Posts tonen met het label Broeckgouw. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Broeckgouw. Alle posts tonen

maandag 8 december 2014

De woningbouwstichting ‘De Vooruitgang’ vervult haar taak niet goed


Eerste nieuwe huurwoningen sinds 25 jaar
                                     

In de Nivo, het weekblad van Volendam,  van 26 november 2014, plaatste de lokale partij VD|80 een brief, soort noodkreet, aan de Minister van Volkshuisvesting Stef Blok. Aanleiding daartoe was de opdracht van de Rijksoverheid aan de gemeente om een aantal asielzoekers te huisvesten. VD|80 wees de minister er op dat in Volendam slechts 13% van het aantal woningen huurwoningen betrof en dat het nu al een probleem zou zijn om voor urgente gevallen tijdig een woning aan te wijzen.
Voor mij was dat reden om eens wat dieper in het woningbouwbeleid te duiken. Waarom zijn er zo weinig huurwoningen? Bij de eerste bevinding bleek al dat VD|80 de zaken niet helemaal zuiver benoemt. Het aantal huurwoningen in de kern Edam bedraagt bijvoorbeeld ongeveer 25% van het aantal woningen. Voor de hele gemeente zou het percentage van 13% hoger uitvallen.   
De Edamse huurwoningen vallen onder de Wooncompagnie een regionale verhuurder, in Volendam wordt de taak uitgevoerd door de eigen woningbouwstichting De Vooruitgang.

De Vooruitgang, de financiën nader bekeken

De woningbouwstichting publiceert haar jaarverslagen op de eigen website en kan, ook vanwege de uitvoerigheid van de jaarverslagen, transparant worden genoemd. De stichting zit er warmpjes bij, ze heeft overeenkomstig onderstaand staatje een royaal eigen vermogen.
2010   19.182.293,-
2011   24.495.000,-
2012   28.244.081,-
2013   25.257.103,-

In 2009 en 2013 heeft de stichting bij elkaar ongeveer 13 miljoen van het vermogen afgeboekt in verband met de onrendabele top van nieuwe investeringen (o.a. Julianaweg en Siriusplein).
Ten opzichte van het eigen woningbezit dat getaxeerd wordt op ongeveer 60 miljoen, kan het vermogen aanzienlijk worden genoemd. Jaarlijks  kan de stichting rekenen op een batig saldo op de exploitatie van enkele miljoenen op een jaaromzet van ongeveer 7 miljoen.
De door de gemeente berekende WOZ-waarde is iets meer dan het drievoudige van de 60 miljoen waarop de Vooruitgang het eigen bezit taxeert.

Het woningbezit en het beleid

Met ingang van 2014 heeft de stichting het volgende aantal woningen:
Eengezinswoningen       329
Flats                                607
Kl. Eengezinswoningen   43
Aanleunwoningen           181
Totaal                           1159

De Vooruitgang voert haar taak als sociale huisvester in nauw overleg met het bestuur van de Gemeente uit. De laatste jaren is er bijzondere aandacht geweest voor de uitbreiding van het aantal seniorenwoningen in verband met de toenemende vergrijzing. 

Voor de uitbreiding van het aantal eengezinswoningen bestaat geen beleid. In het jaarverslag van 2013 vind ik geen enkele ambitie om dat aantal te vergroten. Zo schrijft de Vooruitgang (pagina 30) “Eind 2013 zijn de 10 eengezinswoningen in de Broeckgouw opgeleverd. Voor het eerst sinds 25 jaar heeft de Vooruitgang in samenspraak met de Gemeente weer eengezinswoningen kunnen bouwen in een nieuwbouwwijk”
Er bestaat dus geen beleid om het aantal eengezinswoningen te verhogen. Op pagina 49 van het jaarverslag staat: “In 2013 zijn vier woningen verkocht (aan de huurder, pl). In 2010 is besloten dat verkoop mogelijk is als de Vooruitgang de gelegenheid krijgt nieuwe eengezinswoningen te bouwen zodat het aantal eengezinswoningen gelijk blijft.

