Posts tonen met het label college van burgemeester en wethouders. Alle posts tonen
Posts tonen met het label college van burgemeester en wethouders. Alle posts tonen

vrijdag 14 november 2014

De kleine lettertjes bij de begrotingsbehandeling 2015 Edam-Volendam

                                                                   
Loopt na de kerk de democratie leeg?
Laat ik maar met de deur in huis vallen. De door het college van B&W ingediende begroting voor 2015 is zonder een enkele wijziging goedgekeurd door de voltallige gemeenteraad van Edam-Volendam. Thuisgekomen, na een uitzonderlijk vroeg beëindigde vergadering, trof ik in mijn avondkrant een groot artikel over de onzinnigheid van vergaderen. Deelnemers zijn te wollig uit onzekerheid of gebruiken te veel vakjargon, is een van de klachten. Nou met dat vakjargon viel het op 13 november 2014 wel mee, het was vooral wolligheid. Al vroeg was duidelijk dat er geen bloed zou vloeien en met een strakke vergaderorde had iedereen om 12 uur thuis kunnen zijn voor de lunch. Het werd evengoed nog 4 uur in de middag. Iedereen moet z’n zegje kunnen doen. Tussen al die wollige zinnen vond ik nog een paar kleine lettertjes die de moeite waard waren.

Onuitgevoerde moties

De oproep aan het college om vragen, verzoeken en brieven van burgers sneller te beantwoorden, klonk ook dit jaar weer. Het is een ritueel geworden en ondanks allerlei beloften lijkt het maar niet goed te lukken. De burger die daar geïrriteerd door raakt (ik wacht zelf al een jaar of drie op de toegezegde beantwoording van een verzoek) kan troost vinden in het feit dat ook raadsleden dat probleem hebben. Moties die door de raad worden aangenomen lijken soms te verdwijnen in de onderste lade. Het college doet er niets mee. Het leidde tot wat cynische woorden en weinig ophef.  Dat laatste kwam omdat de dag in het teken stond van ‘laten we het elkaar niet te moeilijk maken’. Partijen bleven vriendelijk voor elkaar en voor het college. De opmerkelijkste uitzondering werd gevormd door de wat verbeten sneren van wethouder Gina Kroon-Sombroek (CDA) richting GroenLinks bij hun vraag om het al lang leeg staande pand op de Dijk te bestemmen voor lichte horeca om mensen met een handicap aan werk te helpen. Vorig jaar deed ze dat ook al. Het lijkt tijd te worden voor een goed gesprek want het is een sympathiek voorstel.

Dubbele Petten

Wethouder Wim Rijkenberg vergat na de eerste vragenronde de vragen te beantwoorden van Alfred de Jong (CDA) over economische aangelegenheden. Daar leek een freudiaans duiveltje bij mee te spelen. De oud-bankdirecteur met zijn grote netwerk in het bedrijfsleven en nog steeds actief in een aantal functies,  bleek vragen te hebben gesteld die hij ook al in een andere hoedanigheid (een andere pet) in een overleg met de wethouder had gesteld. Rijkenberg wees daar fijntjes op. Ik wil niet direct spreken van belangenverstrengeling. Het is echter de vraag of activiteiten als pleitbezorger voor het lokale bedrijfsleven verenigbaar zijn met het woordvoerderschap voor economische aangelegenheden in de gemeenteraad. Een ethisch vraagstukje waar het CDA kennelijk nog niet goed over heeft nagedacht.

Voorlopig geen live-uitzending van raadsvergaderingen

Het is al een lang gekoesterde wens om de raadsvergaderingen live uit te zenden zodat ze via de televisie voor alle inwoners zijn te volgen. Het komt er maar niet van. Het grootste verzet zit bij de lokale Volendamse partijen. Gezamenlijk (VD|80, Lijst Kras, CDA) dienden ze een motie in om de in de begroting geraamde kosten  op de lange baan te schuiven. Het logisch klinkende argument was dat ze niets voelden voor investeringen zolang het onzeker was of de huidige vergaderzaal zou kunnen worden behouden. De drie collegepartijen hebben een meerderheid in de gemeenteraad. De motie werd dus zonder stemming aangenomen. De oppositie liet het lopen en legde de coalitiepartijen het vuur niet aan de schenen.  Zo duur is het ophangen en eventueel weer verwijderen van (camera)apparatuur nu ook weer niet. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat een aantal partijen liever niet op de vingers wordt gekeken. Begrijpelijk want de presentatie van standpunten is niet altijd even overtuigend. Betogen werden bij deze vergadering regelmatig van papier voorgelezen en zijn zonder dat hulpmiddel vaak  weinig welsprekend. Welsprekendheid lijkt niet tot de talrijke Volendamse talenten te behoren. Dat kon straks, bij een nieuwe raad wel eens in het nadeel van de Volendamse partijen uitvallen. Opmerkelijk was verder dat de raad met gemak 3 miljoen uittrok voor een weg onderlangs om het parkeerterrein achter Spaander bereikbaar te maken, terwijl de overlast langs het Zuideinde niet eens genoemd werd. Aan de ene kant met geld smijten en daarnaast op een paar euro beknibbelen als het om live-democratie gaat ten koste van de geloofwaardigheid.

Keuzevoorstel Europaplein, een noviteit?

De gemeenteraad mopperde tussen de regels door dat ze nogal eens voor voldongen feiten worden gesteld door het college en dat men voorstellen ook vaak te laat krijgt om zich zorgvuldig voor te bereiden. Het college trok zich van die opmerkingen weinig aan. Niemand die met de vuist op tafel sloeg om het college de wacht aan te zeggen. Het zal in de toekomst dus wel weer opnieuw gebeuren. Wethouder Wim Rijkenberg zal het zelf niet laten gebeuren. Hij kondigde aan dat bij de herinrichting van het Europaplein de gemeenteraadsleden een voorstel krijgen dat ze niet voor een voldongen feit zal stellen. Het voorstel zal een aantal keuzen bevatten waarbij raadsleden hun voorkeur kunnen uitspreken. Of dat ook zal gelden voor een overdekte fietsenstalling op het plein is dan wel weer de vraag. Niet daar liet hij al doorschemeren, en ook niet overdekt. Terrasjes zullen wel mogelijk zijn, al zou dat vermoedelijk in het keuzepakket worden opgenomen. Ik denk dat men op de Dijk niet op concurrentie zit te wachten.

Tevredenheid maakt gezapig?

De begroting klopt meerjarig en er is voldoende weerstandsvermogen, een weelde aan reserves en nauwelijks schuld. In dat opzicht is de gemeente één van de witte raven onder de gemeenten. De VVD opperde dat de gemeentebelastingen in de toekomst wel omlaag kunnen. Als ze niet oppassen wordt die toekomst ieder jaar weer verder opgeschoven. Zo veel tevredenheid kan ten koste gaan van de alertheid en de ‘span of control’. Dat geeft het college te veel speelruimte en is schadelijk voor het democratisch gehalte. Wat mij betreft mag de gemeenteraad wel wat duidelijke piketpaaltjes slaan en de democratie wat fleur en inhoud geven.


maandag 27 januari 2014

Valse tegenstellingen als aanslag op de democratie in Edam-Volendam


                                          

Ex-wethouder Marisa Kes (Volendam|80) reageerde op haar ontslag door de gemeenteraad van Edam-Volendam met de mededeling dat ze naar huis is gestuurd door de ‘Edamse partijen’ RTVV-NH). Dat is een vals beeld. In de combinatie van VVD, GroenLinks en PvdA die het initiatief nam voor het ontslag,  is alleen de laatste een overwegend Edamse partij.

