, werd door de gemeenteraad lang gesteggeld en leidde tot een Babylonische spraakverwarring. Ik kreeg de neiging om in de ring te springen en de gespreksleiding over te nemen. Het zou niet veel hebben geholpen. Politici hebben soms belang bij onduidelijkheid om hun bedoelingen te verbergen.

Mijn buurman op de publieke tribune wist het wel. Hij neemt deel aan het beraad over het Noordeinde en zag zoals het daar gaat als een ideaal model. Samen kijken naar wat de problemen zijn en samen kijken hoe je die kan oplossen. Daar kon ik van harte mee instemmen. De wethouder dient dus als ze in gesprek gaat met de ondernemers en bevolking in de Oude Kom eerst met hen te inventariseren welke problemen er nu eigenlijk zijn.

In de vergadering bleek al dat haar eigen probleemstelling niet helemaal klopte. Haar stelling is dat, in vergelijking met andere centra, Volendam te weinig winkelvloeroppervlak heeft. In de vergadering bleek dat er geen tekort aan winkels bestaat, maar dat de winkels in vergelijking met elders gemiddeld niet groot zijn. Dat hoort bij Volendam! Weer even later bleek dat er maar een paar winkels zijn (Action en Hema bijvoorbeeld) die behoefte hebben aan uitbreiding. Daar hoeft natuurlijk niet de hele Oude Kom voor verbouwd te worden.

De wethouder is een schaakster. Ze heeft zo al heel wat binnen gehaald. In de Oude Kom moet historiserend worden gebouwd, er zijn monumenten aangewezen, de gemeente heeft een voorkeursrecht bij de aankoop van bepaalde woningen, het Europaplein is vrijgemaakt van auto’s en AMVO-terrein is ontdaan van toeristenbussen. In de raadsvergadering bleef ze schaken. Ze kondigde alvast aan geen detailhandel op industriegebieden toe te zullen staan en dirigeerde zo alvast ondernemers met plannen in die richting naar de nog te bouwen nieuwe winkeloppervlak in het Dorpshart.

Een slecht luisterende wethouder met een eigen agenda zie ik niet van harte de inspraak ingaan. Of ze dat eigenlijk wel kan, zal nog moeten blijken. De gemeenteraad heeft ruimte gemaakt voor een open gesprek en een open begin. Het is nu aan de ondernemers en inwoners om haar daar aan te houden. Niets moet, alles mag.

woensdag 27 februari 2013

Strategisch communiceren

KLADBLOK

"Die boerenkool smaakt voor geen meter".

"Ik doe er nog wat zout voor je bij"

"Het is nog steeds drie keer niks"

"Wacht, nog wat extra jus, is het zo beter?"

Daarna durfde ik niet verder te protesteren. Mevrouw Louter zou een goede verkoopdirecteur zijn. Als niet iemand haar voor was geweest, zou ze de uitvinder hebben kunnen zijn van de slogan 'Leuker kunnen we het niet maken', waarmee de belastingdienst ons de 'bruine belastingbonen' liet slikken. Dat heet strategisch communiceren. Ons college kan er ook wat van. Op de folder over de fusie is het prachtig fietsweer. Dat is het natuurlijk maar zelden in Nederland. In de folder wordt in een bijzin nog wel even vermeld dat er ook een nadeel kan zijn. De afstand tussen burger en bestuur 'kan' er door worden vergroot. Kijk, dat is ook strategisch communiceren. Als het straks tegenvalt zijn ze gedekt omdat ze die mogelijkheid met 'kan' hebben aangeduid.

Met de 'strategische communicatie' rond de vernieling van het dorpshart, schijnt er iets mis te zijn gegaan. Iemand schijnt het voortijdig en op een onaardige wijze in de publiciteit te hebben gebracht. Bij alle stukken die de gemeenteraad over dit onderwerp voorgelegd heeft gekregen, is de nota over de 'strategische communicatie' eigenlijk het meest interessant. Daarin zet je uiteen hoe je je zin denkt te krijgen. Inspraak?, natuurlijk. Beetje zout erbij en vooral jus en vervolgens ben je gewoon een ondankbare hond of 'oen' als je het voorgeschotelde niet netjes wegslikt.

