Posts tonen met het label wethouder Runderkamp. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wethouder Runderkamp. Alle posts tonen

woensdag 23 oktober 2013

KLADBLOK De geboorte van een nieuwe Gemeente?

                                                              



                                                                       

Is er in de gemeenteraadsvergaderingen van 17 oktober 2013 in de raadszaal van Edam-Volendam een nieuwe gemeente geboren? Die vraag kunnen we rustig met nee beantwoorden. Als er van iets sprake is geweest, is dat de verwekking van een nieuwe gemeente. Ik was erbij. Edam-Volendam en Zeevang besloten als partners samen iets nieuws te verwekken. Geen gehijg, gekreun of zweet bij deze daad, hooguit, maar dan in bureaucratische taal, de uitspraak: “Ja, ik wil”, en dat met overtuiging  door beiden. Het zal langer dan negen maanden duren voor we met de boreling kennis kunnen maken. De verwekkers zullen het niet overleven. Het is dus een daad van ultieme zelfopoffering.

Zo wordt geschiedenis gemaakt. Er waren geen bloemen, slingers, vreugdevuren, champagne of toespraken, want het bijgeloof wil dat je daarvan afziet bij zo’n teer begin. Daarmee moeten we wachten tot de boreling na de draagtijd het licht zal zien. Toch was het een opmerkelijke gebeurtenis als je het coalitie-akkoord er op na slaat. Daarin staat geschreven:  “Een ander expliciet aandachtspunt is de samenwerking met de omliggende gemeenten en specifiek die met de gemeenten Waterland en Zeevang. We zijn bereid deze samenwerking uit te breiden, als dit voor ons voordelen brengt. Onze eigen autonomie, identiteit en cultuur staan daarbij voorop.”

Zo’n coalitie-akkoord zou je als een belofte aan de bevolking kunnen zien. Kijk zeggen de coalitiepartijen: “Hier zijn we het over eens geworden namens u en dit gaan we uitvoeren”. In de praktijk gaat het anders en daaruit kun je geen andere conclusie trekken dan dat papier geduldig is. De eerste die de belofte zonder omhaal dumpte, was coalitiepartner PvdA.  De anderen namen eerst de tijd om nog wat na te denken.

VD|80, de partij die het dichtst bij de bevolking van Volendam zegt te staan, had heel wat meer moeite met de aanzoek van Zeevang. De partij had heel wat vragen en bedenkingen, die overigens niet door haar wethouder in het college van B&W leken te worden gedeeld. Ze steunde het naar een fusie strevende beleid van het college. VD|80 meende dat er voor de bevolking er onvoldoende informatie beschikbaar was om een juist beeld te krijgen en klaagde over het feit dat het college een aantal van haar vragen niet of onvolledig beantwoordde. In een stevige mail seinde ze het college: “We gaan er van uit dat die telefonische enquête pas gehouden wordt als de antwoorden op onze vragen zijn gegeven en bekend gemaakt zijn aan de bevolking”.

In haar antwoord aan VD|80 laat het college weten dat ze de bij de telefonische enquête te stellen vragen al heeft vastgesteld en niet van plan is om de procedure anders te laten verlopen dan al was gepland en dat de voorbereiding van de enquête al is gestart.  Ten overvloede laat ze daarbij nog weten ‘het niet gebruikelijk te achten dat antwoorden op vragen specifiek kenbaar worden gemaakt aan de bevolking’. Die merkwaardige toevoeging die een aansporing bevat om de antwoorden van het college ‘onder de pet’ te houden, heeft me verwonderd. Kennelijk wenst het college geen volledige transparantie en zeker niet op het gevoelige punt van een fusie-voornemen.  VD|80 heeft er niets mee gedaan. Ze heeft in de raad geen misbaar gemaakt en ook de ledenraad niet bij elkaar geroepen om haar eigen achterban te peilen. Dat had misschien wel gemoeten. Bij het onderwerp ‘samenwerking’  in haar verkiezingsprogramma vermeldt ze immers: ‘Daarbij moet echter te allen tijde voorop staan dat de gemeente Edam-Volendam zelfstandig blijft.

VD|80 stond er op dit punt alleen voor. Coalitiegenoot PvdA koos, ondanks het coalitieprogramma,  van meet af aan voor fusie en ook het CDA haakte na enige aarzeling daarbij aan. De eigen wethouder Marisa Kes achtte zich kennelijk ook niet aan het verkiezingsprogramma van haar partij en aan het later gesloten coalitie-akkoord gebonden. Ze ging haar eigen weg. Wie de gang van zaken analyseert, komt onder meer uit bij het kritieke punt dat consequent verzet van VD|80 wethouder Kes (en van haar ex-collega Runderkamp) binnen het college, een wereld van verschil had kunnen maken. Bepaald geen glansrol dus van deze dame.

Bij de verwekkingsceremonie van de nieuwe gemeente wilde VD|80 kennelijk niet de boze petemoei zijn. In een stemverklaring maakte de partij duidelijk dat ze in de raad tegen het fusiebesluit had gestemd.  Aan die tegenstem wilde ze nu het om een herindelingsbesluit ging niet langer vasthouden. Zo stemde de gemeenteraad uiteindelijk unaniem voor het voorstel. Of er druk is uitgeoefend op VD|80 om tot unanimiteit te komen is niet bekend, maar onwaarschijnlijk is het niet.

