Posts tonen met het label Marisa Kes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Marisa Kes. Alle posts tonen

donderdag 2 april 2015

Het gesol met het Europaplein

                                                               

De Zeestraat en het Europaplein zijn bepaald niet moeders mooiste. De geschiedenis heeft er zijn merktekens achter gelaten. Een trambaan, een gashouder en rookhuisjes hebben hun sporen achtergelaten en zijn verantwoordelijk geweest voor de contouren van de te brede Zeestraat en het weinig aantrekkelijke Europaplein. De vervanging van het oude PiusX voor het nieuwe PX is een grote verbetering geweest voor het aanzien. De Havenhof is dat nooit geworden, al zou de vervanging van het wit van de topgevels door Waterlands groen en nog liever blauw een hele verbetering opleveren.
Centrum
De Zeestraat en Europaplein met hun omgeving vormen met hun opgang naar de Dijk het centrum van Volendam. Een centrum met tal van functies is van ons allemaal, heb ik al eens eerder gesteld. Het is niet alleen van de bewoners en de ondernemers, het is ook erfgoed dat iedereen toebehoort. Ook de gebruikers van het centrum hebben hun rechten want zonder hun regelmatig bezoek en aanwezigheid, zou het geen centrum meer zijn. De drie rechthebbenden, de bewoners, de ondernemers en de gebruikers hebben op papier gezelschap gekregen van een vierde partij: de toerist.  Een aantal jaren geleden werd een plan gemaakt (Integraal Ontwikkelingsplan) dat voorzag in het aantrekkelijker maken van het centrum ten behoeve van de dag- en verblijfstoerist. Ineens mocht PiusX van het CDA niet meer op dezelfde plaats worden gebouwd. De ruimte moest gereserveerd worden voor nieuwe centrumplannen met uitbreiding van het aantal winkels en woonfuncties daar boven. Daarmee trad een vijfde partij als mogelijk belanghebbenden aan. Die partij bestaat uit bouwers en projectontwikkelaars die likkebaardend naar al die mooie verdienkansen keken. Wethouder Marisa Kes (VD|80) legde de loper voor ze uit en de doos van Pandora was geboren. Sindsdien is er onrust.
Parkeren
Het integraal ontwikkelingsplan is door de tijd achterhaald. Het idee om het winkelbestand uit te breiden is niet levensvatbaar meer door het veranderend koopgedrag. De megalomane plannen van Wethouder Kes zijn afgeserveerd door de gemeenteraad en de Raad van State heeft een streep door een deel van het bestemmingsplan gehaald. Een nieuwe wethouder Wim Rijkenberg (Lijst Kras) is in 2014 begonnen met de ontwikkeling van nieuwe en bescheidener plannen. Ze zijn recent gepubliceerd en ook al weer bron van heftige discussies geworden.  De verschillende belanghebbenden proberen ieder een eigen bestemming te geven aan het Europaplein. De bewoners aan het plein en de groene idealisten willen een autovrij plein. De ondernemers en bezoekers willen op het Europaplein kunnen parkeren. Ze geloven niet in het idee dat het plein tot leven kan worden gebracht zodat het gaat lijken op de mooie plaatjes die van het toekomstig plein zijn gemaakt. Ik behoor tot de ongelovigen. Een maakbare wereld bestaat alleen in de hoofden van plannenmakers, de gebruikers zullen het links laten liggen.
In feite gaat de strijd tussen de bewoners van het plein en de ondernemers. Wethouder Kes heeft de bewoners een sterke positie gegeven. Maar ze zijn slechts één van de partijen. Ze hebben altijd auto’s voor de deur gehad net als de bewoners langs de parkeerpleinen bij de Stient en van Baarstraat. Een keuze voor het wonen in het centrum brengt met zich mee dat je woont in de reurigheid die een centrum met zich mee brengt. Daarom kan wat mij betreft aan hun belang geen overmatige waarde worden toegekend.
Psychologie
Ooit was ik een trouwe klant van de Hema. Daar kom ik tegenwoordig nauwelijks meer. Sinds je niet of in de wintermaanden nauwelijks meer kunt parkeren op het Europaplein, heb ik alternatieven gezocht en gevonden. En ook al roepen ze dat vanaf  het parkeerterrein van de AMVO het niet ver is, bij mij werkt het niet. Ik ben lang niet de enige. Nadat in de herfst van vorig jaar beperkt parkeren op het Europaplein weer mogelijk werd, meldden de winkeliers een substantiële verhoging van de omzet. De theorie van loopafstanden  is een abstractie die door de praktijk wordt weerlegd. Het heeft met psychologie te maken en die wordt volstrekt genegeerd door de plannenmakers met hun  ideaalplaatjes. Ze gaan uit van hun eigen droombeleving in plaats van de beleving van centrumbezoekers.
Kies voor ondernemers
Zonder winkels geen centrum en zonder winkelbezoekers geen sfeer. Dat zou het belangrijkste uitgangspunt moeten zijn bij het maken van plannen. En de kernvraag is dan: wat wil het bezoekend publiek? Wat maakt het voor hen aantrekkelijk? Uit alle onderzoeken op dat terrein blijkt dat parkeerfaciliteiten een belangrijk criterium zijn en in de praktijk is gebleken dat parkeren op het Europaplein omzetverhogend werkt voor de ondernemers in het centrum.  De huidige situatie is al heel wat fraaier dan het oude parkeerterrein. Er zijn geen doorslaggevende redenen die wijziging van de bestaande situatie noodzakelijk maken, op een wijziging na. Ook in de zomermaanden zou het Europaplein voor parkeren moeten kunnen worden benut. Dat is in het belang van de ondernemers en het is de wens van de bezoekers en met die wensen wordt te weinig rekening gehouden.
Niks meer aan doen
Niks doen is natuurlijk een lastige opgave voor plannenmakers en politici, maar in dit geval zou het toch wel eens de beste oplossing kunnen zijn. Bestem het Europaplein voor parkeren in zijn huidige vorm en leg er geen droomplaatje over heen dat waarschijnlijk nooit tot leven zal komen. Het is een waagstuk met een hoog risico op mislukking. Mislukking gaat te koste van de ondernemers. Persoonlijk en als medebelanghebbende heb ik maar twee wensen. Laat het zoals het is en maak parkeren ook in de zomer mogelijk. Mijn tweede wens geldt de Havenhof. Verander al dat wit in mooi Waterlands blauw. De hele omgeving zal er van opfleuren en huiselijker van worden en dat willen we toch?




maandag 2 februari 2015

Gemeenteraadsleden is niets menselijks vreemd

                                                                     
niets menselijks is ze vreemd

Soms zijn gemeenteraadsvergaderingen oersaai. Bij zulke gelegenheden laat ik mijn gedachten nog wel eens de vrije loop. Bij voorbeeld aan de hand van Frans de Waal die in een van zijn boeken beschrijft hoe chimpansees aan politiek doen. Niet dat ik raadsleden als chimpansees zie. Maar iedere keer dat ik een raadsvergadering bezoek denk ik: ze hebben het niet van een vreemde.

Pastoor Alfred de Jong

Op de raadsvergadering van 29 januari 2015 was het meteen al raak. Het voorafgaande raadsplein werd voorgezeten door raadslid Alfred de Jong (CDA). De meeste voorzitters doen het uitstekend. Alfred de Jong begon echter met een patriarchaal vermanend praatje met de bedoeling om de toon te zetten. In mijn fantasierijke gedachten zag ik hem als een soort pastoor die zijn parochie vermanend toespreekt. Nu past dat wel voor een CDA’er, maar bij een belangenbehartiger voor het lokale bedrijfsleven die Alfred eigenlijk is, past het weer niet. In de raad heeft hij minder gezag dan daarbuiten. Dat zit hem kennelijk dwars, want anders kan ik niet verklaren dat hij zijn rol als voorzitter benutte om de raad een preek voor te houden.

Principes en het vermijden van bureaucratie

Ook kleinschalige bouwplannen hebben de instemming van de gemeenteraad nodig. Op voorstel van R.O. Wethouder Marisa Kes zou het een heleboel bureaucratie schelen als de raad die bevoegdheid  aan het college van B&W zou geven. Nico van Straalen (GrL) ging er voor zitten en betoogde dat de raad zijn contolerende bevoegdheid niet zo maar uit handen moest geven. Hij werd verbaal bekogeld. Wantrouwde hij de wethouder soms? Tja daar kun je niet gemakkelijk ja op zeggen in zo’n gezelschap. Dat er reden is voor wantrouwen heeft Kes al vele malen bewezen, maar ze heeft een stevige kliek om zich heen. Die deed net of van Straalen vanwege een principe heel veel burgers slachtoffer wilde laten zijn van onnodige bureaucratie. Een nogal vals argument bleek even later. In haar repliek liet de wethouder weten dat het hooguit om een of twee gevallen per jaar gaat. Ik denk dat we maar heel goed op moeten letten om welke gevallen het dit jaar zal gaan. Zo zijn er al vragen gerezen over de gang van zaken op de Dril.