Krappe Huurmarkt

De Vooruitgang noemt de huurmarkt zelf ook krap (pagina 48). Dat blijkt ook wel uit het aantal woningzoekenden.  Het jaarverslag meldt dat er 464 woningzoekenden zijn. Gewezen wordt op de sterke stijging van het aantal woningzoekenden in de categorie 35-54 jaar en de categorie 18-34 jaar.
Rekenkundig komen er jaarlijks gemiddeld 75 huurwoningen vrij voor woningzoekenden. Dat zijn er veel te weinig. Zelf schrijft de Vooruitgang daarover: “Doordat het aantal woningzoekenden stijgt, zullen de wachttijden bij de Vooruitgang oplopen (pagina 46)”. Theoretisch schat ik dat het wachten op een eengezinswoning wel eens zo’n jaar of vijf zou kunnen zijn. Dat dit een probleem veroorzaakt mag ook al blijken uit het feit dat een aantal Volendamse gezinnen uit ‘arre moede’ op zoek is gegaan naar een huurwoning in Edam.

Krappe huurmarkt is het gevolg van beleid

Uit het jaarverslag kan de conclusie worden getrokken dat de krapte zich vooral voordoet bij eengezinswoningen. Terwijl er voldoende aandacht is voor seniorenhuisvesting, ontbreekt die voor gezinnen die op zoek zijn naar een huurwoning. Dat mag merkwaardig worden genoemd. Er zijn meerdere maatschappelijke ontwikkelingen (denk aan echtscheidingen, werkeloosheid, faillissementen e.d.) die de behoefte aan huurwoningen doen toenemen.
Als er al in geen 25 jaar in nieuwe wijken geen nieuwe huurwoningen zijn gebouwd voor gezinnen, kan dat maar één ding betekenen. Het is bewust beleid. Huurwoningen verminderen het aantal koopwoningen. Het krappe beleid is er op gericht om de markt van woningzoekenden richting koopwoning te duwen.
Dat er geen of weinig behoefte zou zijn aan huurwoningen wordt in ieder geval door recente cijfers niet gestaafd.

Moet het beleid om?

Niet alleen het verzoek van VD|80 aan minister Blok om het aantal toe te wijzen asielzoekers te verkleinen in verband met de krappe huurmarkt, maar ook het aantal woningzoekenden op de wachtlijst van de Vooruitgang wijst er op dat in het verleden de beleidsprioriteiten verkeerd zijn gesteld. Dat is niet alleen te wijten aan de Vooruitgang die te weinig heeft gevochten om haar taak zo goed mogelijk te kunnen vervullen. Het is beslist ook aan het gemeentebestuur te wijten dat er een groeiend tekort is aan eengezinswoningen.


Het beleid moet om. Ik kijk met belangstelling uit naar de verkiezingsprogramma’s die in voorbereiding zijn voor de gemeenteraadsverkiezingen in november 2015, maar het zou beter zijn als de politieke partijen die in de gemeenteraad vertegenwoordigd zijn eerder van zich laten horen. Geld is het probleem niet. Zowel de gemeente zelf als de Vooruitgang beschikken over welgevulde buidels.







woensdag 20 november 2013

De Jozefsschool moet blijven

KLADBLOK

                                                         
 De SKOV, de katholieke koepel die al het onderwijs in Volendam beheert, heeft bekend gemaakt dat de bijna honderdjarige St. Jozefsschool in aanmerking komt voor een sterfhuisconstructie. Omdat het aantal geboorten in Volendam afneemt, zijn er minder scholen nodig. Ingewijden menen overigens dat in de nabije toekomst er minstens twee scholen overbodig zullen worden.

Waarom onze school?, zullen veel ouders van kinderen op de Jozefsschool hebben gedacht. Een logische vraag.  Een vraag ook die belangentegenstellingen oproept. Tussen de SKOV en de ouders van de school bijvoorbeeld. Ze hebben beiden hun argumenten en de sluiten niet op elkaar aan.

Heeft de SKOV de best denkbare beslissing genomen en is die beslissing onontkoombaar? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Wat me interesseert is hoe de belangen tegen elkaar zijn afgewogen en hoe inzichtelijk en acceptabel dat voor alle betrokkenen is. De ouders van de Jozefsschool vinden in ieder geval dat er een andere beslissing moet worden genomen. Daar is beslist iets bijzonders mee aan de hand. Ze benadrukken de bijzondere sfeer die er op school heerst en zijn daar zo aan gehecht dat ze voor het behoud van de school in actie zijn gekomen en medestanders zoeken. Er is een facebookpagina geopend waar al meer dan 1600 ‘likes’ staan. Daarnaast is er het tekenen van een petitie mogelijk gemaakt die al door meer dan 500 mensen is ondertekend.