Marisa Kes gaat na haar ontslag, volgens mijn informatie, verder als lijsttrekster van Volendam|80. Haar pikante uitspraak is zou de aftrap kunnen zijn van een weinig verheffende verkiezingsstrijd. Het is de vraag of een ontslagen wethouder de meest geschikte kandidaat is om de verkiezingsstrijd voor haar partij aan te voeren. Hetzelfde geldt trouwens voor de eveneens ontslagen wethouder Gina Kroon-Sombroek, die voor het CDA de lijst aanvoert.

Beide dames zeggen zich niet te herkennen in de lijst van bezwaren en aanmerkingen die ter rechtvaardiging van hun ontslag zijn aangevoerd. Daar zit een probleem. Beide dames geven daarmee te kennen de ogen en oren te sluiten voor de kritiek die op het college is uitgeoefend. Ze willen afgerekend worden op het feit dat ze hard hebben gewerkt. Hoewel dat beslist waar is, kan dat geen enkele rol spelen. Het moet blijven gaan over de wijze waarop ze (hard) gewerkt hebben. Het is dan ook de wijze van werken die ter discussie is gesteld.

Door hun opstelling dwingen de lijsttreksters van het CDA en Volendam|80 die verkiezingsstrijd in de richting van personen. Daarbij is Marisa Kes de meest uitgesprokene. In feite vraagt ze de Volendamse kiezers: ‘pikken jullie het dat ik door ‘Edammer’ partijen ben ontslagen?’.  En daarmee is de valse noot in de verkiezingsstrijd geïntroduceerd. Na haar ontslag gaat ze daar in de sociale media lustig mee door. Zo beweert ze dat ze alleen maar weg moest zodat de andere partijen hun handen vrij zouden hebben om ambtenaren in het NNHK te huisvesten.  De boodschap die ze daar onbewust mee ventileert is: ‘nu kan ik het niet meer tegenhouden!’.

Door een valse tegenstelling te creëren, ‘Edamse’ vijandigheid ten opzichte van Volendam, laat ze haar minachting zien voor de feiten. De kiezer krijgt oogkleppen op gedaan. Ik heb al vaker mijn misnoegen geuit over haar stijl die wat mij betreft omschreven kan worden met: ‘het doel heiligt de middelen’.
Het wethouderschap vergt dat het doel uiteindelijk wordt vastgelegd in een democratisch proces. Het proces kun je op inhoudelijke wijze of formele wijze invullen. In de stijl van Kes draait het om de formele invulling en verwaarloost ze het inhoudelijke deel omdat ze bij voorkeur het doel zelf bepaalt. Dat heeft dan ook een rol gespeeld bij haar ontslag.

Politieke macht vergaren door middel van valse tegenstellingen moet worden afgewezen als manipulatie van kiezers. Kes activeert de altijd sluimerende kommenstrijd voor politieke doeleinden. Ze schept verdeeldheid door in te spelen op sluimerende gevoelens door ten onrechte VVD en GroenLinks te kaderen als ‘Edammer’ partijen.

In werkelijkheid gaat het niet om uiteenlopende belangen van de kernen Volendam en Edam. Het werkelijke verschil gaat over uiteenlopende politieke stijlen. Die hebben de breuk en verdeeldheid veroorzaakt. De procedure om te komen tot een reconstructie van het dorpshart van Volendam speelt daarin een belangrijke rol.  Kes had de neiging om haar legitimiteit bij de gemeenteraad te zoeken om daarmee belanghebbenden voor voldongen feiten te stellen. In dit geval corrigeerde de gemeenteraad haar en gaf haar de opdracht mee om bij het begin te beginnen. Ze luisterde niet, organiseerde schijninspraak en riep daarmee grote irritaties op de belanghebbende ondernemers en bij de meerderheid in de gemeenteraad.

Het is betreurlijk dat de collegepartijen CDA en Volendam|80 onvoldoende afstand hebben genomen van deze bestuursstijl. Ze waren er maar wat trots op dat deze wethouder dingen voor elkaar kreeg. Daarmee zijn ze mede verantwoordelijk geworden voor het in stand houden van de top-down-stijl van de wethouder die inspraak slechts als een te nemen hindernis zag.  Als belanghebbenden zich tegen haar voorstellen keerden, bagatelliseerde ze de bezwaren en demoniseerde ze de bezwaarmakers. Dat is het nadeel dat top-down-beleid nu eenmaal met zich meebrengt.

Bij de laatste raadsvergadering kreeg ik van GroenLinks hun verkiezingsprogramma overhandigd. Dat begint met een pleidooi voor democratie, transparantie en integriteit. Inspraak moet vooraf plaatsvinden zeggen ze. Bij het hoofdstuk ‘Arbeid en Zorg’ vond ik een sympathiek pleidooi om de WirWarbar in gebruikt te gaan nemen als activiteitencentrum voor mensen met een beperking. Ik herinner me dat de CDA-wethouder dat in de gemeenteraad als eens op kribbige toon afwees omdat ze andere projecten op het oog had. Misschien is het wel een goed voorbeeld voor hoe dat aangepakt kan worden. Laten de belanghebbenden de verschillende mogelijkheden maar eerst beoordelen. Daarna kan een wethouder een beredeneerd voorstel voorleggen aan de gemeenteraad.

Partijen en raadsleden die de voorkeur geven aan een andere volgorde verdienen eigenlijk geen plaats in de gemeenteraad. Wat mij betreft mogen de verkiezingen over dat onderwerp gaan. Veel belangrijker dan de vraag in welke dependance ambtenaren worden gehuisvest





maandag 30 december 2013

Dominostenen en de Zeestraat


KLADBLOK


Dominostenen kun je op twee manieren gebruiken. Je kunt ze aan elkaar leggen. Dat is de moeilijkste manier. Je moet soms wachten tot de steen die je hebt, past. De andere manier om dominostenen te gebruiken is door ze rechtop te zetten. Eén tikje tegen de eerste steen  is dan voldoende om een hele reeks van stenen te laten vallen.

Nu de gemeenteraad van Edam-Volendam heeft ingestemd met de aankoop van het pand Zeestraat 35 in het centrum van Volendam, is het de vraag geworden hoe de gemeente haar dominostenen wil gaan gebruiken. Wordt het de moeilijke of de gemakkelijke manier? Een maand eerder stemde de gemeenteraad in met het bestemmingsplan ‘Europaplein-Zeestraat’. Het zou interessant zijn geweest als we hadden kunnen weten welke beelden de verschillende fracties en het college daarbij in gedachten hadden. De CDA-fractie liet in haar stemverklaring bijvoorbeeld weten dat haar een kleinschalige en natuurlijke ontwikkeling voor ogen stond.  Vertelde de fractie toen echt wat ze dacht, of was het een geruststellend verhaal bij de mogelijkheid dat het heel anders kan uitvallen? Het goedgekeurde bestemmingsplan, maakt van alles mogelijk.