De enige lichte wanklank kwam van Nico van Straalen (GrL) die het college opriep aan draagkracht voor het besluit onder de bevolking te werken omdat aan die draagkracht nog het nodige schort. Die woorden werden van verschillende kanten beaamd.
Wie het bovenstaande overziet zal zich afvragen of het niet beter is als politici eerst en vooral gaan werken aan het herstel van het vertrouwen in de politiek onder de bevolking. Of (nadenkertje) aan het vertrouwen van de politiek in de bevolking.

woensdag 8 mei 2013

Bling, Bing, zit de waarheid er wel in?

Kladblok

 
                             ex-wethouder Wim Runderkamp volgens zelfgekozen bling-imago

 
Kladblok

Soms is het verweer van mensen zo onhandig dat het vermakelijk wordt. Ex wethouder Wim Runderkamp (VD|80) ziet zichzelf nog wel weer in de politieke arena terugkeren, zegt hij in een interview met het NHD. De journalist heeft hem geen enkele kritische vraag gesteld en zo de geplaagde ex-wethouder de kans gegeven om een ‘niets aan de hand show’ op te voeren waarin iedere reflectie op het gebeurde ontbreekt. Maar is zijn public relations offensief geloofwaardig?

Wie het Bing-rapport goed heeft gelezen, kan de conclusie trekken dat de ex-wethouder een bord voor zijn kop heeft.  Zijn allereerste verweer bij het begin van de affaire –dat de stichting PVE slapend was en niet actief- is een leugen gebleken. De rapporteurs van integriteitsonderzoeker Bing hebben verzuimd dat expliciet te vermelden. Dat hij nagelaten heeft zijn betrokkenheid bij de stichting PVE te melden, wordt hem formeel aangerekend. Uit de rapportage van Bing blijkt echter dat men intern op het Stadskantoor uitstekend op de hoogte was van die betrokkenheid en hem daar zelfs regelmatig aan herinnerd had. Het ging in feite dan ook niet om die betrokkenheid, maar om de wijze waarop hij daar als wethouder mee om is gegaan.

Het rapport van Bing is geformuleerd aan de hand van de vraagstelling van het Presidium. Dat betekent dat er nog heel wat losse einden zijn overgebleven. Wie het letterlijk verwoord verweer van de ex-wethouder in het rapport leest, kan gemakkelijk het verschil zien tussen de werkelijkheid en wat de interne advocaat van de ex-wethouder daarvan gemaakt heeft. In mijn vorige Kladblok schreef ik al dat in ieder van ons een advocaat aanwezig is die zo nodig liegt, bedriegt, verdraait en manipuleert als onze reputatie in het gedrang komt. Zo’n advocaat neemt het karakter aan van de persoon voor wiens reputatie hij opkomt. Het karakter van de ex-wethouder heb ik al eens eerder beschreven. Zijn eigenliefde en eigenwaan zijn groter dan een functie als wethouder kan dragen en zijn dadendrang is groter dan zijn persoon kan dragen. Datgene wat hij in zijn verbeelding is, kan hij niet waarmaken. Hij zal de laatste zijn die dat door heeft.

De persoonlijke tragiek heeft een politieke component. Voor zijn partij, VD|80, is het vervelend om op zo’n manier een wethouder te verliezen. Dat vergt het beperken van de schade en VD|80 deed dat met een publicatie van bestuur en fractie in de Nivo van 1 mei 2013. Daarin wordt het vertrek van hun wethouder gepresenteerd als een verlies voor de gemeenschap. Het Bing-rapport wordt verongelijkt samengevat in de formaliteit van het niet vermelden van een nevenfunctie. De ondernemers van het Europaplein krijgen weer de zwarte piet omdat zij de schijn van belangenverstrengeling zouden hebben ingebracht, om hun eigen standpunt te onderbouwen.

Het zou mij niet verbazen als de tekst van dit artikel door de ex-wethouder zelf zou zijn geschreven. De tekst is van het begin tot het eind public relations voor het imago van de vertrokken wethouder. De wethouder als onschuldige, de betrokken wethouder als verlies voor de samenleving, de wethouder als slachtoffer van de ‘oendernemers’ van het Europaplein, de wethouder die ten onrechte gestruikeld is over het onschuldige feit van het niet vermelden van een ‘slapende’ nevenfunctie.

VD|80 presenteert zich hiermee naar buiten als een partij die volledig achter ‘us Wum’ blijft staan. Dat lijkt me niet erg verstandig. Dat betekent dat ze geen enkele verantwoordelijkheid neemt voor wat er fout is gegaan. Het betekent ook dat ze geen afstand neemt van wat de ex-wethouder aan geheugenverlies, hele en halve onwaarheden en pure roddel heeft gepresenteerd ter zijner verdediging. Daarmee heeft de partij zich laten meeslepen in het te beperkte integriteitsbesef van hun ex-wethouder. Daarmee maakt ze de hele vertoning nog gênanter en dwazer dan die al was. Het heeft tot gevolg gehad dat het als geheim bestempelde rapport van Bing nu op straat ligt.

