Posts tonen met het label narcisme. Alle posts tonen
Posts tonen met het label narcisme. Alle posts tonen

woensdag 8 mei 2013

Bling, Bing, zit de waarheid er wel in?

Kladblok

 
                             ex-wethouder Wim Runderkamp volgens zelfgekozen bling-imago

 
Kladblok

Soms is het verweer van mensen zo onhandig dat het vermakelijk wordt. Ex wethouder Wim Runderkamp (VD|80) ziet zichzelf nog wel weer in de politieke arena terugkeren, zegt hij in een interview met het NHD. De journalist heeft hem geen enkele kritische vraag gesteld en zo de geplaagde ex-wethouder de kans gegeven om een ‘niets aan de hand show’ op te voeren waarin iedere reflectie op het gebeurde ontbreekt. Maar is zijn public relations offensief geloofwaardig?

Wie het Bing-rapport goed heeft gelezen, kan de conclusie trekken dat de ex-wethouder een bord voor zijn kop heeft.  Zijn allereerste verweer bij het begin van de affaire –dat de stichting PVE slapend was en niet actief- is een leugen gebleken. De rapporteurs van integriteitsonderzoeker Bing hebben verzuimd dat expliciet te vermelden. Dat hij nagelaten heeft zijn betrokkenheid bij de stichting PVE te melden, wordt hem formeel aangerekend. Uit de rapportage van Bing blijkt echter dat men intern op het Stadskantoor uitstekend op de hoogte was van die betrokkenheid en hem daar zelfs regelmatig aan herinnerd had. Het ging in feite dan ook niet om die betrokkenheid, maar om de wijze waarop hij daar als wethouder mee om is gegaan.

Het rapport van Bing is geformuleerd aan de hand van de vraagstelling van het Presidium. Dat betekent dat er nog heel wat losse einden zijn overgebleven. Wie het letterlijk verwoord verweer van de ex-wethouder in het rapport leest, kan gemakkelijk het verschil zien tussen de werkelijkheid en wat de interne advocaat van de ex-wethouder daarvan gemaakt heeft. In mijn vorige Kladblok schreef ik al dat in ieder van ons een advocaat aanwezig is die zo nodig liegt, bedriegt, verdraait en manipuleert als onze reputatie in het gedrang komt. Zo’n advocaat neemt het karakter aan van de persoon voor wiens reputatie hij opkomt. Het karakter van de ex-wethouder heb ik al eens eerder beschreven. Zijn eigenliefde en eigenwaan zijn groter dan een functie als wethouder kan dragen en zijn dadendrang is groter dan zijn persoon kan dragen. Datgene wat hij in zijn verbeelding is, kan hij niet waarmaken. Hij zal de laatste zijn die dat door heeft.

De persoonlijke tragiek heeft een politieke component. Voor zijn partij, VD|80, is het vervelend om op zo’n manier een wethouder te verliezen. Dat vergt het beperken van de schade en VD|80 deed dat met een publicatie van bestuur en fractie in de Nivo van 1 mei 2013. Daarin wordt het vertrek van hun wethouder gepresenteerd als een verlies voor de gemeenschap. Het Bing-rapport wordt verongelijkt samengevat in de formaliteit van het niet vermelden van een nevenfunctie. De ondernemers van het Europaplein krijgen weer de zwarte piet omdat zij de schijn van belangenverstrengeling zouden hebben ingebracht, om hun eigen standpunt te onderbouwen.

Het zou mij niet verbazen als de tekst van dit artikel door de ex-wethouder zelf zou zijn geschreven. De tekst is van het begin tot het eind public relations voor het imago van de vertrokken wethouder. De wethouder als onschuldige, de betrokken wethouder als verlies voor de samenleving, de wethouder als slachtoffer van de ‘oendernemers’ van het Europaplein, de wethouder die ten onrechte gestruikeld is over het onschuldige feit van het niet vermelden van een ‘slapende’ nevenfunctie.

VD|80 presenteert zich hiermee naar buiten als een partij die volledig achter ‘us Wum’ blijft staan. Dat lijkt me niet erg verstandig. Dat betekent dat ze geen enkele verantwoordelijkheid neemt voor wat er fout is gegaan. Het betekent ook dat ze geen afstand neemt van wat de ex-wethouder aan geheugenverlies, hele en halve onwaarheden en pure roddel heeft gepresenteerd ter zijner verdediging. Daarmee heeft de partij zich laten meeslepen in het te beperkte integriteitsbesef van hun ex-wethouder. Daarmee maakt ze de hele vertoning nog gênanter en dwazer dan die al was. Het heeft tot gevolg gehad dat het als geheim bestempelde rapport van Bing nu op straat ligt.

De integriteit van bestuurders is het belangrijkste goed van een democratie. Het is het fundament van het vertrouwen van burgers. Nu het Bing-rapport publiek is gemaakt, ondermijnt dat het public relations-offensief van de ex-wethouder en het bestuur en de fractie van zijn partij. De onluisterende waarheid van het rapport verdringt de armzalige leugens.

VD|80 is terechtgekomen in de maalstroom van haar eigen armzaligheid. Bij het gebrek aan daadkracht bij het bestuur en ledenraad, het gebrek aan afstand tussen fractie en bestuurders dient de dominante aanwezigheid binnen de partij van wethouder Marisa Kes te worden betrokken. Haar dadendrang is al lang niet meer te vereenzelvigen met het motto van de partij: ‘De burger weer krachtig’. Haar oprechtheid en transparantie in de kwestie ‘reconstructie Dorpshart’ valt serieus te betwijfelen. Binnen de partij trekt ze uiteindelijk aan alle touwtjes. Haar wil is wet.