Welke beelden zou wethouder Kes (VD|80) in gedachten hebben gehad toe ze het bestemmingsplan aanbood en in de gemeenteraad verdedigde? Die vraag wordt weer interessant nu ze de gemeenteraad voorstelde om Zeestraat 35 aan te kopen. Het pand ligt aan het begin van de Zeestraat en past bepaald niet bij het idee van bijvoorbeeld het CDA over kleinschalige ontwikkelingen.

De discussie in de gemeenteraad was ook nogal merkwaardig. “Waarom zouden we het kopen”, was een van de vragen. Het antwoord waar bijna iedereen mee akkoord ging, luidde eenvoudig: “Omdat we in het verleden besloten hebben om in dat gebied een voorkeursrecht bij de verkoop van panden te hebben”.  Dat is juist. Verkopers zijn daardoor gedwongen hun huis eerst aan de gemeente aan te bieden.  Maar de vraag die niet werd gesteld was natuurlijk: “Om welke reden willen we in dit geval gebruik  maken van ons voorkeursrecht?” Het uitblijven van die vraag maakt mij behoorlijk wantrouwig omdat een eventueel antwoord iets zou kunnen onthullen waarover men nu nog liever zwijgt. Bijvoorbeeld de uitbreiding van de Havenhof tot aan het begin van de Zeestraat.

Lijst Kras lag bij dit onderwerp het duidelijkst dwars. ‘Met die aankoop breng je een onomkeerbare ontwikkeling op gang’, was het bezwaar. Je zou kunnen zeggen dat ze de dominostenen al zagen vallen. Ook GroenLinks had de nodige twijfels. Maar die olifant in de raadszaal werd simpelweg genegeerd. In het bestemmingsplan heeft wethouder Kes ruimte gemaakt voor grootschalige ontwikkelingen die niemand zegt te willen. Als ze wellicht over een paar jaar met grootschalige plannen naar de gemeenteraad gaat, kan ze simpelweg stellen dat de gegeven goedkeuring voor het bestemmingsplan dat mogelijk maakt. 

Is dat een ontwikkeling waar we rekening mee moeten houden? Dat denk ik wel. De wethouder heeft al eerder een grootschalig plan gelanceerd dat door de gemeenteraad werd teruggefloten. Nu het bestemmingsplan er is, heeft ze alle ruimte om er weer mee aan de slag te gaan.

De oude Kom van Volendam is een gebied waar bouwers, projectontwikkelaars en grote investeerders begerig naar kijken. De oostelijke wand van het Europaplein is al in het bezit van een van de grootste bouwers van Volendam. De wethouder heeft tot nu toe niet de indruk gemaakt ze iets in de weg te willen leggen en de fractie van VD|80 met voorman Nico Karhof, steunt haar daarin volop.

De aankoop van Zeestraat 35 door de gemeente is een zet op het schaakbord van de wethouder die in feite laat zien wat ze van plan is.  Dat partijen als de VVD, het CDA en VD|80 haar steunden zou er op kunnen wijzen dat die fracties bemand worden door goedgelovige en naïeve raadsleden. Eerlijk gezegd lijkt me dat niet het geval. Het lijkt er daarom op dat de inwoners van Volendam belazerd worden. Ik acht dat zeer waarschijnlijk. Dat zal ik volhouden tot die partijen precies kunnen uitleggen waarom juist de aankoop van dit pand door hen is goedgekeurd. Het smoesje dat het gebeurde omdat de gemeente nu eenmaal een voorkeursrecht kan uit oefenen, is daarbij niet aanvaardbaar.

Het grootste probleem van de gemeente en in het bijzonder van wethouder Kes is dat er onder de bevolking en de winkeliers grote bezwaren leven tegen de plannen voor een grootschalige ontwikkeling van het centrum van Volendam. Als bestuurlijk vertegenwoordigster van een partij die zegt de burger weer krachtig te willen maken, heeft wethouder Kes een groot probleem. Tot nu toe is ze met slimme zetten op het schaakbord ver gekomen.

Voor de bevolking en de winkeliers lijkt er maar één keuze te zijn weggelegd. Die is om bij de komende gemeenteraadsverkiezingen de fractie van Lijst Kras zo groot te maken dat ze het vallen van de dominostenen kan tegenhouden.



woensdag 23 oktober 2013

KLADBLOK De geboorte van een nieuwe Gemeente?

                                                              



                                                                       

Is er in de gemeenteraadsvergaderingen van 17 oktober 2013 in de raadszaal van Edam-Volendam een nieuwe gemeente geboren? Die vraag kunnen we rustig met nee beantwoorden. Als er van iets sprake is geweest, is dat de verwekking van een nieuwe gemeente. Ik was erbij. Edam-Volendam en Zeevang besloten als partners samen iets nieuws te verwekken. Geen gehijg, gekreun of zweet bij deze daad, hooguit, maar dan in bureaucratische taal, de uitspraak: “Ja, ik wil”, en dat met overtuiging  door beiden. Het zal langer dan negen maanden duren voor we met de boreling kennis kunnen maken. De verwekkers zullen het niet overleven. Het is dus een daad van ultieme zelfopoffering.

Zo wordt geschiedenis gemaakt. Er waren geen bloemen, slingers, vreugdevuren, champagne of toespraken, want het bijgeloof wil dat je daarvan afziet bij zo’n teer begin. Daarmee moeten we wachten tot de boreling na de draagtijd het licht zal zien. Toch was het een opmerkelijke gebeurtenis als je het coalitie-akkoord er op na slaat. Daarin staat geschreven:  “Een ander expliciet aandachtspunt is de samenwerking met de omliggende gemeenten en specifiek die met de gemeenten Waterland en Zeevang. We zijn bereid deze samenwerking uit te breiden, als dit voor ons voordelen brengt. Onze eigen autonomie, identiteit en cultuur staan daarbij voorop.”

Zo’n coalitie-akkoord zou je als een belofte aan de bevolking kunnen zien. Kijk zeggen de coalitiepartijen: “Hier zijn we het over eens geworden namens u en dit gaan we uitvoeren”. In de praktijk gaat het anders en daaruit kun je geen andere conclusie trekken dan dat papier geduldig is. De eerste die de belofte zonder omhaal dumpte, was coalitiepartner PvdA.  De anderen namen eerst de tijd om nog wat na te denken.

VD|80, de partij die het dichtst bij de bevolking van Volendam zegt te staan, had heel wat meer moeite met de aanzoek van Zeevang. De partij had heel wat vragen en bedenkingen, die overigens niet door haar wethouder in het college van B&W leken te worden gedeeld. Ze steunde het naar een fusie strevende beleid van het college. VD|80 meende dat er voor de bevolking er onvoldoende informatie beschikbaar was om een juist beeld te krijgen en klaagde over het feit dat het college een aantal van haar vragen niet of onvolledig beantwoordde. In een stevige mail seinde ze het college: “We gaan er van uit dat die telefonische enquête pas gehouden wordt als de antwoorden op onze vragen zijn gegeven en bekend gemaakt zijn aan de bevolking”.