De integriteit van bestuurders is het belangrijkste goed van een democratie. Het is het fundament van het vertrouwen van burgers. Nu het Bing-rapport publiek is gemaakt, ondermijnt dat het public relations-offensief van de ex-wethouder en het bestuur en de fractie van zijn partij. De onluisterende waarheid van het rapport verdringt de armzalige leugens.

VD|80 is terechtgekomen in de maalstroom van haar eigen armzaligheid. Bij het gebrek aan daadkracht bij het bestuur en ledenraad, het gebrek aan afstand tussen fractie en bestuurders dient de dominante aanwezigheid binnen de partij van wethouder Marisa Kes te worden betrokken. Haar dadendrang is al lang niet meer te vereenzelvigen met het motto van de partij: ‘De burger weer krachtig’. Haar oprechtheid en transparantie in de kwestie ‘reconstructie Dorpshart’ valt serieus te betwijfelen. Binnen de partij trekt ze uiteindelijk aan alle touwtjes. Haar wil is wet.

VD|80 zit op een route naarde afgrond. Maar net als de ex-wethouder was ze vooraf voldoende gewaarschuwd.
                         







   
imago ex-wethouder Wim Runderkamp na Bing-rapport
 
 

woensdag 1 mei 2013

Bij het vertrek van een wethouder


 
Kladblok

                                    



 
 
       
Het heeft nog lang geduurd. Nadat de ondernemers van het Europaplein het vertrouwen in hem hadden opgezegd schorste wethouder Runderkamp zichzelf. Na een week hief hij die schorsing weer op. In die tussentijd had hij al zijn vriendjes bereid gevonden om hem in de ook al bevriende Nivo royaal lof toe te zwaaien. Vervolgens richtte zijn gram zich op de advocaat die het gewaagd had om hem in diskrediet te brengen.

Zo gaat dat met narcistische persoonlijkheden. Ze maken nooit fouten, ze worden hooguit verkeerd begrepen en critici zijn gewoon vijanden met een duister doel. Maar het zou niet juist zijn om de zaak als afgedaan te beschouwen nu boontje om zijn loontje is gekomen. Gebeurtenissen als deze hebben vele vaders en moeders in de vorm van een reeks van oorzaken en gevolgen.

Goede vrienden vertellen je de waarheid. Slechte vrienden doen dat niet en verdwijnen als ze niets meer aan je hebben. De Mepper wilde zo veel mensen te vriend houden dat het niet kon uitblijven dat hij in een spagaat terecht kwam. Hij wilde de winkeliers eigenlijk te vriend houden en heeft er nog voor gepleit om het Europaplein weer een parkeerbestemming te geven nadat hij eerder had ingestemd met het besluit om het plein autovrij te maken. Zijn collega-wethouder Kes, sneed hem de pas af. Ik weet het omdat er getuigen zijn.

Wim Runderkamp zal nu zijn goede vrienden wel overhouden en ik hoop dat hij over een jaar of zo kan lachen over wat hem overkomen is en dat hij ervan heeft geleerd. Het is hem niet allemaal persoonlijk te verwijten. In zekere zin is hij gedeeltelijk ook slachtlam en zondebok.

In het college met een overmaat aan narcistische karakters was hij de minst geslepene. In ieder van ons zit een advocaat die aan de slag gaat als we in het gedrang komen. Die zo nodig liegt, bedriegt, beschuldigt, dreigt en marchandeert om onze reputatie te beschermen ten koste van anderen en desnoods ook gevestigde normen en waarden schendt. Wim Runderkamp (Mepper) heeft niet de meest handige advocaat in huis. Met als gevolg dat hij alleen kwam te staan en zijn functie moest opgeven. De manoeuvres van zijn interne advocaat ondermijnden zijn reputatie in plaats van die te beschermen.

Anderen doen dat beter. Ze komen weg met dingen omdat hun interne advocaat meer steun wist te verwerven binnen de groep die er toe doet. Dat geldt bijvoorbeeld voor de ‘rode koningin’. Knap schakend wist ze een positie op te bouwen om haar einddoel –een vernieuwd dorpshart- binnen te halen. Echter ook haar interne advocaat ging in de fout toen ze de gemeenteraad verweet dat die niet wilde instemmen met haar laatste zetten waarmee ze de betrokkenen, winkeliers en inwoners van de oude kom, voor voldongen feiten kon plaatsen. Haar verongelijkt verwijt: “jullie praten anders als er publiek bij is”, is zonder een scherpe beoordeling gebleven. Maar als ik de tekenen goed heb begrepen, wankelt ook haar koninkrijk.

Ex-wethouder Runderkamp kan eigenlijk niet meer worden verweten dan dat hij niemand wilde teleurstellen en dat hij, toen hij daarmee in de problemen raakte, op zijn minst onhandig opereerde. Te veel op eigen houtje. Bij wethouder Marisa Kes ligt dat anders. Haar valt te verwijten dat ze de wereld ziet in termen van juridische verhoudingen. Ze overtuigt niet, maar bouwt (juridische) posities op. Gespeend van enig charisma heeft ze macht nodig om haar doelen te bereiken. De gemeenteraad verschafte haar die macht. Dat ging door totdat de winkeliers van het Europaplein in opstand kwamen. Dat was het moment waarop de gemeenteraad zich realiseerde dat ze zich niet voortdurend kon laten gebruiken als stempelmachine en machtsverschaffer. Daarmee voorkwam de gemeenteraad dat de wethouder de betrokkenen voor voldongen feiten kon stellen met het argument dat de gemeenteraad met de plannen had ingestemd. Nu staat ze met lege handen.