Volendam verslaat ‘Edam’

Edam staat tussen haakjes. Het is de benaming van Marisa Kes in de verkiezingsstrijd van 2014 voor de partijen (GrL, VVD en PvdA) die voor de ingebruikname van de door de gemeente van het Hoogheemraadschap aangekochte historische panden. Daarmee riep ze als het dominante vrouwtje van de lokale politiek de kiezer op om tribaal te stemmen.  In de vergadering was de instemming aan de orde voor de verkoop van de panden met een verlies van anderhalf miljoen aan een koper met wat vlekje op zijn blazoen.
Een inspreker, de heer Tromp Meesters, hekelde het beleid van de ‘Volendammer partijen’(CDA, Lijst Kras en VD|80). Hij werd bedankt, maar vond weinig gehoor.

Het nog niet echt dominante mannetje Tuyp van het CDA verdedigde de verkoop op populistische wijze door de kosten gigantisch te overdrijven. Het in gebruik nemen van de panden voor de huisvesting van ambtenaren zou volgens hem ten koste gaan van het beschikbare budget voor WMO, ouderenzorg en jeugdzorg. Voor de kritiek op de gang van zaken en de kritiek op de koper, had hij geen goed woord over. “In de media is de betamelijkheid ver overschreden”, was zijn stelling. Loek Kras deed het wat later nog eens dunnetjes over. Een verwijt inzetten om de kritiek onschadelijk te maken is een van de oudste politieke manoeuvres en Tuyp speelde zijn zet met vertoon van verontwaardiging uit. Het ontsloeg hem van de plicht om aan te tonen dat de gemeente wel degelijk met een betrouwbare koper in zee was gegaan.

Het wel dominante mannetje van de gemeenteraad, Nico Karhof, verraste me . Waar de andere ‘Volendamse partijen’ weinig gelegenheden onbenut lieten om bij de ‘Edamse’ partijen zout in de wonden te strooien en hen op te zadelen met de schuld voor het fiasco, stelde hij op besliste toon dat er een punt moest worden gezet achter een hele bedroevende affaire. Zo spreken dominante mannetjes. Ze argumenteren niet, ze geven een bevel. Interessant was de zin waarmee Karhof begon om aan te duiden dat hij als expert vanaf het begin bij de kwestie betrokken was. Hij heeft die zin niet afgemaakt en ging snel op iets anders over.

Nico van Straalen (GrL) probeerde het nog wel met een set van logische argumenten en Wim Runderkamp (VVD) kwam met een stevig betoog, maar in het forum waar de ‘Volendamse partijen’ de macht hebben, kregen ze geen voet aan de grond. Het bontst werd het gemaakt door Loek Kras (Lijst Kras) die uitgebreid de tijd nam om zout in de wonden te wrijven en met politieke verwijten te strooien. Als een soort Napoleon legde hij de verslagen partijen uit wat ze allemaal fout hadden gedaan en wat ze beter hadden kunnen doen. Hoewel hij als lid van de door hem verlaten partij Recht door Zee, voor de aankoop van de panden was geweest, was hij nu tegen. Dat was gebeurd nadat hij  eens door de panden had gewandeld en had vastgesteld dat ze absoluut ongeschikt waren voor de huisvesting van ambtenaren. Het leverde een aardig doorkijkje op naar raadsleden die ergens voor of tegen zijn uit loyaliteit met hun leider. Af en toe van standpunt (en dominante groep) wisselen, is niet ongebruikelijk in de politiek. Het gebeurt echter vooral bij degenen die in de gunst van het dominante mannetje willen blijven.

Examenwerkstuk

Er zijn tal van manieren om naar zo’n vergadering te kijken. De socio-biologen zouden hebben genoten, terwijl de ethici, moraaltheologen en de liefhebbers van logisch redeneren hun potlood uit verontwaardiging zouden hebben stuk gebeten.  Door alle verworvenheden heen die het dier tot mens hebben gemaakt, blijft zijn afkomst zichtbaar.
De inhoud van de betogen en discussies zou ik graag als examenstuk willen voorleggen aan studenten logica om aan te wijzen waar de emotie en machtswoorden het van de rede winnen.

Disclaimer: in de lokale politiek van Edam-Volendam bestaan er nogal wat weerstanden tegen het kritisch of satirisch in beeld brengen van politici. Ik verwijs ze graag naar de bestaande wetgeving en jurisprudentie. Politici moeten tegen een stootje kunnen.


dinsdag 11 februari 2014

Volendam|80 houdt meer van macht dan van democratie

KLADBLOK

                                                 


Het is door haar agressiviteit de meest spraakmakende partij van de gemeente Edam-Volendam. Ze kiest liever voor macht dan voor democratie en in haar beleid heiligt het doel de middelen. Vermoedelijk is het voor leden ook de goedkoopste partij. Een lidmaatschap kost 20 euro per vier jaar. Een ledenpartij is het echter niet. Als de PVV kan worden verweten dat ze geen leden heeft, kan VD|80 worden verweten dat ze zich weinig aantrekt van haar leden. De macht in die partij is in handen van een kleine groep die alles bepaalt.

Er is geen scheiding tussen fractie en bestuur. Twee prominente fractieleden (Nico Karhof en Johan Koning) zitten in het bestuur. Een derde fractielid bemant het secretariaat van de partij. Een kleine groep die de macht heeft bepaalt ook het programma. De leden hebben op een ledenvergadering op 9 januari 2014 kort kennis mogen maken met het programma (volgens een brief aan de leden) en krijgen vervolgens per zelfde brief het definitieve programma toegestuurd. De kans om het programma te amenderen, laat staan goed te keuren, is er niet geweest. Hetzelfde is gebeurd met de kandidatenlijst.

De gewipte ex-wethouder Wim Runderkamp (Mepper) deed in de NiVo van 5 febuari 2014 een boekje open over de machtsstrijd die in de partij heeft plaatsgevonden.  Hij schrijft dat het niet gelukt is om jongeren met een hedendaagse visie op de kandidatenlijst te krijgen en dat: “burger en de ondernemer de laatste tijd slachtoffer zijn geworden van partijpolitiek en egotripperij. “ Het oordeel van de Mepper over wat er in de partij gebeurt en waarvan hij zelf het slachtoffer is geworden, is vernietigend: “Naderhand heb ik intern de besluitvorming aangaande de vaststelling van de kieslijst aan de orde gesteld, waarbij ik heb aangegeven dat de op dat moment zittende bewindslieden, die een wezenlijk aandeel in de besluitvorming hebben gehad, , zichzelf in de spiegel zouden moeten bekijken daarmee het zelfreinigend vermogen in werking zouden kunnen zetten.” Op die aanklacht volgt de conclusie van de Mepper dat de top van de huidige kieslijst (Kes en Karhof, pl) het veld zouden moeten ruimen ten gunste van een broodnodige vernieuwing van de partij.

Het gebeurt maar zelden dat over de interne machtsstrijd binnen deze lokale partij zo openhartig wordt geschreven. Van de top van de partij heeft de huidige fractievoorzitter Johan Koning zichzelf al teruggetrokken. De diehards Kes en Karhof hebben hun greep op de partij verstevigd met hun invloed op de kieslijst en het programma. Wat mij betreft is dat geen goed nieuws. Het uiterst dominant gebleken karakter van Kes is te vergelijken met het beruchte familielid dat in de meeste families wel voorkomt. Ze gedragen zich als een ‘prinses op de erwt’ en dwingen hun omgeving rekening te houden met hun ontstemming als de gang van zaken niet is, zoals ze die zich wensen.

De afgelopen zittingsperiode van de gemeenteraad heeft de fractie zich onderdanig getoond aan haar wethouder in het college en haar daden, ongeacht welke, geprezen. Terwijl andere partijen in de raad afstand begonnen te nemen van de discussiabele wijze waarop Kes haar megalomane plannen voor het dorpshart van Volendam trachtte te verwezenlijken, bleef  VD|80 haar onverkort steunen. Dat ze dat bleven doen toen zichtbaar werd dat onder de ondernemers en inwoners het verzet tegen dat plan groeide, was op zijn minst onverstandig. Het zal VD|80 bij de komende verkiezingen heel veel stemmen gaan kosten.