In haar antwoord aan VD|80 laat het college weten dat ze de bij de telefonische enquête te stellen vragen al heeft vastgesteld en niet van plan is om de procedure anders te laten verlopen dan al was gepland en dat de voorbereiding van de enquête al is gestart.  Ten overvloede laat ze daarbij nog weten ‘het niet gebruikelijk te achten dat antwoorden op vragen specifiek kenbaar worden gemaakt aan de bevolking’. Die merkwaardige toevoeging die een aansporing bevat om de antwoorden van het college ‘onder de pet’ te houden, heeft me verwonderd. Kennelijk wenst het college geen volledige transparantie en zeker niet op het gevoelige punt van een fusie-voornemen.  VD|80 heeft er niets mee gedaan. Ze heeft in de raad geen misbaar gemaakt en ook de ledenraad niet bij elkaar geroepen om haar eigen achterban te peilen. Dat had misschien wel gemoeten. Bij het onderwerp ‘samenwerking’  in haar verkiezingsprogramma vermeldt ze immers: ‘Daarbij moet echter te allen tijde voorop staan dat de gemeente Edam-Volendam zelfstandig blijft.

VD|80 stond er op dit punt alleen voor. Coalitiegenoot PvdA koos, ondanks het coalitieprogramma,  van meet af aan voor fusie en ook het CDA haakte na enige aarzeling daarbij aan. De eigen wethouder Marisa Kes achtte zich kennelijk ook niet aan het verkiezingsprogramma van haar partij en aan het later gesloten coalitie-akkoord gebonden. Ze ging haar eigen weg. Wie de gang van zaken analyseert, komt onder meer uit bij het kritieke punt dat consequent verzet van VD|80 wethouder Kes (en van haar ex-collega Runderkamp) binnen het college, een wereld van verschil had kunnen maken. Bepaald geen glansrol dus van deze dame.

Bij de verwekkingsceremonie van de nieuwe gemeente wilde VD|80 kennelijk niet de boze petemoei zijn. In een stemverklaring maakte de partij duidelijk dat ze in de raad tegen het fusiebesluit had gestemd.  Aan die tegenstem wilde ze nu het om een herindelingsbesluit ging niet langer vasthouden. Zo stemde de gemeenteraad uiteindelijk unaniem voor het voorstel. Of er druk is uitgeoefend op VD|80 om tot unanimiteit te komen is niet bekend, maar onwaarschijnlijk is het niet.

De enige lichte wanklank kwam van Nico van Straalen (GrL) die het college opriep aan draagkracht voor het besluit onder de bevolking te werken omdat aan die draagkracht nog het nodige schort. Die woorden werden van verschillende kanten beaamd.
Wie het bovenstaande overziet zal zich afvragen of het niet beter is als politici eerst en vooral gaan werken aan het herstel van het vertrouwen in de politiek onder de bevolking. Of (nadenkertje) aan het vertrouwen van de politiek in de bevolking.

vrijdag 18 oktober 2013

Hoe wethouder Kes de gemeenteraad van Edam-Volendam schaakmat zette

 KLADBLOK EXTRA                                                                
De koningin wint


In de gemeente Edam-Volendam speelt een politiek heikel onderwerp. Dat wordt veroorzaakt omdat de gemeente een parkeerplein in het centrum van Volendam volledig autovrij maakte. De winkeliers in de omgeving van het plein protesteerden daar tegen. Niet ten onrechte. De afgevaardigde van het MKB de heer Paul Kok, kwam gisteravond in de raadsvergadering nog eens uitleggen dat parkeerplaatsen in de directe omgeving van winkels goed zijn voor de omzet. In de economisch moeilijk tijden, zoals nu, weegt dat extra zwaar. Dat parkeerterrein moest leeg worden gemaakt omdat wethouder Maris Kes plannen heeft met het centrum. Vooruitlopend daarop moest een leeg plein  de bewoners alvast laten wennen aan de nieuwe door haar beoogde situatie en had ze daarmee een slag binnen zonder dat daar een directe noodzaak voor was. Ik verzin dat niet. Het is me verteld door iemand die ik wel ‘zeer ingewijd’ kan  noemen.

Als tegemoetkoming aan de winkeliers werd een klein permanent plekje voor twaalf te parkeren auto’s, waaronder plekken bestemd voor invaliden, op het verder lege plein, toegestaan. Om u het verdere verhaal gemakkelijk te kunnen laten volgen noem ik ze ‘zomerplekken’.

Omdat de visie voor de centrum-ontwikkeling nog lang niet klaar was en het plein maar troosteloos leeg staat, voerden de winkeliers actie om het parkeren buiten het toeristenseizoen toe te staan. In de vergadering van de gemeenteraad in januari 2013 werd dat door de gemeenteraad akkoord bevonden, al was dat zeer tegen de zin van de wethouder en het altijd al auto-onvriendelijke GroenLinks. Via een motie droeg de gemeenteraad het college op om gedurende de wintermaanden (oktober t/m april) naar de oude situatie terug te brengen. Winkeliers natuurlijk blij. Al viel er wel een wethouder in relatie met dit onderwerp.

De te herstellen oude situatie zou met ingang van oktober dit jaar moeten ingaan. Maar er is nog helemaal niets gebeurd.  Ik kan geen stap doen laat de wethouder weten, want alle betrokkenen zijn samen niet tot overeenstemming kunnen komen. De wethouder is een vakvrouw als het op Ruimtelijke Ordening aankomt, maar ze is ook een doortrapt schaakster en krijgt graag haar zin. Ze had bedacht dat de motie niet repte over de zomerplaatsen. Dat liet ze de gemeenteraad al begin februari weten. Wat haar bedoeling daarmee was, werd de gemeenteraadsleden kennelijk niet helemaal duidelijk. Ze interpreteerde de motie ook zo dat ook andere dan belanghebbenden als betrokkenen bij het herstelplan betrokken moesten worden, bijvoorbeeld ook de omwonenden rond dat plein. Dat was niet helemaal de bedoeling van de gemeenteraad. De VVD benadrukte bij monde van Emile Karregat nog maar eens dat de motie alleen maar beoogde om voor de wintermaanden de oude situatie te herstellen en dat verder besluiten zouden moeten worden genomen in het kader van de toekomstige planvorming voor het centrum. Maar de VVD was de enige partij die het in dit geval nog op een rijtje had.

De wethouder startte in April met de inspraak. Kennelijk hadden de particuliere bewoners langs het plein lucht gekregen van het feit dat er viel te onderhandelen over het voortbestaan van de zomerplaatsen  én over het aantal plaatsen dat zou terugkomen. Die bewoners kwamen daardoor in een bevoorrechte onderhandelingspositie en dreven de winkeliers tot wanhoop. Het aantal terug te komen parkeerplaatsen werd steeds kleiner en de zomerplaatsen dienden definitief te verdwijnen. Iedere keer als er overeenstemming leek te zijn, bleek dat achteraf weer anders uit te vallen.

