Posts tonen met het label wethouder Luyckx. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wethouder Luyckx. Alle posts tonen

woensdag 2 oktober 2013

Werken er leugenaars bij de Redactie "Nivo"

het leugenbankje op de Dijk

Werken er leugenaars bij de redactie van de Nivo

Je hebt van die dagen en dit was er een van. Maandag kreeg ik per mail een artikel van Wim Keizer dat hij aan de NIVO had aangeboden. Vanmorgen kreeg ik bericht van hem dat de NIVO het artikel had geweigerd. De redactie heeft in een kort artikel in de NIVO van 2 oktober 2013 de weigering gemotiveerd. Nou ben ik net een paar dagen terug van lang weg geweest, dus ben ik maar in de oude NIVO's gedoken om de geschiedenis in beeld te krijgen.

Leugen 1?

Keizer heeft al twee keer eerder een artikel aan de NIVO aangeboden over de problematiek rond het winkelhart. Deze artikelen zijn geplaatst. Het derde artikel is geweigerd omdat: "het weer een artikel met dezelfde strekking is over internetverkoop en minder verkoop in winkels" Die onderwerpen, internet etc., komen in dit derde artikel echter nauwelijks aan bod. Dat is ook logisch want het derde artikel van Keizer reageert op de informatie en de beschuldigingen uit de reactie die wethouder op de eerste twee artikelen van Keizer schreef.
Je vraagt je af of de redactie het derde artikel wel heeft gelezen, want anders zouden ze dat argument niet kunnen gebruiken. Het derde artikel belicht de situatie vanuit een heel andere achtergrond dan de eerste twee en is daarom een uitstekend vervolg op de eerste twee artikelen. Als ze het derde artikel wel hebben gelezen kan de conclusie geen andere zijn dan dat ze over de inhoud liegen.

Leugen 2?

Het tweede argument van de NIVO is: dat "Wim Keizer door de wethouder (Kes) in haar reactie is uitgenodigd om eens te komen praten over de voorgenomen plannen". De redactie vindt dat Keizer daar maar op moet ingaan in plaats van steeds maar te herhalen waar eigenlijk niemand iets mee op schiet. Wie de reactie van de wethouder in de NIVO leest treft daarin het geheel geen uitnodiging van de wethouder aan. Eigenlijk beschimpt ze Keizer en zet hem neer als iemand die achterloopt en niet constructief is. Het derde artikel van Keizer is dan ook een verweer tegen die beschuldigingen, bovendien doet hij in zijn derde artikel voorstellen die beslist constructief kunnen worden genoemd.
De redactie komt dus met een argument dat niet overeenstemt met de feiten. Er is helemaal geen sprake van een uitnodiging tot gesprek. Ik moet aannemen dat de redactie van de NIVO ook de reactie van de wethouder niet goed heeft gelezen. Als ze dat wel zou hebben gedaan zijn de beweringen van de redactie immers gebaseerd op welbewuste leugens. Dat zijn bovendien dan leugens die de NIVO-lezer op het verkeerde been zetten door onjuiste informatie te verstrekken.

Ondertussen

Waarschijnlijk hebben ze het wel goed gelezen. Dat valt af te leiden uit een mail die Keizer op maandagmorgen van Pius Schilder kreeg. Daarin staat:  "Hallo Wim, Kun je even aangeven wie dit artikel geschreven heeft." 
Een rare vraag natuurlijk, want die gaat er van uit dat Keizer zijn naam onder een artikel gezet zou hebben dat hij niet zelf heeft geschreven.De geschiedenis wekt het vermoeden dat de redactie van de NIVO het derde artikel van Keizer, wellicht voor een weerwoord, aan de wethouder heeft voorgelegd.Ze zou de redactie hebben kunnen laten weten dat publicatie haar onwelgevallig is.
Het derde artikel van Wim Keizer werd vandaag 2 oktober 2013 wél geplaatst op de site van Piet Reijers www.groot.waterland.nl Merkwaardigerwijs heeft de beheerder het weer snel weggehaald. Is het gek dat je dan gaat afvragen wat er aan de hand is en welke krachten er bezig zijn om de verspreiding van voor het gemeentebestuur onwelgevallig nieuws te voorkomen. Deze geschiedenis staat niet op zichzelf. In mijn persoonlijke ervaring speelt de afdeling voorlichting van de gemeente bij dit soort gevallen nogal eens een actieve rol.


Wat nu?