Het valt vooral haar eigen partij VD|80 te verwijten dat het zo ver is gekomen. Het onkritisch omgaan met haar wethouder, die democratie ziet als een juridisch schaakspel, heeft de partij, die als motto ‘de burger weer krachtig’ heeft, veranderd in een karikatuur van dat motto. Dat heeft de democratische verhoudingen geschaad. VD|80 heeft steun verleend aan het juridische spel om de wethouder krachtig en machtig te maken. Ze heeft steun verleend aan de interne advocaat van de wethouder in plaats van die een halt toe te roepen. Ze heeft zoveel steun aan die interne advocaat gegeven dat die zich onkwetsbaar achtte. Wethouder en partij zijn daardoor in een positie gekomen waaraan voldoende geloofwaardigheid ontbreekt. Ze staan dubbelschaak.

VD|80 heeft niet alleen zichzelf beschadigd, maar beschadigde daardoor ook het aanzien van het politieke bestel in Edam-Volendam. Dat kan niet zonder gevolgen blijven. De gemeenteraad is er om ons als burger tegen de interne advocaat van bestuurders te beschermen.

woensdag 24 april 2013

Edam-Volendam en haar narcistische bestuurders

                                 
                                                                        schema van Mintzberg

Kladblok


Edam-Volendam heeft een twitterende burgemeester en daar is hij trots op. Hij beschrijft het als een vorm om de afstand tussen bestuur en burger te verkleinen. Wie wat kritisch analyseert ziet echter al snel dat het vooral gaat om zelfpromotie en promotie van het door hem gedragen beleid.

Hoe je je als burgemeester of wethouder dient te gedragen, is eigenlijk niet zo moeilijk. Regels, procedures en opvattingen over de normen en waarden van ‘behoorlijk bestuur’ bepalen de rol die je als bestuurder in een democratisch bestel vervult. Als bestuurder weet je wat er van je wordt verwacht en de mensen waarmee je te maken krijgt weten wat ze kunnen verwachten.

Je zou kunnen zeggen dat de persoonlijkheid van een bestuurder wordt gedempt door de vereisten van zijn rol. De persoonlijke stijl van een bestuurder geeft kleur aan de wijze waarop hij zijn rol vervult. Er ontstaat pas een probleem als de rol in te sterke mate wordt bepaald door de persoon die het ambt bekleedt. Door een gebrek aan macht over zichzelf wordt de rol dan overschaduwd door de persoon. Vaak wordt dit zichtbaar als de betrokkene zijn persoonlijke invulling van de rol opdringt aan zijn omgeving en de communicatie over zijn rolopvatting blokkeert.

In dat soort gevallen speelt narcisme vaak een rol. Een narcistische bestuurder kan zichzelf moeilijk als deel van het geheel zien en zijn taak niet als een rol opvatten. Zijn persoonlijke beleving staat bij alles centraal en uit die beleving volgt zijn handelen. Een beetje narcisme is niemand vreemd. Er is pas reden tot bezorgdheid als iemand zichzelf niet meer kan relativeren en corrigeren. Dan komen de vervelende kanten van narcisme naar voren in de vorm van een gebrekkig inlevingsvermogen en gebrekkig geweten. Er is al helemaal reden tot zorg als er sprake is van manipulatie, intimidatie, rancune, controlerend gedrag en woede-uitbarstingen. In dat geval is er sprake van een  te kwetsbaar zelfbeeld dat verborgen wordt en daarom behoefte geeft aan macht om de omgeving te kunnen domineren. De eigen behoeften worden boven die van anderen gesteld. Dat vervuilt relaties met de omgeving. Dat gaat wringen.

In mijn opvatting is burgemeester Willem van Beek zo’n narcistische persoonlijkheid. Toen bijvoorbeeld Zeevang zijn opwachting maakte bij de raadsleden van Edam-Volendam, merkte hij op dat het toch maar goed uitkwam dat hij een grote ervaring meebracht in fusieprocessen. Doelen en het beleid om daar te komen worden dan onderdeel van zijn persoonlijk streven en gekenmerkt door de minder fraaie verschijningsvormen van narcisme.

Zijn optreden kan worden gezien als behorend tot het eerste type van narcisme waarbij het centrum van actie de persoon zelf is. Wethouder Kes zou kunnen worden gezien als iemand die tot het tweede type behoort. Bij dit meer introverte type is de buitenwereld het centrum van actie en wordt het narcisme vooral kenbaar door de reacties op de buitenwereld. In beide gevallen gaat het echter om behoud van dominantie.