Gisteravond heeft de gemeenteraad in meerderheid besloten dat er maar een beperkt aantal plaatsen mag terugkeren en dat de zomerplaatsen definitief tot het verleden behoren. Zo werkt de democratie. Maar werkt die wel goed?
De inbreng van VD|80 was het meest opmerkelijk. Ze bleven er maar op hameren dat de omwonenden naast de winkeliers ook rechten hebben. Die inspraakrechten hadden ze van hun VD|80 wethouder gekregen. Het klinkt aardig, maar die stelling is volstrekt misleidend. Als het over het centrumgebied gaat waar heel veel winkels zijn, gaat dat ook over een gebied waar de hele bevolking bij betrokken is. De vele bezoekers van het centrum zijn eveneens direct betrokkenen en een heel groot deel daarvan stelt het op prijs dat er dichtbij winkels parkeergelegenheid is. In het centrum van Volendam bestaat daar bovendien een tekort van. Met die groep, waaronder invaliden en mensen die mobiele beperkingen hebben werd volstrekt geen rekening gehouden.

De sluwe wethouder heeft haar mogelijkheden goed uitgespeeld. De winkeliers hadden de steun van de VVD en Lijst Kras. Onder deze grote groep, hun familieleden, klanten zullen er vele zijn die het betreuren dat de  Volendamse partijen CDA en VD|80 om politieke redenen de wethouder steunden. Wat mij betreft deze keer om de verkeerde reden. De teleurstelling zal ze veel stemmen gaan kosten. Dat is het risico van coalitiepartijen en een wethouder die niet van verliezen houdt.

Dan is er ten slotte nog het probleem dat de gemeente in de berichtgeving over deze kwestie en nogal afwijkende lezing van de gang van zaken heeft dan de winkeliers. Je zou kunnen zeggen dat ze het wel heel erg in hun eigen voordeel hebben uitgelegd. Dat is dan weer heel ondemocratisch. Het muisje zal wel een staartje krijgen


dinsdag 1 oktober 2013

Wie maakt een einde aan ons onbetrouwbaar gemeentebestuur?

Winkels aan het Europaplein

                                           
Dichtbij parkeren is een levensader voor winkeliers


KLADBLOK

Wie maakt een einde aan ons onbetrouwbaar gemeentebestuur?

Stel dat je lastige ouders hebt en na lang knokken heb je eindelijk verlof gekregen om twee keer per maand op zaterdagavond tot middernacht naar de Dijk te mogen gaan. De ouders van je vriendin hebben het bij je ouders wel voor elkaar gekregen dat je een weekje met haar op vakantie mag. Als de vakantietijd nadert willen je ouders nog eens met je praten. Wat hun betreft gaat dat weekje alleen maar door als je voortaan die twee zaterdagavonden inlevert. Hoe ga je reageren op zo’n onmogelijke eis en op zulke onbetrouwbare ouders? Steek je de pruiken van je moeder in de fik, sla je het kunstgebit van je vader aan diggelen of bel je de kinderbescherming?

Hoewel vergelijkingen natuurlijk altijd mank gaan hebben de winkeliers van de Oude Kom met zo’n situatie te maken. Met die jonge man van hierboven kan het nog goed komen, maar voor de winkeliers in de Oude Kom kan iedere onnadenkende ingreep levensbedreigend voor hun toekomst zijn. Toen de gemeente het Europaplein autovrij wilden maken hebben ze voor hun klanten en zichzelf gestreden. Als gunst werd een beperkt aantal parkeerplekken op het Europaplein  gemaakt. Maar wat moet je verder met zo’n leeg plein? Dat zag de gemeenteraad ook niet zo zitten. Via een motie droegen ze het college op om buiten het toeristenseizoen het hele plein te benutten voor parkeren. Dat is in ieder geval beter dan niks, dachten de winkeliers. Vanaf 1 oktober moet er weer geparkeerd kunnen worden op het Europaplein. Gaat dat ook lukken? De kogel is bepaald nog niet door de kerk en dat ligt aan het onwillige college van burgemeester en wethouders dat de boel traineert. In plaats van de motie van de gemeenteraad royaal uit te voeren beginnen ze te marchanderen. Kennelijk heeft die motie de druiven zuur gemaakt. Op de eerste plaats willen ze het aantal parkeerplekken kleiner maken dan het vroeger was. Dat is al knap lullig, maar bepaald nog niet het ergste. Het ergste is dat ze een wisseltruc proberen uit te halen. Het college is alleen van plan de motie uit te voeren als de winkeliers bereid zijn het beperkte aantal parkeerplekken die in de zomer overblijven en waar ze hard voor geknokt hebben, op te geven. Het college geeft dus zuinig met de ene hand en probeert met de andere hand iets wat ze eerder hebben toegestaan, terug te nemen. Deze aanpak kan regelrecht een vorm van chantage worden genoemd.

Ik was gisteren in de Oude Kom om wat boodschappen te doen en hoorde winkeliers er met elkaar over praten. Ze zijn woedend. Dat kan ik van ze begrijpen net zoals ik begrijp dat die knul uit het begin de pruiken van zijn moeder in brand wil steken.

Maar mevrouw Kes, wethouder en aanstichtster van al deze ellende draagt, voor zover ik weet, geen pruiken en als dat wel zo was is het heel onverstandig om ze in de fik te steken.

Er is maar één instantie die het college de wacht kan aanzeggen voor dit schandalig onsportief en nogal onbetrouwbaar gedrag. Dat is de gemeenteraad en die dient in dit geval te zeggen: ‘zo gaan we hier niet met elkaar om’. Winkeliers pesten omdat ze voor hun klanten en hun bedrijf opkomen behoort bepaald niet tot het gedrag wat de Algemene bestuurswet onder ‘behoorlijk bestuur’ verstaat.

Maar gaat de gemeenteraad er iets aan doen? Gaat de gemeenteraad een gemankeerd college dat slechts op de winkel mag passen, aanpakken? Wat mij betreft is dat de hoogste tijd en is er wel meer voor nodig dan een motie van afkeuring. Het is niet het enige geval waarin het college zich niet van een kant laat zien die billijk is en tot ‘behoorlijk bestuur’ kan worden gerekend. Ik reken op een uiterst krachtdadige reactie van de gemeenteraad, geen partij uitgezonderd. Zelfs het op zich al onbetrouwbare VD|80 kan het zich niet permitteren om het gedrag van haar eigen wethouder goed te keuren.

Ik ben al een paar jaren weinig gelukkig met het college. Nu er nog maar twee wethouders en een burgemeester over zijn, laat het zien dat ze nog steeds weinig hebben geleerd. Er zit een zekere kwaadaardigheid in dit college dat de neiging heeft de democratische spelregels te ver op te rekken om haar zin te krijgen of om persoonlijke vetes uit te vechten. Iets anders dan dat kan ik er niet in zien. Mevrouw en wethouder Kes heeft al eerder laten zien dat ze er niet goed mee kan omgaan als ze haar zin niet krijgt.

Het is nu aan de gemeenteraad om te laten zien waarvoor ze is gekozen. Dat is onder andere om de burger te beschermen tegen de luimen van een college dat lak heeft aan de democratische spelregels.
https://mail.google.com/mail/u/0/images/cleardot.gif


woensdag 19 juni 2013

Kan de democratie in Edam-Volendam nog worden gered?




KLADBLOK

                               
                    
In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw heb ik het functioneren van de democratie leren kennen en intensief meegemaakt. Ik ben oud genoeg om te kunnen verklaren dat die democratie niet meer bestaat.  De wereld is veranderd, maar zonder democratie kunnen we niet.