Eigenlijk zou de redactie van de NIVO met het schaamrood op de kaken volgende week moeten berichten dat ze te haastig zijn geweest en het derde artikel van Keizer niet juist hebben beoordeeld. Het zou alsnog geplaatst moeten worden. De belangrijkste reden daarvoor is dat het artikel informatie bevat die voor de lezers van de NIVO van belang is. Dat belang zou bij de redactie van de NIVO bovenaan dienen te staan.
Nu sluit de serie artikelen met de reactie van de wethouder die als laatste het woord heeft. Het zou veel gelukkiger zijn geweest als die afsluiting met het derde artikel van Keizer was gebeurd. Dan had de redactie kunnen zeggen: discussie gesloten omdat alle voors en tegens aan de orde zijn geweest. Een excuus aan Keizer is op zijn plaats. 

Ongeluk of dieptepunt?

Het kan een betreurlijk ongeluk zijn geweest. In haast gebeuren die dingen. Het valt echter niet uit te sluiten dat de NIVO-redactie de wethouder ter wille is geweest en een kritiek op haar beleid uit de NIVO-kolommen heeft weggehouden. Ik ben wantrouwig genoeg om dat niet uit te sluiten.

Deze gebeurtenis heeft in één klap een einde gemaakt aan het gewenningsproces om na zo veel maanden weer thuis te zijn. Een versneld gewenningsproces omdat deze geschiedenis me weer terug brengt bij wat me tot mei 2013 bezig hield. Ik was bezorgd over de wijze waarop de gemeente met informatie omgaat. Ik was bezorgd omdat ik het vermoeden had dat de gemeente de nieuwsmedia sterk onder druk zetten om kritische inhoud te vermijden. Wie naar de tegenwoordige NIVO of de website van Piet Rijers kijkt ziet weinig anders dan oppervlakkig nieuws.

Democratie kan alleen functioneren als er kritische mediareacties zijn. Zonder die kritiek verloopt de democratie en kunnen bestuurders zich steeds meer vrijheden permitteren zonder op de vingers te worden getikt. Die vrijheid van meningsuiting in onze gemeente is langzamerhand op de tocht komen te staan. Dat is mede te wijten aan de gemeenteraad die nog te veel voor zoete koek slikt en zich met smoezen en gelegenheidsargumenten van het college regelmatig laat verleiden om het standpunt van het college voor zoete koek te slikken. De media laten het afweten. Hopelijk weet de gemeenteraad als hoeder van het algemeen belang en de vrije meningsuiting als zegel op de democratie, de ontwikkelingen ten goede te keren.

Actie is nodig

De gebeurtenissen van vandaag hebben we weer met één klap bij de les gebracht. Ik ga proberen er wat aan te doen. Landelijke publiciteit over de gang van zaken hier is een van de dingen die nodig zijn om alle betrokkenen te laten beseffen dat de democratie niet het speeltuintje van bestuurders die niet op hun vingers willen worden gekeken,is




woensdag 17 april 2013

Volendam|80 in nood zoekt vrienden


                                                           







 

In de gemeenteraadsvergadering van maart 2013 nam fractievoorzitter van VD|80, Johan Koning, het initiatief voor een felicitatie en applaus voor het tienjarig burgemeesterschap van Willem van Beek. Daar bleef het niet bij. Een delegatie van de fractie bezocht de burgemeester om hem namens VD|80 een cadeau aan te bieden in de vorm van een miniatuur-botter. Van Beek liet de gebeurtenis vereeuwigen en zette het op Twitter.

Er is geen stoet van andere fractie-delegaties geweest om de burgemeester cadeaus aan te bieden. Waarom VD|80 dat wel deed is een onderwerp dat me bezig houdt om de politieke betekenis ervan te doorgronden. VD|80 heeft er kennelijk behoefte aan om de burgemeester te vriend te houden. Dat is de meest voor de hand liggende uitleg.

Het is de vraag of het hier om uit de nood geboren vriendschap gaat. VD|80 verliest vrienden aan de lopende band en de burgemeester is niet echt populair, ook niet bij VD|80. Nog niet zo lang geleden wilden ze hem niets belangrijkers toevertrouwen dan het knippen van lintjes.

De aftakeling van VD|80 gaat snel. Dat is bijvoorbeeld te merken aan fractievoorzitter Johan Koning. In de gemeenteraad begint hij steeds harder en meer staccato te spreken. Het lijkt alsof hij zijn  stem als een hamer gebruikt om zijn boodschap er bij anderen in te rammen. Het begrip ‘dualisme’ is hem en zijn partij volkomen vreemd. De eigen wethouders worden voorbij de grens van het acceptabele gesteund. De raad wordt opgeroepen unaniem te stemmen zodat de wethouders een stevige positie ten opzichte van de bevolking krijgen.