In de wandelgangen, waaruit men slechts met discretie kan citeren, werd me verteld dat het autovrij maken van het Europaplein ook een kwestie van 'strategisch communiceren' is geweest. Het nu autovrije en met bankjes en boompjes opgeleukte plein moest de bevolking alvast lekker maken. Het was de amuse die aan het hoofdgerecht vooraf moest gaan. Op zo'n plein schijnt natuurlijk ook altijd de zon, er lopen alleen maar mooie mensen rond waarvan het plezier afstraalt. De boompjes zijn altijd groen, net als het gras bij de buren.

Het gras bij de buren? Ja, dat is het verhaal van wethouder Kes. Bij de buren hebben ze meer winkelvloeroppervlak dan in onze gemeente. Dat kunnen we natuurlijk niet op ons laten zitten. Zonder de goedkeuring van haar plan af te wachten ging ze alvast strategisch aan het werk. Als een schaakster plande ze op veldheer-achtige wijze haar zetten, zonder dat meteen duidelijk was waar ze op uit was. De aankoop van een pand aan de Zeestraat was de laatste toren die op haar schaakbord viel. De weg lag open voor het eindspel.

Deze week moet de gemeenteraad zich op verzoek van de wethouder uitspreken over haar einddoel. Op papier had dat een geruisloze stap moeten zijn die pas op het allerlaatste moment bekend zou worden. De gemeenteraad had al ingestemd met alle voorgaande zetten op het schaakbord van Kes. De laatste zet 'dame slaat koning' zou ze dan ook wel goedkeuren. Desnoods een beetje zout erbij of nog wat jus en klaar is Kes.

Zal het donderdag als de gemeenteraad vergadert zo gaan? Ik mag toch hopen van niet. Een plan van deze verstrekkende omvang had alleen maar mogen groeien vanuit de behoefte van inwoners en ondernemers. Die zouden luid en duidelijk hebben moeten verkondigen dat er in Volendam een schrijnend gebrek aan winkelvloeroppervlak is en dat het college daar nodig wat aan zou moeten doen.

Zo is het niet gegaan. Dit plan is in stilte voorbereid zonder dat ergens de behoefte aan zo'n plan luid en duidelijk is gebleken. De winkeliers en ondernemers in de Oude Kom waren pijnlijk verrast en de bewoners van de Oude Kom niet minder. Als ze er nu geen stokje voor steken krijgen ze een 'maaltijd' opgediend waar Moeder Kes alleen nog wat zout (boompjes) of jus (bankjes) aan zal willen toevoegen.

Natuurlijk is het reuze onaardig van me om wethouder Kes de schuld te geven. Officieel komen die plannen van het voltallige college. Die zien ook wel toekomst in het slentertoerisme en hebben hun collega Kes haar gang laten gaan. Ze heeft maanden in de voorbereiding van dit overvalsplan gestoken.

Het kan alleen worden voorkomen of op de lange baan worden geschoven als iedereen die er pijnlijk door verrast is donderdag aanstaande bij de vergadering van de gemeenteraad aanwezig is en laat blijken onaangenaam verrast te zijn. Pas dan kan blijken of de wethouder echt 'strategisch' kan communiceren. Ik adviseer haar een strategische terugtocht. Ze kan van de gemeenteraad niet vergen dat die nu al het plan op hoofdlijnen goedkeurt. Ze kan de gemeenteraad hooguit toestemming vragen om een 'goed gesprek' aan te gaan met de bewoners en ondernemers uit de Oude Kom.

Zorg dat u erbij bent op de gemeenteraadsvergadering van 28 februari (vanaf 19.30 uur) en neem wat peper mee.


 


 


 


 