Uiteraard functioneerde de democratie in de jaren die ik noemde niet vlekkeloos. Maar het functioneerde omdat het werd uitgevoerd door mensen die het belang daarvan niet ondergeschikt maakten aan hun persoonlijke belangen.  Je zou het ‘democratische integriteit’ kunnen noemen. Er was een zeker idealisme. Een houding waarin de belangen van het geheel niet overschaduwd werden door persoonlijke ambities en individuele belangen. Men lette op elkaar en de media begeleidden het democratisch proces op een kritische manier.

Ik weet niet of de kwaliteit van het bestuur in Edam-Volendam ernstig verschilt met wat elders in Nederland gebeurt. Als de democratie trendmatig onder druk staat, zal het beeld dat ik van het bestuur van Edam-Volendam heb niet zo heel veel verschillen van wat elders gebeurt. Desondanks heb ik de indruk dat de democratische kwaliteit van het bestuur in Edam-Volendam bij nadere weging achter blijft op het gemiddelde als het gaat om openheid, transparantie en integriteit. Het verschil wordt veroorzaakt door de persoonlijke kwaliteit en integriteit van individuele bestuurders.

Zo heb ik bijvoorbeeld meegemaakt dat fractievoorzitters over een bepaalde kwestie op zeer gekleurde wijze door het bestuur werden geïnformeerd en vervolgens werden gebonden aan geheimhouding. Het heeft even geduurd alvorens een gewetensvolle betrokkene de geheimhouding verbrak. Er werden in een bepaalde zaak bestuurlijke beloften gedaan die vervolgens als sneeuw voor de zon verdwenen. Een fractievoorzitter deed meerdere keren beloftes die toen puntje bij paaltje kwam niets bleken voor te stellen.  Machinaties in een andere zaak die ik aan het licht bracht werden door een bestuurder afgedaan als leugens. In een kwestie die in feite al zijn bekomst had gehad werden door het bestuur advocaten ingezet louter en alleen om de aanbrengers van de kwestie financieel te schaden. In verschillende situaties werden media onder druk gezet om niet meer over bepaalde zaken te publiceren of bepaalde mensen daarover aan het woord te laten. In de kwestie van de fusie met Zeevang werd medewerking van media verkregen en met name de verslaggever van het NHD ging zeer ver om een voor het bestuur gunstig beeld te scheppen van de stand van zaken. Critici worden benaderd als vijanden waarvan de reputatie wordt aangetast wat tevens een excuus inhoudt in van een inhoudelijke reactie af te zien. Een wethouder wiens handelen ernstige vragen opriep werd onderworpen aan een onderzoek waaraan hij geen volledige medewerking gaf waardoor bepaalde vragen niet op de juiste manier beantwoord zijn. Niettemin beroept de man zich op volledige onschuld en steunt zijn partij hem daar volledig in.  Het bestuur nam in een andere zaak besluiten die in feite de voorbereiding betekende op een allesomvattend besluit en hoopte op die manier in een klap de buit binnen te halen. Gedupeerden werden weggezet als oenen en de advocaat die het voor hen opnam kreeg een tuchtklacht tegen zich van een bestuurder. 

Het zijn alleen maar mijn waarnemingen, niet eens uitputtend opgesomd en het is aannemelijk dat anderen daar de nodige andere verhalen aan kunnen toevoegen. Een aantal daarvan ken ik, maar het is niet aan mij om die naar voren te brengen.

Misleiding door onjuiste of onvolledige informatie, beperking van de vrijheid van meningsuiting, het najagen van persoonlijke doelen, het diffameren van critici, het niet nakomen van afspraken beloften: het zijn maar een aantal constateringen die duidelijk maken dat het bestuursbootje in ongerede raakt als gepoogd wordt bestuurlijk bij te sturen als de noodzaak van verheimelijken van minder fraaie zaken zich voor het bestuur aandienen.

De democratie is in ongerede geraakt, maar het bestuur lijkt nog steeds voldoende medestanders te kunnen vinden die meegaan in de door haar geschapen vijandbeelden.

Een coalitiewisseling zou een goede gelegenheid zijn om orde op zaken te stellen en het bestuursbootje weer op een koers te zetten die alle rechten van inwoners waarborgen. De koers van de afgelopen jaren dient te worden gecorrigeerd omdat die democratische waarden aantast. Het brengt het gemeentebestuur in ongerede omdat de situatie een steeds autocratischer optreden vereist om het stuur in handen te kunnen blijven houden.


Ik ben mijn vertrouwen in de democratie nog niet verloren. Wat krom is gegroeid kan worden rechtgezet. Maar dat moet wel gebeuren en gebeurt alleen als mensen zich daarvoor inzetten. Op de eerste plaats de leden van de gemeenteraad die hierin een dringend algemeen belang zouden moeten zien. 

woensdag 12 juni 2013

Een coalitie voor het Algemeen Belang

Kladblok
                                                  
                                         
Als er een onomstreden definitie van ‘algemeen belang’ zou bestaan zou het eenvoudig moeten zijn om een coalitie tot stand te brengen. Maar in de politiek is niets eenvoudig.  En in de politiek bestaat er zeker geen onomstreden opvatting over de definitie van ‘algemeen belang’. Eigenlijk is dat merkwaardig. Er zijn geen mensen die het zo vaak over ‘algemeen belang’ hebben dan politici. Het is de mantra waarmee ze hun plannen aan de man proberen te brengen. Als je de opvattingen van politici naast elkaar legt ziet het ‘algemeen belang’ er telkens weer anders uit. Dat vraagt daarom om samenbindende druk.

Een veel gebruikte definitie voor ‘algemeen belang’ luidt: de best mogelijke uitkomst voor de grootst mogelijke groep mensen. Vanuit de kiezers gezien is dat een begrijpelijke verwachting. Het geeft tevens een bruikbare meetlat om politieke besluiten te beoordelen. Maar de praktijk is altijd net wat weerbarstiger dan de theorie. Als we niet al te ver van huis gaan zijn er genoeg onderwerpen te vinden die in relatie tot ‘algemeen belang’ de nodige vragen oproepen.

Zo zouden we ons af kunnen vragen wat voor de bevolking van Edam-Volendam het algemeen belang is bij een fusie met Zeevang.  Is die fusie de best mogelijke uitkomst voor de grootste groep mensen? Wanneer zo’n vraag niet op een vanzelfsprekende manier valt te beantwoorden, is het raadzaam om te gaan kijken naar andere belangen dan ‘algemeen belang’. Je moet je dan afvragen wie welke belangen heeft.

Zo’n vraag kun je ook stellen bij het voornemen om de oude dorpskern van Volendam met een siliconen-implantaat op te kalefateren. Is de beoogde borstvergroting een ‘algemeen belang’? Voorziet het in een oplossing van problemen die de best mogelijke uitkomst geeft voor zo veel mogelijk mensen? Gaat het de samenleving voeden op een manier waar we allemaal beter van worden?