VD|80 zit op een route naarde afgrond. Maar net als de ex-wethouder was ze vooraf voldoende gewaarschuwd.
                         







   
imago ex-wethouder Wim Runderkamp na Bing-rapport
 
 

woensdag 24 april 2013

Edam-Volendam en haar narcistische bestuurders

                                 
                                                                        schema van Mintzberg

Kladblok


Edam-Volendam heeft een twitterende burgemeester en daar is hij trots op. Hij beschrijft het als een vorm om de afstand tussen bestuur en burger te verkleinen. Wie wat kritisch analyseert ziet echter al snel dat het vooral gaat om zelfpromotie en promotie van het door hem gedragen beleid.

Hoe je je als burgemeester of wethouder dient te gedragen, is eigenlijk niet zo moeilijk. Regels, procedures en opvattingen over de normen en waarden van ‘behoorlijk bestuur’ bepalen de rol die je als bestuurder in een democratisch bestel vervult. Als bestuurder weet je wat er van je wordt verwacht en de mensen waarmee je te maken krijgt weten wat ze kunnen verwachten.

Je zou kunnen zeggen dat de persoonlijkheid van een bestuurder wordt gedempt door de vereisten van zijn rol. De persoonlijke stijl van een bestuurder geeft kleur aan de wijze waarop hij zijn rol vervult. Er ontstaat pas een probleem als de rol in te sterke mate wordt bepaald door de persoon die het ambt bekleedt. Door een gebrek aan macht over zichzelf wordt de rol dan overschaduwd door de persoon. Vaak wordt dit zichtbaar als de betrokkene zijn persoonlijke invulling van de rol opdringt aan zijn omgeving en de communicatie over zijn rolopvatting blokkeert.

In dat soort gevallen speelt narcisme vaak een rol. Een narcistische bestuurder kan zichzelf moeilijk als deel van het geheel zien en zijn taak niet als een rol opvatten. Zijn persoonlijke beleving staat bij alles centraal en uit die beleving volgt zijn handelen. Een beetje narcisme is niemand vreemd. Er is pas reden tot bezorgdheid als iemand zichzelf niet meer kan relativeren en corrigeren. Dan komen de vervelende kanten van narcisme naar voren in de vorm van een gebrekkig inlevingsvermogen en gebrekkig geweten. Er is al helemaal reden tot zorg als er sprake is van manipulatie, intimidatie, rancune, controlerend gedrag en woede-uitbarstingen. In dat geval is er sprake van een  te kwetsbaar zelfbeeld dat verborgen wordt en daarom behoefte geeft aan macht om de omgeving te kunnen domineren. De eigen behoeften worden boven die van anderen gesteld. Dat vervuilt relaties met de omgeving. Dat gaat wringen.

In mijn opvatting is burgemeester Willem van Beek zo’n narcistische persoonlijkheid. Toen bijvoorbeeld Zeevang zijn opwachting maakte bij de raadsleden van Edam-Volendam, merkte hij op dat het toch maar goed uitkwam dat hij een grote ervaring meebracht in fusieprocessen. Doelen en het beleid om daar te komen worden dan onderdeel van zijn persoonlijk streven en gekenmerkt door de minder fraaie verschijningsvormen van narcisme.

Zijn optreden kan worden gezien als behorend tot het eerste type van narcisme waarbij het centrum van actie de persoon zelf is. Wethouder Kes zou kunnen worden gezien als iemand die tot het tweede type behoort. Bij dit meer introverte type is de buitenwereld het centrum van actie en wordt het narcisme vooral kenbaar door de reacties op de buitenwereld. In beide gevallen gaat het echter om behoud van dominantie.

Een kenmerkende actie van Wethouder Kes was bijvoorbeeld haar gekwetstheid toen de gemeenteraad haar voorstel tot reconstructie van het Dorpshart niet overnam. Ze verweet dat de raad op een nogal persoonlijke manier. Ze heeft ook de neiging om met opstappen te dreigen. Wethouder Runderkamp behoort volgens mij ook tot dit tweede type. Bij hem krijg je soms het idee dat hij dag en nacht bezig is te reageren op wat hem overkomt en daar stelling tegen te nemen vanuit een narcistisch patroon. Als het er op aan komt is hij de enige die deugt. Een goed voorbeeld is bijvoorbeeld zijn reactie op de advocaat van de ondernemers rondom het Europaplein. De fantasieën over eigen grootheid zijn bij hem het pijnlijkst zichtbaar.

Kenmerkend voor de narcistische bestuurder is dat hij zijn (persoonlijke) opvatting over anderen opdringt aan zijn omgeving. Kritiek op beleid of rol wordt opgevat als een persoonlijke kwetsing. Niemand die zich schuldig maakt aan zo’n inbreuk op de eigenliefde, kan deugen. Zulke personen worden allerlei tekortkomingen en duistere motieven toegeschreven en de omgeving wordt zo’n negatieve omschrijving ingeprent. De narcistische bestuurder kiest voor de slachtofferrol bij kritiek en beschouwt zelfkritiek, gezien zijn uniekheid, als een overbodige activiteit. Niemand kent hem of haar werkelijk en heeft het bij het verkeerde einde als hij op- of aanmerkingen heeft.

Er zit in mijn opvattingen te veel aan narcisme in het bestuur van Edam-Volendam en dat tekent de politieke verhoudingen. De narcistische bestuurders gedragen zich als de alpha-dieren van de politieke roedel. De gemeenteraad vertoont maar al te vaak haar onderdanigheid en meegaandheid. VD|80 loopt daarin voorop.
 
nb. deze column is voorlopig de laatste in een serie over de bestuursstijl in Edam-Volendam.