Nico Karhof is de beoogde fractievoorzitter van de partij. In de praktijk was hij dat al enige tijd. Ik heb hem al eens de koning van de drogreden genoemd. Als geen ander is hij in staat om een bij- argument tot hoofdargument te maken en dat een lading te geven. Bij een motie over het terugbrengen van auto’s op het Europaplein vroeg hij bijvoorbeeld om uitstel van de motie tot de visieontwikkeling op het centrum afgerond zou zijn. Brutaal ook want er had nooit iets met dat plein mogen gebeuren zolang die visieontwikkeling er nog niet was. Zijn pleidooi werd gelukkig niet overgenomen en daarmee was de eerste grote nederlaag van wethouder Kes in de gemeenteraad een feit.

Maar er zijn andere bezwaren tegen de aan Marisa Kes zeer loyale Karhof in te brengen. Nico Karhof combineert een functie als functionerend fractievoorzitter met het eigenaarschap van een groot makelaarskantoor. Door de lokale markt kan het niet anders dan dat dit kantoor handelt met de gemeente en onderhandelt met en voor de gemeente. Dit zijn in mijn ogen niet te combineren belangen. Het speelde bijvoorbeeld een rol bij de aankoop door de gemeente van een pand aan de Zeestraat waarbij het makelaarskantoor betrokken was. Voor dergelijke activiteiten is ontheffing nodig van de Provincie en het is niet na te gaan of Karhof als raadslid een dergelijke ontheffing heeft. Op de website van de gemeente is het niet te vinden.  Als raadslid en zeker als fractievoorzitter kan Karhof profiteren van voor-informatie en concurrentievoordeel. De nieuwe gemeenteraad zou daar nog eens extra goed naar moeten kijken en haar ondubbelzinnige conclusies moeten trekken.

VD|80 wil de macht om dingen te laten gebeuren, maar ontwijkt de controle op die macht. Voor een politieke partij is dat een onvergeeflijke houding. De partij is zelf niet in staat geweest tot bijstelling van die houding. Het is nu aan de kiezer om een oordeel te vellen.


maandag 27 januari 2014

Valse tegenstellingen als aanslag op de democratie in Edam-Volendam


                                          

Ex-wethouder Marisa Kes (Volendam|80) reageerde op haar ontslag door de gemeenteraad van Edam-Volendam met de mededeling dat ze naar huis is gestuurd door de ‘Edamse partijen’ RTVV-NH). Dat is een vals beeld. In de combinatie van VVD, GroenLinks en PvdA die het initiatief nam voor het ontslag,  is alleen de laatste een overwegend Edamse partij.

Marisa Kes gaat na haar ontslag, volgens mijn informatie, verder als lijsttrekster van Volendam|80. Haar pikante uitspraak is zou de aftrap kunnen zijn van een weinig verheffende verkiezingsstrijd. Het is de vraag of een ontslagen wethouder de meest geschikte kandidaat is om de verkiezingsstrijd voor haar partij aan te voeren. Hetzelfde geldt trouwens voor de eveneens ontslagen wethouder Gina Kroon-Sombroek, die voor het CDA de lijst aanvoert.

Beide dames zeggen zich niet te herkennen in de lijst van bezwaren en aanmerkingen die ter rechtvaardiging van hun ontslag zijn aangevoerd. Daar zit een probleem. Beide dames geven daarmee te kennen de ogen en oren te sluiten voor de kritiek die op het college is uitgeoefend. Ze willen afgerekend worden op het feit dat ze hard hebben gewerkt. Hoewel dat beslist waar is, kan dat geen enkele rol spelen. Het moet blijven gaan over de wijze waarop ze (hard) gewerkt hebben. Het is dan ook de wijze van werken die ter discussie is gesteld.

Door hun opstelling dwingen de lijsttreksters van het CDA en Volendam|80 die verkiezingsstrijd in de richting van personen. Daarbij is Marisa Kes de meest uitgesprokene. In feite vraagt ze de Volendamse kiezers: ‘pikken jullie het dat ik door ‘Edammer’ partijen ben ontslagen?’.  En daarmee is de valse noot in de verkiezingsstrijd geïntroduceerd. Na haar ontslag gaat ze daar in de sociale media lustig mee door. Zo beweert ze dat ze alleen maar weg moest zodat de andere partijen hun handen vrij zouden hebben om ambtenaren in het NNHK te huisvesten.  De boodschap die ze daar onbewust mee ventileert is: ‘nu kan ik het niet meer tegenhouden!’.

Door een valse tegenstelling te creëren, ‘Edamse’ vijandigheid ten opzichte van Volendam, laat ze haar minachting zien voor de feiten. De kiezer krijgt oogkleppen op gedaan. Ik heb al vaker mijn misnoegen geuit over haar stijl die wat mij betreft omschreven kan worden met: ‘het doel heiligt de middelen’.
Het wethouderschap vergt dat het doel uiteindelijk wordt vastgelegd in een democratisch proces. Het proces kun je op inhoudelijke wijze of formele wijze invullen. In de stijl van Kes draait het om de formele invulling en verwaarloost ze het inhoudelijke deel omdat ze bij voorkeur het doel zelf bepaalt. Dat heeft dan ook een rol gespeeld bij haar ontslag.

Politieke macht vergaren door middel van valse tegenstellingen moet worden afgewezen als manipulatie van kiezers. Kes activeert de altijd sluimerende kommenstrijd voor politieke doeleinden. Ze schept verdeeldheid door in te spelen op sluimerende gevoelens door ten onrechte VVD en GroenLinks te kaderen als ‘Edammer’ partijen.

In werkelijkheid gaat het niet om uiteenlopende belangen van de kernen Volendam en Edam. Het werkelijke verschil gaat over uiteenlopende politieke stijlen. Die hebben de breuk en verdeeldheid veroorzaakt. De procedure om te komen tot een reconstructie van het dorpshart van Volendam speelt daarin een belangrijke rol.  Kes had de neiging om haar legitimiteit bij de gemeenteraad te zoeken om daarmee belanghebbenden voor voldongen feiten te stellen. In dit geval corrigeerde de gemeenteraad haar en gaf haar de opdracht mee om bij het begin te beginnen. Ze luisterde niet, organiseerde schijninspraak en riep daarmee grote irritaties op de belanghebbende ondernemers en bij de meerderheid in de gemeenteraad.

Het is betreurlijk dat de collegepartijen CDA en Volendam|80 onvoldoende afstand hebben genomen van deze bestuursstijl. Ze waren er maar wat trots op dat deze wethouder dingen voor elkaar kreeg. Daarmee zijn ze mede verantwoordelijk geworden voor het in stand houden van de top-down-stijl van de wethouder die inspraak slechts als een te nemen hindernis zag.  Als belanghebbenden zich tegen haar voorstellen keerden, bagatelliseerde ze de bezwaren en demoniseerde ze de bezwaarmakers. Dat is het nadeel dat top-down-beleid nu eenmaal met zich meebrengt.

Bij de laatste raadsvergadering kreeg ik van GroenLinks hun verkiezingsprogramma overhandigd. Dat begint met een pleidooi voor democratie, transparantie en integriteit. Inspraak moet vooraf plaatsvinden zeggen ze. Bij het hoofdstuk ‘Arbeid en Zorg’ vond ik een sympathiek pleidooi om de WirWarbar in gebruikt te gaan nemen als activiteitencentrum voor mensen met een beperking. Ik herinner me dat de CDA-wethouder dat in de gemeenteraad als eens op kribbige toon afwees omdat ze andere projecten op het oog had. Misschien is het wel een goed voorbeeld voor hoe dat aangepakt kan worden. Laten de belanghebbenden de verschillende mogelijkheden maar eerst beoordelen. Daarna kan een wethouder een beredeneerd voorstel voorleggen aan de gemeenteraad.

Partijen en raadsleden die de voorkeur geven aan een andere volgorde verdienen eigenlijk geen plaats in de gemeenteraad. Wat mij betreft mogen de verkiezingen over dat onderwerp gaan. Veel belangrijker dan de vraag in welke dependance ambtenaren worden gehuisvest





zondag 19 januari 2014

Halve waarheden regeren Volendam


KLADBLOK

                                             


Dorpspolitiek kan treurige vormen aannemen. Wie daar bewijs voor zoekt kan zeker in Edam-Volendam terecht. De huisvesting van ambtenaren in de aangekochte panden van Uitwaterende Sluizen dat naar Alkmaar vertrok is een langdurige soap geworden. Voor- en tegenstanders in de gemeenteraad hebben de tegenstellingen laten escaleren in een gepolariseerde situatie die over de hoofden van kiezers wordt uitgevochten. Het zijn vooral de collegepartijen Volendam|80 en het CDA die bij de bevolking de indruk wekken dat het einde der tijden zal zijn aangebroken als ambtenaren in Edam gaan werken.

Het college benut trucs, halve waarheden en vertragingstactieken om het meerderheidsbesluit  -ambtenaren ook in de panden in Edam aan het werk te zetten-, niet te hoeven uitvoeren. Van integer besturen is al lang geen sprake meer en het leidde tot het vertrek van een wethouder (Luyckx, PvdA).