Een kenmerkende actie van Wethouder Kes was bijvoorbeeld haar gekwetstheid toen de gemeenteraad haar voorstel tot reconstructie van het Dorpshart niet overnam. Ze verweet dat de raad op een nogal persoonlijke manier. Ze heeft ook de neiging om met opstappen te dreigen. Wethouder Runderkamp behoort volgens mij ook tot dit tweede type. Bij hem krijg je soms het idee dat hij dag en nacht bezig is te reageren op wat hem overkomt en daar stelling tegen te nemen vanuit een narcistisch patroon. Als het er op aan komt is hij de enige die deugt. Een goed voorbeeld is bijvoorbeeld zijn reactie op de advocaat van de ondernemers rondom het Europaplein. De fantasieën over eigen grootheid zijn bij hem het pijnlijkst zichtbaar.

Kenmerkend voor de narcistische bestuurder is dat hij zijn (persoonlijke) opvatting over anderen opdringt aan zijn omgeving. Kritiek op beleid of rol wordt opgevat als een persoonlijke kwetsing. Niemand die zich schuldig maakt aan zo’n inbreuk op de eigenliefde, kan deugen. Zulke personen worden allerlei tekortkomingen en duistere motieven toegeschreven en de omgeving wordt zo’n negatieve omschrijving ingeprent. De narcistische bestuurder kiest voor de slachtofferrol bij kritiek en beschouwt zelfkritiek, gezien zijn uniekheid, als een overbodige activiteit. Niemand kent hem of haar werkelijk en heeft het bij het verkeerde einde als hij op- of aanmerkingen heeft.

Er zit in mijn opvattingen te veel aan narcisme in het bestuur van Edam-Volendam en dat tekent de politieke verhoudingen. De narcistische bestuurders gedragen zich als de alpha-dieren van de politieke roedel. De gemeenteraad vertoont maar al te vaak haar onderdanigheid en meegaandheid. VD|80 loopt daarin voorop.
 
nb. deze column is voorlopig de laatste in een serie over de bestuursstijl in Edam-Volendam.

woensdag 27 maart 2013

De bestuursstijl in Edam-Volendam, is die rood, geel, groen of blauw ?




KLADBLOK


Het indelen van management-stijlen in kleuren is mode in de organisatie-advieswereld. Vier kleuren houden de boel overzichtelijk, al zijn er ook management-trainers die meer kleuren gebruiken. Iedere kleur heeft zijn eigen temperament en kent zijn eigen manier van omgaan met problemen. Iedere kleur kent in zijn management-stijl ook de eigen valkuilen die vooral zichtbaar worden bij druk uit de omgeving. De informatie over dit onderwerp ontleen ik aan een artkel van Guiver Freeman. Zie de link onderaan deze column.


Rood is een veel voorkomende stijl van leiderschap. Het is het profiel met de meeste risico's. Bij een beoordeling van het management van de problematische vastgoedtak van de SNS-bank, bleek het grootste deel van de leiding te behoren tot het rode management-type. Ze worden beschreven als leidinggevenden die zich niet laten weerhouden door drempels en weerstanden.
Het leek me een aardig idee om mijn ervaringen met de leden van het college van burgemeester en wethouders in Edam-Volendam een kleur te geven. Dat is natuurlijke een hachelijke onderneming. Niemand is alleen maar zijn kleur. Vaker gaat het om mengvormen. Het leuke van die kleuren is ook dat degene waarop ze betrekking hebben meer oog heeft voor de positieve kanten van zijn dominante kleur, dan voor de negatieve kanten. De positieve mogelijkheden komen meestal tot hun recht als de druk niet groot is en de sociale omgeving voldoende corrigerend kan werken. Dat is niet altijd het geval.Daarom kies ik voor het voor het confronterend uitlichten van de door mij veronderstelde negatieve kanten van de leiderschap-stijlen van de leden van het college.


Dorus Luyckxis denk ik van het type Groen. Gemakkelijk in de omgang en informeel in de aanpak. De negatieve kanten zullen niet onbekend overkomen. Bij dit type wordt als negatieve kenmerken vermeld: Aarzelend, afwachtend, behoudend, besluiteloos, bezitterig, huilt snel, kan geen grenzen trekken, leuteraar, passief, probleemdenker, traag en zwak.


Bij de wethouders Runderkamp en Kroon-Sombroek, zie ik het blauwe type
als overheersend. Iets minder gemakkelijk in de omgang omdat ze aan de introverte kant zijn. Als negatieve kenmerken worden genoemd: achterdochtig, afstandelijk, bang voor fouten, bureaucratisch, denkt snel in hokjes, formalistisch, kan slecht fouten toegeven, kieskeurig, langzaam, ontwijkend en veeleisend.


De keuze voor de kleur van de burgemeesterkon ik snel maken, geel, zonder twijfel. Energiek en enthousiast. Ook een feestbeest. Jan Smit noemde hem de 'burgerfeester'. Verder een echt leiderstype met als negatieve kenmerken: anderen van tafel praten, arrogant, beïnvloedbaar, fantast, lawaaierig, maakt niets af, manipulatief, onbetrouwbaar, oppervlakkig, opschepper, overdrijver, snel afgeleid (chaotisch), en verkeerde prioriteiten.