Nog zo een. Een waar de verschillende visies op ‘algemeen belang’ gelijk lopen in de zin dat men het er over eens is dat de goedkoopste oplossing de beste is. Echter over wat de goedkoopste oplossing zou zijn, is men het volstrekt niet eens. Iedereen heeft zijn eigen ‘goedkoopste oplossing’. Je zou kunnen zeggen dat in dit geval ‘het algemeen belang’ slechts een decor is waar andere belangen achter schuil gaan. Daar wordt echter niet over gesproken. De financiële uitkomst is een twistpunt waarbij de daar achter liggende belangen de brandstof voor het conflict zijn. Het is zo hoog opgelopen dat een onpartijdige buitenstaander de verschillende berekeningen moet controleren om duidelijk te maken welke (financiële) voorstelling van zaken betrouwbaar is. Welke uitkomst er ook zal komen, het valt nu al te voorspellen dat degene die geen gelijk heeft de uitkomst zal aanvechten.
Met besluitvorming is het als water. Als er geen tegendruk is overspoelt het ons. In politieke besluitvorming is zou het ‘algemeen belang’ voor tegendruk dienen te zorgen om te voorkomen dat deelbelangen zo’n kracht krijgen dat we er door overspoeld worden en een reddingsboot nodig hebben. In de vorm van een nieuwe coalitie bijvoorbeeld.

Het is interessant om te bedenken wat er allemaal mis is gegaan  waardoor de huidige coalitie gefaald heeft. Het is ook interessant om daar allerlei zondebokken voor aan te wijzen. Niemand wil de schuld krijgen en die het liefst bij de ander neerleggen. Maar er is eigenlijk maar één zondebok. Dat is het verwaarlozen van het algemeen belang.  Daar is het in deze coalitie fout gegaan. De meest eenvoudige vragen die in dit verband gesteld kunnen worden is: wie heeft het voor het algemeen belang opgenomen? , wie had dat moeten doen?, wie komt er het meest voor in aanmerking, waarom is het nagelaten? De conclusie kan zijn dat de verantwoordelijkheid voor het algemeen belang ondergesneeuwd is geraakt omdat degenen die er qua functie en verantwoordelijkheid er het sterkst mee bezig zouden moeten zijn partij zijn geworden in een belangenstrijd.

Ik ben vaak en terecht kritisch geweest op het functioneren van de VVD. In de huidige situatie ontpopt ze zich echter als een partij die in het gewoel een betrekkelijke buitenstaander is en daarom in staat is het algemeen belang te benadrukken. Op een belangrijk punt verschil ik echter van mening met de inzichten van die partij. Ze wil het resterende gedeelte van het college in stand houden omdat het wachtgeld uitspaart en dus goedkoper is. Maar goedkoop kan duurkoop zijn als de oplossing niet werkt. Ik zou er alleen mee in kunnen stemmen als het huidige college van burgemeester en wethouders onder volstrekte curatele komt. Het aandeel van de collegeleden in de verwaarlozing van het algemeen belang is immers groot.

Mijn voorkeur gaat dan ook uit van een nieuw college dat gevormd kan worden uit mensen die puin kunnen ruimen, dat plannen maakt voor dingen die echt noodzakelijk zijn en dat voldoende vertrouwen heeft om iedereen te confronteren met de eis dat het algemeen belang voorop dient te staan. Een college dat de moed heeft om deelbelangen door te prikken en het kaf van het koren scheidt.  Zoiets moet een college dat slechts een beperkt leven beschoren is kunnen doen. Een coalitie voor het algemeen belang. De best denkbare uitkomst voor het grootst mogelijke aantal mensen. Een stevige stam die de kruin kan dragen.


woensdag 22 mei 2013

Gaat het college van Edam-Volendam vallen?


KLADBLOK
                                   


           


Er was maar één belangrijke reden voor de gemeenteraad om in te stemmen met de aankoop van de panden van het HHNK: het behoud van de gerieflijke vergader-accommodatie. Het bezit van de rest van de panden is een financiële last. De optimistische plannen voor de verkoop van het kantoorgedeelte zijn gestrand in de financiële crisis. Nu er moet worden gekozen voor noodzakelijke uitbreiding van de gemeentelijke kantoorruimte, is er een keuzevraagstuk ontstaan. Wordt er verder gegaan met de plannen voor de uitbreiding en modernisering van het pand aan de Mgr. Veermanlaan, zoals het college heeft voorgesteld, of: moet de voorkeur worden gegeven aan het geschikt maken van de panden van het NNHK, ook al valt dat duurder uit.

Het is een lastige keuze. Een keuze die je alleen kunt maken zoals een goed huisvader die zou doen. Kan het huishoudbudget van de gemeente de last dragen?, gaat het om een volwaardige kantoorruimte en past het in een aantal denkbare toekomstscenario’s?

Er zijn uitgesproken voor- en tegenstanders van de aankoop. Tot nu toe nam de VVD een middenpositie in. Het voorstel van de VVD-fractie is de panden nu als kantoorruimte in gebruik nemen omdat de meeste kosten daarvan nu al op de begroting drukken. Als de marktomstandigheden zich wijzigen kan alsnog tot verkoop worden over gegaan. Het is de vraag of dat een geloofwaardig scenario is.

Persoonlijk geloof ik niet dat het huisvesten van ambtenaren het belangrijkste onderwerp is bij de voor- en tegenstanders van het in gebruik nemen van de panden. De financiële consequenties zijn het zichtbare strijdpunt. Daarachter liggen andere, meer verborgen, overwegingen en emoties die hoorbaar zijn in de toon waarmee wordt gediscussieerd over de financiële consequenties.

De redactie van de Stadskrant noemde het een ‘ontspoorde discussie’ in een redactioneel commentaar. De redactie ziet een herleving van de kommenstrijd waarvan ze aannam dat die al lang was overwonnen. Dat is een beetje vreemde bewering gezien de column ‘Krasse Taal’ een paar weken eerder in de Stadskrant. Daarin wordt onverkort  de bevolking van Volendam op de schop genomen als tegenstander van het in gebruik nemen van de panden. Het Volendamse standpunt wordt in een aantal clichés aan het einde van de column samengevat als: “Daar kunnen wij natuurlijk niet aan beginnen, te ver, te oud, te gemakkelijk, te voor de hand liggend, niks aan te verdienen voor ons bouwbedrijf, onhandig voor de koffiejuffrouw en te Edams. Een mooi monument om te verkopen, want wij hebben al cultuur genoeg.”

Wat mij betreft is het onzin om de kommenstrijd te negeren en de Stadskrant doet dat eigenlijk ook niet. ‘Kommenstrijd’ is eigenlijk een verkeerde benaming voor wat er aan de hand is. Het is niet alleen een strijd tussen kommen als zodanig. Het is vooral een strijd tussen kommen met grote culturele en sociaal-economische verschillen en met een gedeeld verleden dat niet zonder pijnpunten is. Edam heeft is in het recente verleden niet zonder pijn de vestiging van een stadskantoor kwijtgeraakt en het is aannemelijk dat dit verlies in de discussies een ondergeschoven rol speelt. Daarnaast speelt de vraag waar uiteindelijk het representatieve gedeelte van de bestuursfunctie zal worden gehuisvest. De representatieve panden van het voormalige NNHK zijn eigenlijk veel geschikter voor het onderbrengen van bestuur en staf van de gemeente dan voor het onderbrengen van ambtenaren. Ik ben dan ook bang dat het de verborgen agenda is van menigeen om bestuur en staf te verhuizen naar Edam.