Een andere soap voltrekt zich rond het voornemen van het college om het centrum van Volendam op de schop te nemen en van een aantal duizenden  nieuwe vierkante meters winkeloppervlak te voorzien. Ook bij dit onderwerp is een wethouder gesneuveld (W.Runderkamp, VD|80) omdat hij het vertrouwen van de winkeliers en het grootste deel van de gemeenteraad had verspeeld. De trekker van het centrumplan is wethouder Marisa Kes (VD|80) die nogal eens de neiging heeft om te laten zien dat ze democratie en inspraak alleen maar hinderlijk vindt. Haar belangrijkste argument voor het megalomane centrumplan is dat ze het percentage van inkopen in de eigen gemeente van 80% te laag vindt. Daarmee hoopt ze de ondernemers uit het centrum van Volendam mee te krijgen.  Het is een gelegenheidsargument. Met aantrekkelijke winkelsteden als Amsterdam, Purmerend, Hoorn en Alkmaar in de nabijheid is het voor 80% inkopen doen in de eigen gemeente een percentage waar ondernemers in vergelijkbare dorpen blind voor zouden tekenen. Het is heel hoog en een bewijs van trouw van de Volendamse consument aan de eigen ondernemers.

Wethouder Kes (VD|80) presenteerde het plan in de raadsvergadering van 28 februari 2013. De gemeenteraad zag het volstrekt niet zitten, wees het voorstel in deze vorm af en stuurde de wethouder terug met de boodschap om bij het begin te beginnen en eerst maar eens te informeren bij ondernemers en consumenten over hun wensen. Dat is nog steeds niet gebeurd. Wel heeft de wethouder in december een bestemmingsplan voor het centrum voorgelegd dat de realisatie van haar wensen niet in de weg stond. De gemeenteraad keurde het plan goed onder het motto dat het geen dwingende ontwikkelingen betrof en slechts maximale mogelijkheden op de lange termijn vastlegde. De stemming in de gemeenteraad was dat men de voorkeur gaf aan geleidelijke ontwikkelingen met de nadruk op kleinschaligheid
.
Voor wethouder Kes was het echter het moment waarop ze had gewacht om met haar plannen verder te gaan.  Voelt de gemeenteraad zich nu bedrogen? Dat staat nog niet vast. Wordt de kiezer bedrogen met sussende woorden in de gemeenteraad. Ook dat staat niet vast, er is twijfel over wat sommige partijen aan de ene kant zeggen en aan de andere kant laten gebeuren. De procedure die moet leiden tot een plan voor het centrum is inmiddels weer in volle gang. Het wordt uitgevoerd door het bedrijf WPM. WPM is een van de grotere projectontwikkelaars voor winkelcentra, doet aan bouwmanagement en beheert parkeergarages. Bepaald geen bedrijf dat zonder eigen belangen, onafhankelijk en objectief kan adviseren. Formeel werkt WPM in opdracht van de gemeente. Dat is een halve waarheid. Informeel zijn haar opdrachtgevers investeerders die er de voorkeur aan geven dat de route via de gemeente loopt omdat het een grotere garantie op resultaat geeft. Het is een constructie die eigenlijk afgewezen zou moeten worden omdat het een bedrieglijke constructie is. Voor een objectief en betrouwbaar onderzoek doe je als gemeente beroep op een volstrekt onafhankelijke adviseur.

Het is dan ook geen wonder dat een overgrote meerderheid van de ondernemers in het centrum geen vertrouwen heeft in de gang van zaken die hen wordt opgedrongen. Ook consumenten lijken niet te wachten op een grootschalige verbouwing van het centrum. Opvallend is dan ook dat de vragen en stellingen waarmee WPM in de ‘inspraak’ aan de slag gaat verre van neutraal zijn. Ze zijn afgestemd op het gewenste resultaat.

Wethouder Kes (VD|80) lijkt haar uiterste best te doen om nog voor de verkiezingen in maart de zaak af te ronden en lijkt daarmee meer de belangen van een paar investeerders te dienen dan, zoals van haar verwacht zou mogen worden, die van de ondernemers en consumenten. Als de gemeenteraad niet onmiskenbaar laat zien waar ze staat, zal de wethouder die ruimte gebruiken om haar zin door te drijven.

Ondertussen rijzen er vragen over de positie van burgemeester W. van Beek (CDA). In zijn dubbele rollen als voorzitter van de gemeenteraad, voorzitter van het college van B&W en portefeuillehouder voor financiën, lijkt hij al lang niet meer boven de partijen te staan en het desastreuze beleid van wethouder Kes te steunen.




woensdag 30 oktober 2013

KLADBLOK Monumentaal Leed

                                                   
Veel van deze huisjes zijn verdwenen. Te klein en bouwkundig versleten

Hij was een van de insprekers bij  het raadsdebat (17 oktober 2013) in de raadszaal van Edam-Volendam. Hij had zo’n soort huisje als hierboven gekocht. Een bouwval min of meer. Hij was van plan het af te breken en er een nieuw huis voor in de plaats te bouwen. Zo deed men dat al jaren op Volendam.  Maar nu even niet meer.

Dat komt omdat men in Volendam een plan heeft. Het moet leuker worden voor de toeristen. Naast de voorgenomen grootschalige verbouwing van het winkelhart, moet daarom heen gedwaald kunnen worden en moet de toerist er kennis van kunnen nemen hoe het vroeger was. Pech dus voor de inspreker. Zijn bouwvallig eigendom werd door de gemeente als monument aan gewezen.

Natuurlijk ging hij in verzet. Schreef een uitvoerige brief. De ontvangst daarvan werd keurig bevestigd. Sindsdien is het al weer maanden stil gebleven. Hij diende ook een officieel bezwaar in. Dat was voorzien van een rapport van een deskundige die hem adviseerde de zaak te slopen en er geen cent meer in te steken. De gemeente weet dus dat het eigenlijk een hopeloze zaak is, maar is zelfs niet eens komen kijken. De inspreker voelt zich met een kluitje in het riet gestuurd en voelt zich opgezadeld met een uiterst kostbare aangelegenheid. Het overeind houden van een bouwval en juridisch kosten maken om zich met de hulp van een advocaat te blijven verzetten.

Mede aan de hand van dit voorbeeld was een grote meerderheid van de gemeenteraad bereid om het aanwijzen van monumenten nog enige tijd uit te stellen  omdat er twijfel was aan de zorgvuldigheid en veel ‘slachtoffers’ zich niet gehoord voelden.  Alleen de raadspartij VD|80 vond het een prachtig plan.
Wethouder Marisa Kes (de IJzige) van VD|80 was verrast dat de gemeenteraad zijn hakken in het zand zette.  Er kunnen geen bouwleges worden geheven als het plan niet wordt goedgekeurd. En waarom zou het niet kunnen worden goedgekeurd? Alles is zorgvuldig gebeurd. We gaan onze reactie op de bezwaren niet wijzigen. Uitstel heeft geen enkele zin. Moeten we het dan over een maand weer anderhalf uur hier over hebben?  De gemeenteraad boog het hoofd. Maar de twijfel bleef. De woordvoerders van GroenLinks en Lijst Kras waren het duidelijkst. De wethouder kan dan wel zeggen dat er uiteindelijk  weinig echte bezwaren zijn overgebleven, maar hoeveel bezitters van een woning die tot monument zijn aangewezen hebben het hoofd inmiddels moedeloos in de schoot gelegd omdat er toch niet tegen de gemeente valt op te boksen? Dat zouden er wel eens aardig wat kunnen zijn.

In dezelfde raadsvergadering kwam ook het probleem van de winkeliers in de Oude Kom van Volendam aan de orde. Zij hebben de nodige problemen met de parkeermaatregelen. Hun probleem komt voort uit dezelfde bron. De Oude Kom moet een toeristvriendelijk wandelcentrum worden. Maar omdat de winkeliers zich hebben georganiseerd, zijn ze heel wat beter in staat om voor hun belang op te komen dan de grote groep van monumentbewoners.  Omdat ze niet zijn georganiseerd en geen actie voeren om sterk te staan tegenover de gemeente, kunnen ze geen vuist maken.

Ik denk dat het ten opzichte van Edam bijvoorbeeld, een typisch Volendams probleem is. Dat de winkeliers zich georganiseerd hebben en actie voeren is niet zo gebruikelijk binnen de Volendamse cultuur. Dat kan alleen als er informele leiders naar voren komen die de eerste lijnen uitzetten. Dat zoiets niet vaak gebeurt, is niet verwonderlijk. In het politieke klimaat zoals dat al decennia bestaat, is het gebruikelijk dat zulke mensen informeel worden afgebrand door bestuur en politici. Ze worden gemarginaliseerd en er wordt stevig op de man gespeeld. Je moet dus bepaald een dikke huid hebben om zo’n rol aan te durven, want het is niet zonder risico’s. Een aantal winkeliers kan daar over mee praten. Hen is al het nodige in de schoenen geschoven. Buiten de kringen van de macht zijn er altijd wel weer mensen bereid zulke vuurtjes aan te blazen, meelopers die het meeste vuile werk opknappen en helpen negatieve oordelen te verspreiden. De alleenstaande inspreker van hierboven zal daar ook wel mee te maken hebben gekregen.