Het gebrek aan afstand ten opzichte van het bestuur tekent de partij als een verlengstuk van een college dat niet veel vertrouwen onder de bevolking heeft en zich daar weinig zorgen om lijkt te maken. Het is dan ook de vraag hoe lang de andere collegepartijen gedogen dat VD|80 hen meesleurt in een steeds minder democratisch beleid. VD|80 is er in geslaagd om een karikatuur te maken van haar eigen slogan: de burger weer krachtig. Dat is een sluipend proces geweest, maar inmiddels is men de schaamte voorbij. De prioriteit is verlegd. De ‘krachtige burger’ is een lastpost gebleken. Dus moet het college en vooral de eigen wethouders worden gesteund en wordt de burgemeester gepaaid. Het geschenk, een miniatuur-botter, is gelijk aan  het logo van de partij en symboliseert de vraag om vriendschap voor VD|80 en haar beleid.

Het is al lang geen vraag meer waarom VD|80 er in is geslaagd om zichzelf de vernieling in te helpen. Wethouder Marisa Kes krijgt binnen de eigen partij geen enkele tegenstand meer. Ze is uitgegroeid tot de ongekroonde koningin. Haar wil is wet en tegenstanders kunnen rekenen op een hardvochtige bejegening. Wie niet voor haar is, is tegen haar en dus de vijand.  De partij is ‘verkest’ en heeft kritiek en zelfkritiek buiten de deur gezet.

Is ook het college ‘verkest’? Ik vrees van wel. Haar behoefte aan dominantie binnen eigen partij, strekt zich ook uit tot het college. Het is een ongezonde dominantie. Het is een dominantie die kritiek smoort, critici als vijanden ziet en vrijheid van meningsuiting als ongewenst beschouwt. De eerste beste keer dat de gemeenteraad niet volstrekt achter haar ging staan bracht haar tot het verwijt dat de gemeenteraad heel anders praat als er publiek bij de vergadering aanwezig is. Haar behoefte aan een volgzame raad, kan niet beter worden geïllustreerd dan aan de hand van deze gebeurtenis. Ik zal niet de enige zijn die constateert dat Dorus Luyckx in haar voetspoor de gemeenteraad als een vergramde onderwijzer steeds vaker de les leest.

Die behoefte aan dominantie bij Kes kan nader worden geanalyseerd. Ze lijkt zich te willen vrijwaren van bemoeienis met haar beleid en kritiek op haar beleid. Haar dominantie komt niet voort uit flamboyant inspirerend leiderschap, maar uit behoefte tot controle. Tot een vergelijk komen ziet ze kennelijk als een vorm van verlies, liever vecht ze het uit tot aan de Hoge Raad. De behoefte aan haar gelijk is verontrustend en wijst niet op een democratische instelling.

Volendam|80 is als partij niet in staat gebleken om haar onder controle te brengen. In plaats van zijn stem tegen haar te verheffen, verheft Johan Koning zijn stem tegen de gemeenteraad. Het optreden van de fractie is er een van een beschamende opportunistische trouw aan haar leidster. De interne controle is opgevoerd. Open discussie wordt vermeden. Blinde trouw wordt afgedwongen. Al met al een verontrustende ontwikkeling waarin de ongezonde machtsconcentratie bij één persoon van verstrekkende invloed is op het gehele democratische en politieke proces en niet te vergeten op de werksfeer op het stadskantoor. Daar wordt volgzame en onbaatzuchtige trouw afgedwongen met de vrees voor represailles. In die sfeer wordt trouw aan de leiding als een hoger goed gezien dan integriteit.

De burgemeester zou er goed aan doen om de boot af te houden. Per slot van rekening is hij een vertegenwoordiger van de echte Koningin en binnenkort van de Koning. Ik vraag me ook af hoe het met zijn politieke antenne zit. Het tij lijkt te verlopen en straks zit hij met een gestrande botter en weinig steun.

dinsdag 2 april 2013

KLADBLOK Een ‘rode’ wethouder in Edam-Volendam



Wie de politieke situatie in deze gemeente niet kent, zet ik met zo'n titel op het verkeerde been. Edam-Volendam heeft geen rode wethouder in de politieke betekenis van die kleur. Er zit in het college van burgemeester en wethouders wel een wethouder van de PvdA. Die zou je alleen nog maar rood kunnen noemen als hij zich eindelijk eens dood schaamt. De PvdA in de gemeente is gewoon een belangenclub van de grachtengordelelite van Edam. De belangenclub van mensen die graag in een oud huis in de historische kern van Edam wonen. Die protesteren al als een parkeerpaaltje er te modern uit ziet. Verder zegt de PvdA tegen verkiezingstijd altijd iets aardigs over moslims en dat verzekert ze weer van de stemmen van de vele Marokkanen die in Edam wonen. 