Ook bij wethouder Kes is de keuze niet zo moeilijk. Binnen het college is ze volgens mij de enige met rood als overheersende kleur. Dit type is zakelijk, neemt risico's, is ernergiek, doelgericht en sturend. Als negatieve kenmerken wordt bij dit type genoemd: agressief, arrogant, bot, gaat over grenzen, gevoelloos, intimiderend, koppig, meldt niet waar zij heen wil en loopt ver voor de troepen uit. Zo ken ik haar.


Burgemeester Willem van Beek en wethouder Kes zijn degenen die het meest duidelijk de leiders lijken te zijn. Ze voelen zich volgens mij ook wel goed in elkaars gezelschap. Op foto's lopen of staan ze vaak dicht bij elkaar. Van die twee is Kes ongetwijfeld de sterkste. Ze is, denk ik, doortastender, meedogenlozer en minder beïnvloedbaar dan de burgemeester. Bij alle twee heb ik het idee dat ze hun minder goede eigenschappen niet zo goed in de hand hebben en er te weinig naar streven om de positieve mogelijkheden van hun dominante stijl duidelijk naar voren te laten komen. Volgens mij heeft dat mede te maken met de sociale omgeving en de daar heersende waarden en normen. Je zou dat kunnen omschrijven als de bestuurscultuur. Die wordt vooral door deze twee gedomineerd en met name door de negatieve kanten van hun wijze van optreden. Daarmee creëren ze als het ware hun eigen sociale omgeving en bestuurscultuur met sub-dominanten als volgers.


Over Kes heb ik al eens geschreven dat zij volgens mij eigenlijk niet past in een omgeving waar democratische waarden en normen en die van goed bestuur centraal staan. Ze past veel beter in een omgeving waarin haar mamagement-stijl een voordeel is in plaats van een nadeel. Ze hoort eerder in een omgeving waar 'getting things done' hoger op prijs wordt gesteld dan samen met mensen ergens naar toe werken.


Bij de informatie over de management-stijlen, staat ook hoe je het beste met ieder van de kleurtypen kunt omgaan. Dat lijkt me niet alleen van belang voor ambtenaren op het stadskantoor en burgers die met collegeleden te maken krijgen, maar met name ook voor de leden van de gemeenteraad. Hoe zou je bijvoorbeeld met Kes moeten omgaan? In de informatie wordt daarover (in de mannelijke vorm) verteld: "Rood is een snelle en flexibele denker. Hij heeft een enorme hekel aan tijdverspillen en te veel praten hoort voor hem in die categorie. Wees dus direct en toon zelfvertrouwen, houd oogcontact. Hij kan er meestal niet zo goed tegen als je hem aanraakt. Rood krijgt graag complimentjes. Zorg dat je wat je wil zeggen helder en duidelijk op een rij hebt. Noem feiten zonder te veel in te gaan op details. Ze willen zo snel mogelijk weten welke resultaten en uitkomsten zijn te verwachten en dan beslissen ze ook snel. Kom je afspraken na."
Ik zou het met vele voorbeelden kunnen larderen. Maar dat kunt u zelf ook. Misschien komt u op een andere keuze uit. Ik zou zeggen: doe uw voordeel met deze informatie!
Loop niet met deze kennis te koop. Het kan een blauw oog opleveren. Als die eenmaal rijp is vertoont die alle vier kleuren.


Als ik mezelf zou moeten typeren is het vooral blauw (analytisch) met een flinke scheut rood (strijdvaardig), maar daar mag u natuurlijk heel anders over denken. Ik heb er in ieder geval wel wat 'blauwe ogen' aan over gehouden
Voor meer uitgebreide informatie verwijs ik u naar deze link:
http://www.guiver-freeman.com/articles/201301_Rood-Geel-Blauw-Groen-Welke_kleur.pdf

zondag 3 maart 2013

Is wethouder Runderkamp (de Mepper) zelf een ‘oen’?


Is wethouder Runderkamp een 'oen'? Die vraag kan ik bevestigend beantwoorden. Ik doe dat na lezing van de klacht die hij op 25 februari 2013 heeft ingediend bij de deken van de Orde van Advocaten. Die is gericht tegen de advocate (Mevrouw Mr. M.H. van der Weit) van de ca. 50 winkeliers rondom het Europaplein. Die advocate heeft zich in zijn ogen bezondigd door niet op te treden als advocaat, maar als politieke agitator.

Uit zijn brief: 'ze heeft de winkeliers 'opgeruid' en de wethouder en zijn partij 'zwart' proberen te maken. Ze misbruikt de belangen van haar cliënten voor politieke doeleinden. Ze trommelt publiek op om de gemeenteraad onder druk te zetten. Ze dreigt. Ze heeft de wethouder in een positie gemanoeuvreerd om in te stemmen met een raadsonderzoek naar zijn handelen. Haar opmerkingen zijn suggestief, onnodig grievend en belasterend voor zijn persoon en in het geheel niet onderbouwd. Ze probeert bewust de democratische besluitvorming door de Raad op een negatieve manier te beïnvloeden. Ze zit zelf in de politiek, net als de echtgenote van de kaasboer aan het Europaplein. Onderzocht zou moeten worden of in dat verband sprake is van onacceptabele nauwe banden. Ze doet het eigenlijk niet zelf, maar laat zich leiden door ene heer mr. drs. K. Bond. Het is nog maar de vraag of ze optreedt namens 51 ondernemers. De wethouder denkt dat het er misschien maar 7 zijn, althans die kent hij. Dat het er 51 zijn vindt hij op zijn minst zeer onwaarschijnlijk. Of en zo ja, welke ondernemers haar betalen voor haar diensten is hem niet bekend.'