Het is naïef om te veronderstellen dat marginalisering niet werkt en geen indruk zou maken op raadsleden. Het werkt en speelt een rol. In een situatie als deze beschouw ik het echter als behorend tot de taak van raadsleden om, als vertegenwoordigers van de bevolking , mensen met vergelijkbare problemen te stimuleren tot gezamenlijke acties. Ooit heb ik gedacht dat VD|80 daar als partij geschikt voor zou zijn. Maar deze partij is al een aantal malen lelijk door het ijs gezakt. Ze beschermt liever het college en de eigen wethouder(s) daarin, dan gevolg te geven aan hun motto: ‘De burger weer krachtig’. Bij VD|80 is een ‘krachtige burger’ iemand die zijn leed in stilte draagt en doet wat de wethouder behaagt.


woensdag 23 oktober 2013

KLADBLOK De geboorte van een nieuwe Gemeente?

                                                              



                                                                       

Is er in de gemeenteraadsvergaderingen van 17 oktober 2013 in de raadszaal van Edam-Volendam een nieuwe gemeente geboren? Die vraag kunnen we rustig met nee beantwoorden. Als er van iets sprake is geweest, is dat de verwekking van een nieuwe gemeente. Ik was erbij. Edam-Volendam en Zeevang besloten als partners samen iets nieuws te verwekken. Geen gehijg, gekreun of zweet bij deze daad, hooguit, maar dan in bureaucratische taal, de uitspraak: “Ja, ik wil”, en dat met overtuiging  door beiden. Het zal langer dan negen maanden duren voor we met de boreling kennis kunnen maken. De verwekkers zullen het niet overleven. Het is dus een daad van ultieme zelfopoffering.

Zo wordt geschiedenis gemaakt. Er waren geen bloemen, slingers, vreugdevuren, champagne of toespraken, want het bijgeloof wil dat je daarvan afziet bij zo’n teer begin. Daarmee moeten we wachten tot de boreling na de draagtijd het licht zal zien. Toch was het een opmerkelijke gebeurtenis als je het coalitie-akkoord er op na slaat. Daarin staat geschreven:  “Een ander expliciet aandachtspunt is de samenwerking met de omliggende gemeenten en specifiek die met de gemeenten Waterland en Zeevang. We zijn bereid deze samenwerking uit te breiden, als dit voor ons voordelen brengt. Onze eigen autonomie, identiteit en cultuur staan daarbij voorop.”

Zo’n coalitie-akkoord zou je als een belofte aan de bevolking kunnen zien. Kijk zeggen de coalitiepartijen: “Hier zijn we het over eens geworden namens u en dit gaan we uitvoeren”. In de praktijk gaat het anders en daaruit kun je geen andere conclusie trekken dan dat papier geduldig is. De eerste die de belofte zonder omhaal dumpte, was coalitiepartner PvdA.  De anderen namen eerst de tijd om nog wat na te denken.

VD|80, de partij die het dichtst bij de bevolking van Volendam zegt te staan, had heel wat meer moeite met de aanzoek van Zeevang. De partij had heel wat vragen en bedenkingen, die overigens niet door haar wethouder in het college van B&W leken te worden gedeeld. Ze steunde het naar een fusie strevende beleid van het college. VD|80 meende dat er voor de bevolking er onvoldoende informatie beschikbaar was om een juist beeld te krijgen en klaagde over het feit dat het college een aantal van haar vragen niet of onvolledig beantwoordde. In een stevige mail seinde ze het college: “We gaan er van uit dat die telefonische enquête pas gehouden wordt als de antwoorden op onze vragen zijn gegeven en bekend gemaakt zijn aan de bevolking”.

In haar antwoord aan VD|80 laat het college weten dat ze de bij de telefonische enquête te stellen vragen al heeft vastgesteld en niet van plan is om de procedure anders te laten verlopen dan al was gepland en dat de voorbereiding van de enquête al is gestart.  Ten overvloede laat ze daarbij nog weten ‘het niet gebruikelijk te achten dat antwoorden op vragen specifiek kenbaar worden gemaakt aan de bevolking’. Die merkwaardige toevoeging die een aansporing bevat om de antwoorden van het college ‘onder de pet’ te houden, heeft me verwonderd. Kennelijk wenst het college geen volledige transparantie en zeker niet op het gevoelige punt van een fusie-voornemen.  VD|80 heeft er niets mee gedaan. Ze heeft in de raad geen misbaar gemaakt en ook de ledenraad niet bij elkaar geroepen om haar eigen achterban te peilen. Dat had misschien wel gemoeten. Bij het onderwerp ‘samenwerking’  in haar verkiezingsprogramma vermeldt ze immers: ‘Daarbij moet echter te allen tijde voorop staan dat de gemeente Edam-Volendam zelfstandig blijft.

VD|80 stond er op dit punt alleen voor. Coalitiegenoot PvdA koos, ondanks het coalitieprogramma,  van meet af aan voor fusie en ook het CDA haakte na enige aarzeling daarbij aan. De eigen wethouder Marisa Kes achtte zich kennelijk ook niet aan het verkiezingsprogramma van haar partij en aan het later gesloten coalitie-akkoord gebonden. Ze ging haar eigen weg. Wie de gang van zaken analyseert, komt onder meer uit bij het kritieke punt dat consequent verzet van VD|80 wethouder Kes (en van haar ex-collega Runderkamp) binnen het college, een wereld van verschil had kunnen maken. Bepaald geen glansrol dus van deze dame.

Bij de verwekkingsceremonie van de nieuwe gemeente wilde VD|80 kennelijk niet de boze petemoei zijn. In een stemverklaring maakte de partij duidelijk dat ze in de raad tegen het fusiebesluit had gestemd.  Aan die tegenstem wilde ze nu het om een herindelingsbesluit ging niet langer vasthouden. Zo stemde de gemeenteraad uiteindelijk unaniem voor het voorstel. Of er druk is uitgeoefend op VD|80 om tot unanimiteit te komen is niet bekend, maar onwaarschijnlijk is het niet.

De enige lichte wanklank kwam van Nico van Straalen (GrL) die het college opriep aan draagkracht voor het besluit onder de bevolking te werken omdat aan die draagkracht nog het nodige schort. Die woorden werden van verschillende kanten beaamd.
Wie het bovenstaande overziet zal zich afvragen of het niet beter is als politici eerst en vooral gaan werken aan het herstel van het vertrouwen in de politiek onder de bevolking. Of (nadenkertje) aan het vertrouwen van de politiek in de bevolking.

vrijdag 18 oktober 2013

Hoe wethouder Kes de gemeenteraad van Edam-Volendam schaakmat zette

 KLADBLOK EXTRA                                                                
De koningin wint


In de gemeente Edam-Volendam speelt een politiek heikel onderwerp. Dat wordt veroorzaakt omdat de gemeente een parkeerplein in het centrum van Volendam volledig autovrij maakte. De winkeliers in de omgeving van het plein protesteerden daar tegen. Niet ten onrechte. De afgevaardigde van het MKB de heer Paul Kok, kwam gisteravond in de raadsvergadering nog eens uitleggen dat parkeerplaatsen in de directe omgeving van winkels goed zijn voor de omzet. In de economisch moeilijk tijden, zoals nu, weegt dat extra zwaar. Dat parkeerterrein moest leeg worden gemaakt omdat wethouder Maris Kes plannen heeft met het centrum. Vooruitlopend daarop moest een leeg plein  de bewoners alvast laten wennen aan de nieuwe door haar beoogde situatie en had ze daarmee een slag binnen zonder dat daar een directe noodzaak voor was. Ik verzin dat niet. Het is me verteld door iemand die ik wel ‘zeer ingewijd’ kan  noemen.

Als tegemoetkoming aan de winkeliers werd een klein permanent plekje voor twaalf te parkeren auto’s, waaronder plekken bestemd voor invaliden, op het verder lege plein, toegestaan. Om u het verdere verhaal gemakkelijk te kunnen laten volgen noem ik ze ‘zomerplekken’.