vrijdag 15 februari 2013

Hoofden op Hol

Eigenlijk is het het een ongelukkige liefde. Een ‘jas’ die van Volendam houdt en het oude dorp ziet veranderen in een kitsch-versie van zichzelf. Worden al die nep-geveltjes gebouwd om ons te plezieren? Of moeten de argeloze bezoekers en toeristen maar aannemen dat we het prachtig vinden? Ga naar de nieuwe wijken en je ziet ze niet meer. Je ziet er nog wel de puntgevels die de Julianaweg zo prachtig maken. Voor mij vormen die een architectonisch monument van de toekomst. Die puntgeveltjes vertellen een verhaal. Dat verhaal hoort bij een cultuur. Die nepgeveltjes vertellen niets . Het is namaak. De Zeestraat is mooi van lelijkheid. Ik heb hem met terugwerkende kracht weer in mijn hart gesloten. Er horen verhalen bij, net als bij de gevels van het Europaplein. Het vormt niet alleen een architectonisch archief. Er hoort ook een archief bij van verhalen die ons collectief geheugen vormen. Een shovel schuift alles straks in de puinbak. Een duidelijke lijn in mijn ‘kladblokken’ van de laatste maanden is de uitverkoop van de Oude Kom aan het slentertoerisme. Bewoners en ondernemers in de Oude Kom hebben er in toenemende mate last van. Ze hebben er niet om gevraagd. Het beleid wordt over ze uitgerold. Ik zag het als een van mijn taken om in te gaan tegen het gemak waarmee dat gebeurde. Het gemak waarmee bezwaren werden weggewuifd of afgekocht met loze beloften en fooien. De aanbidders van het gouden kalf dat ‘toerisme’ heet en ons al opzadelden met het Marinapark zien we niet. Ze gaan schuil achter een college dat voor hen de weg baant en een gemeenteraad die ja en amen zegt. Toen ik vragen stelde bij een wethouder en een stichting en de (schijn van) belangenverstrengeling zag, werd er hard terug geslagen. Nu ik echter de ‘strategische communicatieplannen’ van freule Kes voortijdig onder de aandacht bracht, balde de woede zich samen. En ik had al zoveel vijanden. Een beledigde burgemeester, luie raadsleden, een ondernemer in het bustoerisme en een politieke partij die vergeten is waartoe ze werd opgericht en waartoe ze op aarde is. Een krachtige burger is al lang niet meer het doel van het politieke bestel. Als je in de Oude Kom woont, ben je een onderdaan van het beleid en als je daar ondernemer bent, het voorwerp van spot. De krachtige burger is het nepgeveltje geworden van een partij waarvan het bootje fluks de haven uit zeilt om achter de einder stiekem te fuseren met het CDA. Dat er meneren zijn die hebben geprobeerd het Volendams Museum alvast leeg aan freule Kes te overhandigen, schijnt een leugen te zijn waarmee ik alleen als doel zou hebben om mensen te beschadigen. Zo stond het in een naschrift van de redactie onder mijn laatste kladblok. En ofschoon ik het aan de hand van documenten zo heb zien gebeuren, moet het anders, meer positiever worden uitgelegd. Met een nepgeveltje dat wel. De Nivo is eigenlijk ook nep. Je weet daar nooit wat ze voor een pet op hebben. Zo beschuldigen ze je van opzettelijke leugens, maar een week eerder complimenteerden ze me nog met mijn scherpzinnigheid. Maar toen ging het over de fusie met Zeevang. Je weet maar nooit wat je aan ze hebt. Als ze morgen een of andere lijzige tante die sist van boosheid aan de telefoon krijgen, geven ze die ook weer gelijk. Te veel petten daar. Dan verschuift de waarheid. Mijn kladblokken verschenen al meer dan tien jaar in de Nivo. Ze hebben heel wat kladblokken in hun kolommen afgedrukt waarvan ze wisten dat niet iedereen ze met plezier zou lezen. Dat moet ik ze nageven en daar moet ik ze voor bedanken. Vanwege het afscheid dat ze me hebben bereid ben ik echter niet vergevingsgezind. Ze hebben zich het hoofd op hol laten brengen. Onder druk wordt alles vloeibaar, zelfs de ruggen die ze vaak toonden te hebben. Het is jammer, maar niet het einde van de wereld. De officier van justitie die ze op me af hebben gestuurd heeft me slechts één feit ten laste gelegd en schreef daarover een enorm persbericht. Maar het gaat nog steeds over niet meer dan een verdenking. De wethouder van de (schijn van) belangenverstrengeling heeft inmiddels zelf om een onderzoek gevraagd en het zal wat mij betreft nog blijken dat freule Kes naar buiten niet duidelijk is geweest over haar uiteindelijke doel: de Zeestraat en het Europaplein vol zetten met nepgeveltjes. Ik verzeker u het wordt daar prachtig, schitterend, magnifiek, onovertrefbaar zelfs, en er komen ook nog bankjes en boompjes bij. Adieu trouwe lezers, hierbij geef ik mijn pen over aan de onbekende Volendammer of Volendamse die graag tegels licht, de achterkant van het gelijk opzoekt, mooie verhalen doorprikt, een hekel heeft aan nepgeveltjes en schijneenheid. Hij of zij kan zich melden bij de redactie van de Nivo.