Nadat ik de brief en de vele bijlagen had uitgelezen, heb ik een tijdje verbijsterd voor me uit zitten staren. Wat een 'oen' was mijn eerste heldere gedachte. Dat was een spontane conclusie. Vervolgens ordende ik mijn gedachten, zette de zaak op een rijtje en kwam vervolgens op een beredeneerde manier wederom tot de conclusie: "wat een 'oen'." Begrijp me niet verkeerd. Als de wethouder van mening is dat een advocaat in strijd handelt met de regels van zijn beroep, is een klacht gerechtvaardigd. Echter een wethouder die op het moment van het indienen van de klacht zelf onderwerp is van een integriteitsonderzoek, moet zijn woorden wel heel zorgvuldig kiezen. Dat heeft hij bepaald niet gedaan. De klacht is in boosheid geschreven. Zulke brieven kun je na het schrijven beter in de prullenbak gooien en dat had de wethouder moeten doen. Nu heeft hij een klacht ingediend waarvan de tekst suggestief is, onnodig grievend en belasterend. Hij heeft daarmee letterlijk zich schuldig gemaakt aan datgene wat hij de advocate verwijt. Zo voegt hij een nieuwe gebeurtenis toe aan een geschiedenis die vragen heeft opgeleverd over zijn integriteit.


Het is een kinderachtige klacht. Hij is gebaseerd op het model: 'wat je zegt, dat ben je zelf!'. Het is een stomme klacht. Het is immers een klacht die laat zien wat de wethouder denkt. Hij is niet gebaseerd op wat de wethouder als wethouder weet. Het is een belachelijke klacht omdat de wethouder de indruk wekt dat er een complot tegen hem aan de gang is. Dat is bijvoorbeeld de reden waarom hij aandringt op een onderzoek naar 'onacceptabele banden' tussen de advocate en de echtgenote van de kaaswinkelier. Het is een onacceptabele klacht omdat hij de indruk wekt dat het maar om een handjevol ondernemers gaat. De tot de nok gevulde vergaderzaal waar de meeste aanwezigen een T-shirt met de tekst "OEN" droegen, verzwijgt en negeert hij.


De tekst van de klacht levert een ongemakkelijk inkijkje op in het politieke denken op het niveau van het college van burgemeester en wethouders. Als je wordt aangevallen, ga je om je heen slaan. Je construeert aan de hand van subjectieve vermoedens een situatie waarin de aanvaller een laaghartig individu wordt. Hoe laaghartiger je zo'n individu portretteert des te schoner kom je er zelf uit. Althans, dat is de bedoeling. Wie dat handig doet, kan daarmee ver komen in het oproepen van vijandbeelden ten behoeve van solidaire afkeer. Maar deze wethouder is allesbehalve handig. Hij doet het op een manier die hem zelf ongeloofwaardig maakt. Hij overdrijft op een manier die vragen oproept en laat zijn gekwetste gevoelens een veel te grote rol spelen.


Met zijn klacht beschadigt de wethouder niet alleen zichzelf. Hij beschadigt de partij die hem in het college heeft afgevaardigd en hij beschadigt het aanzien van de politiek. Daar is maar één oplossing voor: onmiddellijk aftreden.



 

donderdag 21 februari 2013

De rode loper voor Tours & Tickets en een wethouder

"Geen tijd, ik heb het loeidruk" zei Wim Runderkamp (mepper) in 1996 tegen een verslaggever van de NNC die wat meer wilde weten over de net opgerichte stichting Promotie Volendam-Edam. Een paar weken geleden schreef, de nu wethouder zijnde, Runderkamp dat hij het eigenlijk altijd al te druk had gehad om energie in die stichting te steken.

In 1996 had de stichting PVE grootse plannen als professioneel platform tussen bedrijfsleven en instanties zoals de gemeente. Opbrengsten gaan naar culturele en maatschappelijke instellingen. "Er zit een luchtje aan", schrijft een verslaggever van het NHD op 13 juni 1996. Hij vindt het maar raar dat instellingen en bedrijven worden opgeroepen om zich aan te sluiten en gebruik te maken van de diensten van de stichting onder het motto "op die manier wordt u zeer professioneel terzijde gestaan".

Na een dommelend bestaan van 16 jaar wordt de stichting ineens weer tot leven gewekt en biedt zich bij de gemeente aan als beheerder van het parkeerterrein aan de Parallelweg. Ze doet dat nadat de gemeente de toeristenbussen daar wil laten parkeren in plaats van op het AMVO-terrein. De stichting verwacht van de gemeente een groot aantal investeringen om het parkeerterrein comfortabeler te maken. Het eerste punt dat ze noemen is het realiseren van een goede verbinding tussen het parkeerterrein en het Noordeinde middels een brug, een trap en een traplift voor invaliden. Vlak voordat de plannen naar buiten komen, treedt Wim Runderkamp ('mepper') af als bestuurslid.