Omdat de visie voor de centrum-ontwikkeling nog lang niet klaar was en het plein maar troosteloos leeg staat, voerden de winkeliers actie om het parkeren buiten het toeristenseizoen toe te staan. In de vergadering van de gemeenteraad in januari 2013 werd dat door de gemeenteraad akkoord bevonden, al was dat zeer tegen de zin van de wethouder en het altijd al auto-onvriendelijke GroenLinks. Via een motie droeg de gemeenteraad het college op om gedurende de wintermaanden (oktober t/m april) naar de oude situatie terug te brengen. Winkeliers natuurlijk blij. Al viel er wel een wethouder in relatie met dit onderwerp.

De te herstellen oude situatie zou met ingang van oktober dit jaar moeten ingaan. Maar er is nog helemaal niets gebeurd.  Ik kan geen stap doen laat de wethouder weten, want alle betrokkenen zijn samen niet tot overeenstemming kunnen komen. De wethouder is een vakvrouw als het op Ruimtelijke Ordening aankomt, maar ze is ook een doortrapt schaakster en krijgt graag haar zin. Ze had bedacht dat de motie niet repte over de zomerplaatsen. Dat liet ze de gemeenteraad al begin februari weten. Wat haar bedoeling daarmee was, werd de gemeenteraadsleden kennelijk niet helemaal duidelijk. Ze interpreteerde de motie ook zo dat ook andere dan belanghebbenden als betrokkenen bij het herstelplan betrokken moesten worden, bijvoorbeeld ook de omwonenden rond dat plein. Dat was niet helemaal de bedoeling van de gemeenteraad. De VVD benadrukte bij monde van Emile Karregat nog maar eens dat de motie alleen maar beoogde om voor de wintermaanden de oude situatie te herstellen en dat verder besluiten zouden moeten worden genomen in het kader van de toekomstige planvorming voor het centrum. Maar de VVD was de enige partij die het in dit geval nog op een rijtje had.

De wethouder startte in April met de inspraak. Kennelijk hadden de particuliere bewoners langs het plein lucht gekregen van het feit dat er viel te onderhandelen over het voortbestaan van de zomerplaatsen  én over het aantal plaatsen dat zou terugkomen. Die bewoners kwamen daardoor in een bevoorrechte onderhandelingspositie en dreven de winkeliers tot wanhoop. Het aantal terug te komen parkeerplaatsen werd steeds kleiner en de zomerplaatsen dienden definitief te verdwijnen. Iedere keer als er overeenstemming leek te zijn, bleek dat achteraf weer anders uit te vallen.

Gisteravond heeft de gemeenteraad in meerderheid besloten dat er maar een beperkt aantal plaatsen mag terugkeren en dat de zomerplaatsen definitief tot het verleden behoren. Zo werkt de democratie. Maar werkt die wel goed?
De inbreng van VD|80 was het meest opmerkelijk. Ze bleven er maar op hameren dat de omwonenden naast de winkeliers ook rechten hebben. Die inspraakrechten hadden ze van hun VD|80 wethouder gekregen. Het klinkt aardig, maar die stelling is volstrekt misleidend. Als het over het centrumgebied gaat waar heel veel winkels zijn, gaat dat ook over een gebied waar de hele bevolking bij betrokken is. De vele bezoekers van het centrum zijn eveneens direct betrokkenen en een heel groot deel daarvan stelt het op prijs dat er dichtbij winkels parkeergelegenheid is. In het centrum van Volendam bestaat daar bovendien een tekort van. Met die groep, waaronder invaliden en mensen die mobiele beperkingen hebben werd volstrekt geen rekening gehouden.

De sluwe wethouder heeft haar mogelijkheden goed uitgespeeld. De winkeliers hadden de steun van de VVD en Lijst Kras. Onder deze grote groep, hun familieleden, klanten zullen er vele zijn die het betreuren dat de  Volendamse partijen CDA en VD|80 om politieke redenen de wethouder steunden. Wat mij betreft deze keer om de verkeerde reden. De teleurstelling zal ze veel stemmen gaan kosten. Dat is het risico van coalitiepartijen en een wethouder die niet van verliezen houdt.

Dan is er ten slotte nog het probleem dat de gemeente in de berichtgeving over deze kwestie en nogal afwijkende lezing van de gang van zaken heeft dan de winkeliers. Je zou kunnen zeggen dat ze het wel heel erg in hun eigen voordeel hebben uitgelegd. Dat is dan weer heel ondemocratisch. Het muisje zal wel een staartje krijgen


woensdag 15 mei 2013

Toeristen of thuismarkt?, en 'de leugen van Luyckx'


parkeren dichtbij winkels verhoogt de omzet
                                                          

Kladblok

Er is al weer een wethouder met lege handen. Deze keer is het Dorus Luyckx. Zijn voorstellen ter goedkeuring naar aanleiding van de evaluatie Toeristische verkeersmaatregelen werden in de vergadering van het raadsplein op 7 mei door de mangel gehaald. Op een kleinigheid na wilde de raad niets goedkeuren. Meer dan ‘ter kennis nemen’ zat er voor de geplaagde wethouder niet in. De demissionaire wethouder voor Toerisme (de Mepper) zat er bij, maar hield wijselijk zijn mond. De meest kritische reactie kreeg de wethouder van zijn eigen fractie. Hij sloeg er zich gelaten doorheen en vocht nergens meer voor. Ook collegepartij VD|80, nu ineens geen voorstander meer van het afritje bij Spaander, liet hem vallen. De dagen van dit college lijken geteld, het wachten is nog op de knal.

Opmerkelijk was dat het in de raad uitgesproken gevoel dat het Noordeinde in economisch opzicht het meest profiteerde van de verkeersmaatregelen, niet uitdrukkelijk werd tegengesproken. Ook niet door de wethouder die bevestigde dat het een onopzettelijk resultaat betrof. De raad liet het moment om daar verder op door te gaan, glippen. De voor de hand liggende vraag: ‘moet er niet iets gedaan worden om dat te corrigeren’, werd niet gesteld. Voor de ondernemers van het Zuideinde en rondom het Europaplein leverde het echter bewijs op ter ondersteuning van hun claim dat de verkeers- en parkeermaatregelen voor hen nadelig uitpakken. De gevolgen van de overheidsmaatregelen hebben een nadelig effect op hun omzet.

Een van die gevolgen is te wijten aan de ‘leugen van Luyckx’. Die sloot het Europaplein voor parkerende auto’s omdat de situatie daar ter plekke onveilig zou zijn. Dat gelegenheidsargument werd door de gemeenteraad klakkeloos geaccepteerd. Dat argument wordt echter niet ondersteund door statistieken, van onveiligheid was geen sprake. Wat wel statistisch aangetoond kan worden is dat er een schromelijk gebrek is aan parkeerplaatsen. Dat gegeven wordt gebagatelliseerd. De luie automobilist die het liefst voor de toonbank wil parkeren, hoeft niet te worden tegemoetgekomen. Bovendien kan die beter met de fiets komen.

‘De leugen van Luyckx’, het gelegenheidsargument, moest verdoezelen dat er voor het vrijmaken van het Europaplein een verborgen argument was. Het vormde een onderdeel van een veel groter plan om de oude kom aantrekkelijker te maken voor toeristen. Dat mocht echter nog niemand weten om geen slapende honden wakker te maken. Luyckx wist het natuurlijk wel, maar speelde in het listige plan van wethouder Marisa Kes vrolijk mee. Het plan mocht pas bekend worden als wethouder Kes met een fiat van de gemeenteraad de bevolking en de ondernemers voor een voldongen feit kon stellen. Eerder had Kes al een aantal voorbereidende stappen genomen en die voorzien van onbetrouwbare gelegenheidsargumenten. Terecht stuurde de gemeenteraad haar op het laatste nippertje met lege handen terug naar de van der Knoopdreef. Onder aanvoering van Diane Kwakman van de VDD vroeg de gemeenteraad haar bij het begin te willen beginnen.

Het begin, wat is dat eigenlijk? Dat is niet zo moeilijk. Dat begint bij de vraag welke problemen er zijn, wiens dat problemen zijn en of de gemeente daar wel iets aan kan of wil doen. Vervolgens gaat het om de vraag welke mogelijkheden, kansen en bedreigingen er zijn als de gemeente er iets aan wil doen. En vooral welke mogelijkheden de bewoners en ondernemers van de Oude Kom als oplossing zien voor hun problemen. Dat kan iets heel anders zijn dan de Oude Kom aantrekkelijker maken voor toeristen.

De Oude Kom is in feite uniek, door de compleetheid in het aanbod en vooral door het grote aantal ambachtelijke winkels in de vers-sector en een breed kleinschalig aanbod in mode. Die zijn er voor de thuismarkt. Ze horen bij die thuismarkt, die kwaliteit, service en properheid beloont met trouwe klandizie. Het unieke daarvan schuilt in het feit dat er nog maar heel weinig gemeenten zijn die kunnen bogen op een rijk winkelbestand van particuliere ondernemers. Op Volendam zijn ze nog niet weggevaagd door op prijs concurrerende grootwinkelbedrijven. Wat zijn die winkels waard? Dat wordt niet bepaald door politieke partijen of bestuurders. Dat wordt bepaald door de bevolking, door de thuismarkt.