Dat zijn overwegingen waar ook de VVD-fractie in haar middenpositie rekening mee dient te houden. Bij haar voorstel voor een tijdelijke oplossing past de vraag: hoe tijdelijk is tijdelijk?

Bij discussies die op hoge toon worden gevoerd, mag je er vanuit gaan dat het onderwerp van discussie, in dit geval de financiën, slechts een symboolfunctie vertegenwoordigt en dat daarachter andere belangen die niet kunnen worden uitgesproken, een rol spelen. Uiteindelijk draait het, denk ik, om de verhuizing van bestuur en staf naar Edam.

Bij de gang van zaken zoals we die zien, speelt nog een ander (cultureel) verschil tussen beide kommen een rol. De Edamse bevolking slaagt er als regel veel beter in om de eigen belangenbehartiging vanuit bevolkingsintiatieven vorm te geven dan de bevolking van Volendam. Daar nemen politieke partijen het voortouw en laat de bevolking zich nauwelijks horen.

De collegepartijen zijn verdeeld. Bij de huidige stemverhoudingen waarin CDA, VD|80 als collegepartijen samen optrekken met lijst Kras – een minderheidscombinatie- kan er een situatie ontstaan waarin de coalitie breekt. Ik zou dat niet betreuren en verwelkomen als een ontwikkeling die een meer gezonde politieke situatie mogelijk maakt.

 

 

 

woensdag 17 april 2013

Volendam|80 in nood zoekt vrienden


                                                           







 

In de gemeenteraadsvergadering van maart 2013 nam fractievoorzitter van VD|80, Johan Koning, het initiatief voor een felicitatie en applaus voor het tienjarig burgemeesterschap van Willem van Beek. Daar bleef het niet bij. Een delegatie van de fractie bezocht de burgemeester om hem namens VD|80 een cadeau aan te bieden in de vorm van een miniatuur-botter. Van Beek liet de gebeurtenis vereeuwigen en zette het op Twitter.

Er is geen stoet van andere fractie-delegaties geweest om de burgemeester cadeaus aan te bieden. Waarom VD|80 dat wel deed is een onderwerp dat me bezig houdt om de politieke betekenis ervan te doorgronden. VD|80 heeft er kennelijk behoefte aan om de burgemeester te vriend te houden. Dat is de meest voor de hand liggende uitleg.

Het is de vraag of het hier om uit de nood geboren vriendschap gaat. VD|80 verliest vrienden aan de lopende band en de burgemeester is niet echt populair, ook niet bij VD|80. Nog niet zo lang geleden wilden ze hem niets belangrijkers toevertrouwen dan het knippen van lintjes.

De aftakeling van VD|80 gaat snel. Dat is bijvoorbeeld te merken aan fractievoorzitter Johan Koning. In de gemeenteraad begint hij steeds harder en meer staccato te spreken. Het lijkt alsof hij zijn  stem als een hamer gebruikt om zijn boodschap er bij anderen in te rammen. Het begrip ‘dualisme’ is hem en zijn partij volkomen vreemd. De eigen wethouders worden voorbij de grens van het acceptabele gesteund. De raad wordt opgeroepen unaniem te stemmen zodat de wethouders een stevige positie ten opzichte van de bevolking krijgen.

Het gebrek aan afstand ten opzichte van het bestuur tekent de partij als een verlengstuk van een college dat niet veel vertrouwen onder de bevolking heeft en zich daar weinig zorgen om lijkt te maken. Het is dan ook de vraag hoe lang de andere collegepartijen gedogen dat VD|80 hen meesleurt in een steeds minder democratisch beleid. VD|80 is er in geslaagd om een karikatuur te maken van haar eigen slogan: de burger weer krachtig. Dat is een sluipend proces geweest, maar inmiddels is men de schaamte voorbij. De prioriteit is verlegd. De ‘krachtige burger’ is een lastpost gebleken. Dus moet het college en vooral de eigen wethouders worden gesteund en wordt de burgemeester gepaaid. Het geschenk, een miniatuur-botter, is gelijk aan  het logo van de partij en symboliseert de vraag om vriendschap voor VD|80 en haar beleid.

Het is al lang geen vraag meer waarom VD|80 er in is geslaagd om zichzelf de vernieling in te helpen. Wethouder Marisa Kes krijgt binnen de eigen partij geen enkele tegenstand meer. Ze is uitgegroeid tot de ongekroonde koningin. Haar wil is wet en tegenstanders kunnen rekenen op een hardvochtige bejegening. Wie niet voor haar is, is tegen haar en dus de vijand.  De partij is ‘verkest’ en heeft kritiek en zelfkritiek buiten de deur gezet.

Is ook het college ‘verkest’? Ik vrees van wel. Haar behoefte aan dominantie binnen eigen partij, strekt zich ook uit tot het college. Het is een ongezonde dominantie. Het is een dominantie die kritiek smoort, critici als vijanden ziet en vrijheid van meningsuiting als ongewenst beschouwt. De eerste beste keer dat de gemeenteraad niet volstrekt achter haar ging staan bracht haar tot het verwijt dat de gemeenteraad heel anders praat als er publiek bij de vergadering aanwezig is. Haar behoefte aan een volgzame raad, kan niet beter worden geïllustreerd dan aan de hand van deze gebeurtenis. Ik zal niet de enige zijn die constateert dat Dorus Luyckx in haar voetspoor de gemeenteraad als een vergramde onderwijzer steeds vaker de les leest.

Die behoefte aan dominantie bij Kes kan nader worden geanalyseerd. Ze lijkt zich te willen vrijwaren van bemoeienis met haar beleid en kritiek op haar beleid. Haar dominantie komt niet voort uit flamboyant inspirerend leiderschap, maar uit behoefte tot controle. Tot een vergelijk komen ziet ze kennelijk als een vorm van verlies, liever vecht ze het uit tot aan de Hoge Raad. De behoefte aan haar gelijk is verontrustend en wijst niet op een democratische instelling.

Volendam|80 is als partij niet in staat gebleken om haar onder controle te brengen. In plaats van zijn stem tegen haar te verheffen, verheft Johan Koning zijn stem tegen de gemeenteraad. Het optreden van de fractie is er een van een beschamende opportunistische trouw aan haar leidster. De interne controle is opgevoerd. Open discussie wordt vermeden. Blinde trouw wordt afgedwongen. Al met al een verontrustende ontwikkeling waarin de ongezonde machtsconcentratie bij één persoon van verstrekkende invloed is op het gehele democratische en politieke proces en niet te vergeten op de werksfeer op het stadskantoor. Daar wordt volgzame en onbaatzuchtige trouw afgedwongen met de vrees voor represailles. In die sfeer wordt trouw aan de leiding als een hoger goed gezien dan integriteit.

De burgemeester zou er goed aan doen om de boot af te houden. Per slot van rekening is hij een vertegenwoordiger van de echte Koningin en binnenkort van de Koning. Ik vraag me ook af hoe het met zijn politieke antenne zit. Het tij lijkt te verlopen en straks zit hij met een gestrande botter en weinig steun.