De rode wethouder van Edam-Volendam is Marisa Kes. Ze zit daar namens haar partij VD|80, een dorpspartij voor de gewone Volendammer. Althans dat was die partij totdat Queen Kes de macht in die partij kreeg en die naar haar pijpen leerde dansen. Ik mag haar geen 'queen' noemen. Dat vindt een aantal mensen niet netjes. Maar wat voor naam moet je dan verzinnen voor iemand die af en toe stampvoetend dreigt het bijltje erbij neer te gooien als ze (in haar partij) niet doen wat ze wil. De Volendamse 'queen Mary' kan niet tegen kritiek. Kritiek ziet ze als een aanval op haar persoon in plaats van op haar beleid en ze kan er totaal niet mee omgaan. Ze raakt dan uit haar evenwicht en vervalt dan in de negatieve kenmerken van haar rode leiderschapsstijl (zie vorig kladblok over bestuursstijlen). Die zijn niet mis. Dat lijstje van kenmerken vermeldt: agressief, arrogant. bot, gaat over grenzen, gevoelloos, intimiderend, koppig, geheimzinnig, stoomwals en ver voor de troepen uit. Typisch de eigenschappen van een generaal in oorlogstijd. Zo lijkt het leven van de rode 'queen Kes' als wethouder er dan ook uit te zien. Ze voert oorlog en wie niet voor haar is, is tegen haar. Ik ben niet voor haar. Dat ben ik op goede gronden of, liever gezegd, op democratische gronden. 


Ze lijkt wel een beetje op de Engelse Queen Mary. Die werd 'Bloody Mary' genoemd vanwege haar heftige vervolging van protestanten in Engeland. Haar afkeer van protestanten lijkt op de afkeer van Queen Kes op critici en veronderstelde critici. Op de een of andere manier verdwijnen ze zodat er in haar omgeving alleen nog maar hofdames en pages overblijven. Kritische stemmen die zich laten horen in de inspraak hebben als regel per definitie altijd ongelijk. Als die stemmen niet doven worden ze vijanden en als het vijanden geworden zijn deugen ze ook als mens niet. En als ze als mens niet deugen vinden de pages en hofdames het ook niet zo erg als 'Queen Kes' ze stevig aanpakt. 


De stijl van 'Queen Kes' is in de loop van een aantal jaren ook een beetje de stijl van het college van burgemeester en wethouders geworden. Het heeft geresulteerd in een min of meer dociele gemeenteraad. Het heeft er ook in geresulteerd dat regionale media als De Stadkrant, De Nivo, het Noord Hollands Dagblad en de nieuwssite Edam.Volendam onder druk van het college al te kritische bijdragen weren en in toenemende mate steun verlenen aan het beleid van het college.


De gemeenteraad krijgt van 'Queen Kes' verwijten als ze zich niet onderdanig toont. Dat gebeurde bijvoorbeeld toen er bij een raadsvergadering veel belangstellenden kwamen opdagen en ze de raad verweet 'anders' te praten als er publiek bij was. Via de gemeentelijke voorlichter worden media bewerkt. Via haar eigen partij wordt de gemeenteraad regelmatig onder zekere druk gezet om unaniem te stemmen, zodat het college een stevige positie ten opzichte van de bevolking kan innemen.


Het gevolg van dat alles is dat er in de gemeente Edam-Volendam sprake is van een autocratisch bewind. De democratie is verworden tot een formeel spel waarin de schijn de werkelijkheid in gijzeling neemt. De argumenten van het college, hoe voos, doorzichtig of bedrieglijk ook, zijn de argumenten waar te veel mensen gewild of ongewild mee instemmen. Het college weet gewoon de macht te ontwikkelen om haar zin door te zetten.


Als er eens een groep bewoners, zoals recent de winkeliers rond het Europaplein, de kont tegen de krib gooit, worden ze afgeschilderd als 'oenen' en worden hun actie en leiders van de actie verdacht gemaakt.


Het is tekenend voor het politieke klimaat en de politieke cultuur in Edam-Volendam dat de gemeenteraad volgzaam is en zich nauwelijks roert. Wie zich in de raad ontpopt als criticus, wordt al snel als vijand gezien.