Voor de Oude Kom is het toerisme de plus op de thuismarkt. De thuismarkt is de basis. Zonder die thuismarkt hebben de meeste winkeliers geen bestaan. Die thuismarkt vraagt om parkeerruimte. Voldoende dichtbij zijnde parkeerruimte, zo wijzen alle studies uit, is van levensbelang voor winkels. Dat kan maar tot één conclusie leiden. Zo lang de plannen voor de reconstructie van het dorpshart nog niet meer zijn dan discussiabele plannen op papier, dient het parkeren op het Europaplein te worden teruggeven aan de thuismarkt.

Al was het alleen maar om een leugen recht te zetten en de beperkte waarde (of onzin) van het verblijfstoerisme in te zien.

woensdag 8 mei 2013

Bling, Bing, zit de waarheid er wel in?

Kladblok

 
                             ex-wethouder Wim Runderkamp volgens zelfgekozen bling-imago

 
Kladblok

Soms is het verweer van mensen zo onhandig dat het vermakelijk wordt. Ex wethouder Wim Runderkamp (VD|80) ziet zichzelf nog wel weer in de politieke arena terugkeren, zegt hij in een interview met het NHD. De journalist heeft hem geen enkele kritische vraag gesteld en zo de geplaagde ex-wethouder de kans gegeven om een ‘niets aan de hand show’ op te voeren waarin iedere reflectie op het gebeurde ontbreekt. Maar is zijn public relations offensief geloofwaardig?

Wie het Bing-rapport goed heeft gelezen, kan de conclusie trekken dat de ex-wethouder een bord voor zijn kop heeft.  Zijn allereerste verweer bij het begin van de affaire –dat de stichting PVE slapend was en niet actief- is een leugen gebleken. De rapporteurs van integriteitsonderzoeker Bing hebben verzuimd dat expliciet te vermelden. Dat hij nagelaten heeft zijn betrokkenheid bij de stichting PVE te melden, wordt hem formeel aangerekend. Uit de rapportage van Bing blijkt echter dat men intern op het Stadskantoor uitstekend op de hoogte was van die betrokkenheid en hem daar zelfs regelmatig aan herinnerd had. Het ging in feite dan ook niet om die betrokkenheid, maar om de wijze waarop hij daar als wethouder mee om is gegaan.

Het rapport van Bing is geformuleerd aan de hand van de vraagstelling van het Presidium. Dat betekent dat er nog heel wat losse einden zijn overgebleven. Wie het letterlijk verwoord verweer van de ex-wethouder in het rapport leest, kan gemakkelijk het verschil zien tussen de werkelijkheid en wat de interne advocaat van de ex-wethouder daarvan gemaakt heeft. In mijn vorige Kladblok schreef ik al dat in ieder van ons een advocaat aanwezig is die zo nodig liegt, bedriegt, verdraait en manipuleert als onze reputatie in het gedrang komt. Zo’n advocaat neemt het karakter aan van de persoon voor wiens reputatie hij opkomt. Het karakter van de ex-wethouder heb ik al eens eerder beschreven. Zijn eigenliefde en eigenwaan zijn groter dan een functie als wethouder kan dragen en zijn dadendrang is groter dan zijn persoon kan dragen. Datgene wat hij in zijn verbeelding is, kan hij niet waarmaken. Hij zal de laatste zijn die dat door heeft.

De persoonlijke tragiek heeft een politieke component. Voor zijn partij, VD|80, is het vervelend om op zo’n manier een wethouder te verliezen. Dat vergt het beperken van de schade en VD|80 deed dat met een publicatie van bestuur en fractie in de Nivo van 1 mei 2013. Daarin wordt het vertrek van hun wethouder gepresenteerd als een verlies voor de gemeenschap. Het Bing-rapport wordt verongelijkt samengevat in de formaliteit van het niet vermelden van een nevenfunctie. De ondernemers van het Europaplein krijgen weer de zwarte piet omdat zij de schijn van belangenverstrengeling zouden hebben ingebracht, om hun eigen standpunt te onderbouwen.

Het zou mij niet verbazen als de tekst van dit artikel door de ex-wethouder zelf zou zijn geschreven. De tekst is van het begin tot het eind public relations voor het imago van de vertrokken wethouder. De wethouder als onschuldige, de betrokken wethouder als verlies voor de samenleving, de wethouder als slachtoffer van de ‘oendernemers’ van het Europaplein, de wethouder die ten onrechte gestruikeld is over het onschuldige feit van het niet vermelden van een ‘slapende’ nevenfunctie.

VD|80 presenteert zich hiermee naar buiten als een partij die volledig achter ‘us Wum’ blijft staan. Dat lijkt me niet erg verstandig. Dat betekent dat ze geen enkele verantwoordelijkheid neemt voor wat er fout is gegaan. Het betekent ook dat ze geen afstand neemt van wat de ex-wethouder aan geheugenverlies, hele en halve onwaarheden en pure roddel heeft gepresenteerd ter zijner verdediging. Daarmee heeft de partij zich laten meeslepen in het te beperkte integriteitsbesef van hun ex-wethouder. Daarmee maakt ze de hele vertoning nog gênanter en dwazer dan die al was. Het heeft tot gevolg gehad dat het als geheim bestempelde rapport van Bing nu op straat ligt.

De integriteit van bestuurders is het belangrijkste goed van een democratie. Het is het fundament van het vertrouwen van burgers. Nu het Bing-rapport publiek is gemaakt, ondermijnt dat het public relations-offensief van de ex-wethouder en het bestuur en de fractie van zijn partij. De onluisterende waarheid van het rapport verdringt de armzalige leugens.

VD|80 is terechtgekomen in de maalstroom van haar eigen armzaligheid. Bij het gebrek aan daadkracht bij het bestuur en ledenraad, het gebrek aan afstand tussen fractie en bestuurders dient de dominante aanwezigheid binnen de partij van wethouder Marisa Kes te worden betrokken. Haar dadendrang is al lang niet meer te vereenzelvigen met het motto van de partij: ‘De burger weer krachtig’. Haar oprechtheid en transparantie in de kwestie ‘reconstructie Dorpshart’ valt serieus te betwijfelen. Binnen de partij trekt ze uiteindelijk aan alle touwtjes. Haar wil is wet.

VD|80 zit op een route naarde afgrond. Maar net als de ex-wethouder was ze vooraf voldoende gewaarschuwd.
                         







   
imago ex-wethouder Wim Runderkamp na Bing-rapport
 
 

woensdag 1 mei 2013

Bij het vertrek van een wethouder


 
Kladblok

                                    



 
 
       
Het heeft nog lang geduurd. Nadat de ondernemers van het Europaplein het vertrouwen in hem hadden opgezegd schorste wethouder Runderkamp zichzelf. Na een week hief hij die schorsing weer op. In die tussentijd had hij al zijn vriendjes bereid gevonden om hem in de ook al bevriende Nivo royaal lof toe te zwaaien. Vervolgens richtte zijn gram zich op de advocaat die het gewaagd had om hem in diskrediet te brengen.

Zo gaat dat met narcistische persoonlijkheden. Ze maken nooit fouten, ze worden hooguit verkeerd begrepen en critici zijn gewoon vijanden met een duister doel. Maar het zou niet juist zijn om de zaak als afgedaan te beschouwen nu boontje om zijn loontje is gekomen. Gebeurtenissen als deze hebben vele vaders en moeders in de vorm van een reeks van oorzaken en gevolgen.

Goede vrienden vertellen je de waarheid. Slechte vrienden doen dat niet en verdwijnen als ze niets meer aan je hebben. De Mepper wilde zo veel mensen te vriend houden dat het niet kon uitblijven dat hij in een spagaat terecht kwam. Hij wilde de winkeliers eigenlijk te vriend houden en heeft er nog voor gepleit om het Europaplein weer een parkeerbestemming te geven nadat hij eerder had ingestemd met het besluit om het plein autovrij te maken. Zijn collega-wethouder Kes, sneed hem de pas af. Ik weet het omdat er getuigen zijn.

Wim Runderkamp zal nu zijn goede vrienden wel overhouden en ik hoop dat hij over een jaar of zo kan lachen over wat hem overkomen is en dat hij ervan heeft geleerd. Het is hem niet allemaal persoonlijk te verwijten. In zekere zin is hij gedeeltelijk ook slachtlam en zondebok.