Volgens de wethouder in zijn verklaring, heeft hij over het plan alleen maar zakelijke contacten met de stichting gehad om ze te adviseren over het inkleden van de aanvraag voor het beheer van het parkeerterrein. Daar bestaan twijfels over. Die twijfels leven onder andere bij winkeliers en horeca-ondernemers in de Oude Kom. Die zien slechts een stichting, bemand door enkele ondernemers, die buiten iedereen om plannen lanceren die hen ook raken. Ze voelen zich door de stichting niet gesteund in hun pleidooi om het AMVO-terrein te blijven gebruiken voor toeristenbussen, zodat toeristen langs hun winkels komen. In een facebookbericht noemt de wethouder ze vanwege hun protesten 'oendernemers' en daarmee raakt het vertrouwen tussen de wethouder (o.a. voor economische zaken) en de ondernemers zwaar beschadigd.

Een andere ondernemer die schade lijdt door het verwijzen van toeristenbussen naar het weinig aantrekkelijke parkeerterrein aan de Parallelweg, is Erik de Visser, de man die met zijn bedrijf 'Tours en Tickets' vanuit Amsterdam jaarlijks zo'n honderdduizend toeristen naar Volendam brengt. In Amsterdam heeft hij al eerder met het probleem te maken gehad. Bij de plannen om van het Rokin een voetgangersgebied te maken, roerde hij zich over het verdwijnen van halteplaatsen voor zijn bussen. Dat schijnt nu goed geregeld te zijn.

Erik de Visser is een gewiekste zakenman. In 2012 verkocht hij de helft van zijn bedrijf met 65 winkels in het hogere souvernirsegment aan het bedrijf 'World of Delights'. Een van die winkels staat op het Volendamse Noordeinde. Waarschijnlijk is hij Nederlands grootste ondernemer in dagtoerisme met een omzet van 18 miljoen euro. Hij streeft ernaar alles in eigen hand te hebben. In een telefoongesprek dat ik met hem had, vertelde hij dat de ondernemers rondom het Europaplein niet zo moeten zeuren. Hij heeft vijf uur om toeristen langs de Zaanse Schans, Volendam en Marken te leiden. "Die hebben helemaal geen tijd om bij winkels binnen te lopen. " Dat doen ze waarschijnlijk wel bij zijn winkel met 'kaasbeleving' aan het Noordeinde. Wethouder Runderkamp deed de opening en vertelde daarbij dat hij 'very delighted' was. In dat telefoongesprek dat ik met Erik de Visser had, vertelde hij ook inmiddels eigenaar te zijn van de 'Marker Veer-express'. Daarbij noemde hij een aantal namen van medewerkers en de ex-eigenaar. Dat is vreemd. In de Nivo stond een uitvoerig artikel over 'eigenaar' Robert van Duuren uit Monnickendam. Volgens een artikel in 'Prettig Weekend' is hij eigenaar van het bedrijf 'Ditems' dat een 'joint venture' heeft met 'Tours&Tickets' van Erik de Visser. Op Marken werkt Bas Bouder uit Monnickendam samen met Erik de Visser die hem de toeristen levert voor zijn pas uitgebreide en vernieuwde klompenmakerij. Ook voor de visafslag op de Dijk, eveneens met fanfare heropend door wethouder Runderkamp, schijnt er zo'n samenwerking te bestaan.

Waarom onze wethouder zo 'very delighted' was, is moeilijk te begrijpen. Ondernemer Erik de Visser bepaalt waar de door hem vervoerde toeristen komen. Zo te zien is dat in toeristische ondernemingen die hij bezit of waar hij een direct of indirect belang in heeft. Op de een of andere manier komen toeristen voornamelijk langs zijn kassa's.

De bijdrage aan de plaatselijke economie van Volendam is dus marginaal. Erik de Visser profiteert van de uitstraling van de Dijk op Volendam met zijn haven. Hij heeft er zijn eigen keten van ondernemingen. Als die 100.000 toeristen die hij jaarlijks naar Volendam brengt niet meer komen (en daar dreigt hij af en toe mee), zou Volendam nauwelijks iets missen. Erik de Visser wel, maar waarom zouden we de Rode Loper voor hem uitleggen. Wat mij betreft kunnen we die 100.000 toeristen missen als kiespijn. Waarom heeft wethouder Runderkamp (economische zaken) dat niet door?

Heeft de stichting 'Promotie Volendam Edam' een rol gespeeld in het uitleggen van een rode loper voor Tours&Tickets? Zit er een luchtje aan? Heeft de wethouder bijvoorbeeld een rol gespeeld bij het omschrijven van een treintje van de Parallelweg naar de Haven als een 'voertuig waar minder validen tegen betaling gebruik van kunnen maken'? En waarom 'zwijgen' de mensen die het antwoord op deze vragen weten?

Inmiddels heeft de gemeente tot een integriteitsonderzoek besloten en de wethouder heeft daar mee ingestemd. Laten we hopen dat het onderzoek op een zodanige manier wordt uitgevoerd dat er geen vragen en twijfels over blijven. Een loyale medewerking aan het onderzoek door alle betrokkenen is daarvoor de beste garantie.