In het college met een overmaat aan narcistische karakters was hij de minst geslepene. In ieder van ons zit een advocaat die aan de slag gaat als we in het gedrang komen. Die zo nodig liegt, bedriegt, beschuldigt, dreigt en marchandeert om onze reputatie te beschermen ten koste van anderen en desnoods ook gevestigde normen en waarden schendt. Wim Runderkamp (Mepper) heeft niet de meest handige advocaat in huis. Met als gevolg dat hij alleen kwam te staan en zijn functie moest opgeven. De manoeuvres van zijn interne advocaat ondermijnden zijn reputatie in plaats van die te beschermen.

Anderen doen dat beter. Ze komen weg met dingen omdat hun interne advocaat meer steun wist te verwerven binnen de groep die er toe doet. Dat geldt bijvoorbeeld voor de ‘rode koningin’. Knap schakend wist ze een positie op te bouwen om haar einddoel –een vernieuwd dorpshart- binnen te halen. Echter ook haar interne advocaat ging in de fout toen ze de gemeenteraad verweet dat die niet wilde instemmen met haar laatste zetten waarmee ze de betrokkenen, winkeliers en inwoners van de oude kom, voor voldongen feiten kon plaatsen. Haar verongelijkt verwijt: “jullie praten anders als er publiek bij is”, is zonder een scherpe beoordeling gebleven. Maar als ik de tekenen goed heb begrepen, wankelt ook haar koninkrijk.

Ex-wethouder Runderkamp kan eigenlijk niet meer worden verweten dan dat hij niemand wilde teleurstellen en dat hij, toen hij daarmee in de problemen raakte, op zijn minst onhandig opereerde. Te veel op eigen houtje. Bij wethouder Marisa Kes ligt dat anders. Haar valt te verwijten dat ze de wereld ziet in termen van juridische verhoudingen. Ze overtuigt niet, maar bouwt (juridische) posities op. Gespeend van enig charisma heeft ze macht nodig om haar doelen te bereiken. De gemeenteraad verschafte haar die macht. Dat ging door totdat de winkeliers van het Europaplein in opstand kwamen. Dat was het moment waarop de gemeenteraad zich realiseerde dat ze zich niet voortdurend kon laten gebruiken als stempelmachine en machtsverschaffer. Daarmee voorkwam de gemeenteraad dat de wethouder de betrokkenen voor voldongen feiten kon stellen met het argument dat de gemeenteraad met de plannen had ingestemd. Nu staat ze met lege handen.

Het valt vooral haar eigen partij VD|80 te verwijten dat het zo ver is gekomen. Het onkritisch omgaan met haar wethouder, die democratie ziet als een juridisch schaakspel, heeft de partij, die als motto ‘de burger weer krachtig’ heeft, veranderd in een karikatuur van dat motto. Dat heeft de democratische verhoudingen geschaad. VD|80 heeft steun verleend aan het juridische spel om de wethouder krachtig en machtig te maken. Ze heeft steun verleend aan de interne advocaat van de wethouder in plaats van die een halt toe te roepen. Ze heeft zoveel steun aan die interne advocaat gegeven dat die zich onkwetsbaar achtte. Wethouder en partij zijn daardoor in een positie gekomen waaraan voldoende geloofwaardigheid ontbreekt. Ze staan dubbelschaak.

VD|80 heeft niet alleen zichzelf beschadigd, maar beschadigde daardoor ook het aanzien van het politieke bestel in Edam-Volendam. Dat kan niet zonder gevolgen blijven. De gemeenteraad is er om ons als burger tegen de interne advocaat van bestuurders te beschermen.

woensdag 24 april 2013

Edam-Volendam en haar narcistische bestuurders

                                 
                                                                        schema van Mintzberg

Kladblok


Edam-Volendam heeft een twitterende burgemeester en daar is hij trots op. Hij beschrijft het als een vorm om de afstand tussen bestuur en burger te verkleinen. Wie wat kritisch analyseert ziet echter al snel dat het vooral gaat om zelfpromotie en promotie van het door hem gedragen beleid.

Hoe je je als burgemeester of wethouder dient te gedragen, is eigenlijk niet zo moeilijk. Regels, procedures en opvattingen over de normen en waarden van ‘behoorlijk bestuur’ bepalen de rol die je als bestuurder in een democratisch bestel vervult. Als bestuurder weet je wat er van je wordt verwacht en de mensen waarmee je te maken krijgt weten wat ze kunnen verwachten.

Je zou kunnen zeggen dat de persoonlijkheid van een bestuurder wordt gedempt door de vereisten van zijn rol. De persoonlijke stijl van een bestuurder geeft kleur aan de wijze waarop hij zijn rol vervult. Er ontstaat pas een probleem als de rol in te sterke mate wordt bepaald door de persoon die het ambt bekleedt. Door een gebrek aan macht over zichzelf wordt de rol dan overschaduwd door de persoon. Vaak wordt dit zichtbaar als de betrokkene zijn persoonlijke invulling van de rol opdringt aan zijn omgeving en de communicatie over zijn rolopvatting blokkeert.

In dat soort gevallen speelt narcisme vaak een rol. Een narcistische bestuurder kan zichzelf moeilijk als deel van het geheel zien en zijn taak niet als een rol opvatten. Zijn persoonlijke beleving staat bij alles centraal en uit die beleving volgt zijn handelen. Een beetje narcisme is niemand vreemd. Er is pas reden tot bezorgdheid als iemand zichzelf niet meer kan relativeren en corrigeren. Dan komen de vervelende kanten van narcisme naar voren in de vorm van een gebrekkig inlevingsvermogen en gebrekkig geweten. Er is al helemaal reden tot zorg als er sprake is van manipulatie, intimidatie, rancune, controlerend gedrag en woede-uitbarstingen. In dat geval is er sprake van een  te kwetsbaar zelfbeeld dat verborgen wordt en daarom behoefte geeft aan macht om de omgeving te kunnen domineren. De eigen behoeften worden boven die van anderen gesteld. Dat vervuilt relaties met de omgeving. Dat gaat wringen.

In mijn opvatting is burgemeester Willem van Beek zo’n narcistische persoonlijkheid. Toen bijvoorbeeld Zeevang zijn opwachting maakte bij de raadsleden van Edam-Volendam, merkte hij op dat het toch maar goed uitkwam dat hij een grote ervaring meebracht in fusieprocessen. Doelen en het beleid om daar te komen worden dan onderdeel van zijn persoonlijk streven en gekenmerkt door de minder fraaie verschijningsvormen van narcisme.

Zijn optreden kan worden gezien als behorend tot het eerste type van narcisme waarbij het centrum van actie de persoon zelf is. Wethouder Kes zou kunnen worden gezien als iemand die tot het tweede type behoort. Bij dit meer introverte type is de buitenwereld het centrum van actie en wordt het narcisme vooral kenbaar door de reacties op de buitenwereld. In beide gevallen gaat het echter om behoud van dominantie.

Een kenmerkende actie van Wethouder Kes was bijvoorbeeld haar gekwetstheid toen de gemeenteraad haar voorstel tot reconstructie van het Dorpshart niet overnam. Ze verweet dat de raad op een nogal persoonlijke manier. Ze heeft ook de neiging om met opstappen te dreigen. Wethouder Runderkamp behoort volgens mij ook tot dit tweede type. Bij hem krijg je soms het idee dat hij dag en nacht bezig is te reageren op wat hem overkomt en daar stelling tegen te nemen vanuit een narcistisch patroon. Als het er op aan komt is hij de enige die deugt. Een goed voorbeeld is bijvoorbeeld zijn reactie op de advocaat van de ondernemers rondom het Europaplein. De fantasieën over eigen grootheid zijn bij hem het pijnlijkst zichtbaar.

Kenmerkend voor de narcistische bestuurder is dat hij zijn (persoonlijke) opvatting over anderen opdringt aan zijn omgeving. Kritiek op beleid of rol wordt opgevat als een persoonlijke kwetsing. Niemand die zich schuldig maakt aan zo’n inbreuk op de eigenliefde, kan deugen. Zulke personen worden allerlei tekortkomingen en duistere motieven toegeschreven en de omgeving wordt zo’n negatieve omschrijving ingeprent. De narcistische bestuurder kiest voor de slachtofferrol bij kritiek en beschouwt zelfkritiek, gezien zijn uniekheid, als een overbodige activiteit. Niemand kent hem of haar werkelijk en heeft het bij het verkeerde einde als hij op- of aanmerkingen heeft.

Er zit in mijn opvattingen te veel aan narcisme in het bestuur van Edam-Volendam en dat tekent de politieke verhoudingen. De narcistische bestuurders gedragen zich als de alpha-dieren van de politieke roedel. De gemeenteraad vertoont maar al te vaak haar onderdanigheid en meegaandheid. VD|80 loopt daarin voorop.
 
nb. deze column is voorlopig de laatste in een serie over de bestuursstijl in Edam-Volendam.