De rijksoverheid houdt rekening met dalende leerlingaantallen en heeft in één van de publicaties die ik daarover las laten weten dat een basisschool met 150 leerlingen zelfstandig kan voortbestaan: “Ter illustratie wordt ook de effecten van een opheffingsnorm van 150 leerlingen gepresenteerd omdat uit studies blijkt dat dit ongeveer het minimum aantal leerlingen is waarbij een school –gegeven de huidige bekostiging- bedrijfsmatig goed kan functioneren”. Dat is nog geen echt goed nieuws voor de Jozefsschool.  Bij de beoordeling voor het in stand houden van scholen, worden ook reisafstanden betrokken. Met de Nicolaas- en Kennedyschool op loopafstand, zit daar geen argument in. Er is wel iets mee aan de hand. Bij de spreiding van basisscholen in Volendam is er bij de bouw van de wijk ‘Middengebied’ iets mis gegaan. Er was gepland dat de Nicolaasschool daar heen zou gaan. Volgens insiders gaf de toenmalige CDA-wethouder er echter de voorkeur aan om in die wijk zo veel mogelijk woningen te bouwen. Er werd daarom een nieuwe Nicolaasschool (samen met de Kennedyschool)  aan de rand van de Oude Kom gebouwd. Alles bij elkaar te veel scholen op een kluitje en omdat de Jozefschool in een oud gebouw zit, heeft die kennelijk pech. Verder krijgt de nieuwe school in Broeckgouw vier extra klaslokalen. Die moeten ook vol. Alweer pech voor de Jozefsschool.

Ik steun de ouders van de Jozefsschool en heb ook de petitie getekend. Daar is een reden voor, ook al heb ik geen enkele binding met die school en ook geen belang bij haar voortbestaan. Mijn steun komt niet voort uit goedkope en goedbedoelde sympathie voor de actie van de ouders.

Wat mij betreft heeft het te maken met het al jarenlang gevoerde beleid door de SKOV die zelfstandig uitmaakt waar scholen komen of verdwijnen en de financiële uitkomsten van haar besluiten de hoogste prioriteit geeft. Omdat dit beleid voorschrijft dat klassen vol moeten zitten hebben ouders in Volendam geen vrije schoolkeuze en moeten ze soms accepteren dat hun kinderen op verschillende scholen zitten. Een uitkomst van dit beleid is ook dat de schoolorganisatie over een enorm vermogen beschikt dat volgens insiders de toch al aanzienlijke financiële reserves van de gemeente Edam-Volendam royaal overtreft.

Een uitvloeisel van dat beleid is ook dat ouders in feite niets te vertellen hebben. Zie bijvoorbeeld het persbericht van de SKOV over de sluiting van de Jozefsschool. Wat staat daar onder andere in?: “De Medezeggenschapsraad van de St Jozefsschool wordt in de gelegenheid gesteld een advies uit brengen aan het bestuur ten aanzien van dit voorgenomen besluit.” Mooi is dat. Daar staat eigenlijk dat de ter dood veroordeelde nog een laatste wens mag doen. Het is een calculerende vorm van formeel-juridische democratie. De SKOV kan niet anders dan haar beleid handhaven. Na dit persbericht zullen alle andere scholen zich met hand en tand verzetten tegen een verandering van het besluit omdat het anders hen kan treffen.

De ouders van de Jozefsschool breken eigenlijk met de traditie en cultuur van hun grootouders. Die accepteerden vroeger dit soort besluiten gelaten met de verzuchting ‘dat de hoge heren wel zullen weten wat ze doen’. Alleen al daarom zou iedereen die daar genoeg van heeft als signaal de petitie moeten tekenen.

Het is niet te verwachten dat de SKOV haar besluit als gevolg van de acties zal heroverwegen. Dat betekent dat de ouders van de Jozefsschool zich beter kunnen richten op de vraag hoe ze de school kunnen losmaken van de SKOV en zelfstandig of via een andere koepel kunnen voort zetten.  Er zijn minimaal 150 leerlingen nodig om een basisschool bedrijfsmatig gezond te kunnen exploiteren. Dat moet haalbaar zijn, zeker als de SKOV ze een bruidsschat meegeeft.

De ouders van de Jozefsschool kunnen historie schrijven. Ik hoop van harte dat het ze gaat lukken.

Als u tot nu toe heeft kunnen instemmen met dit verhaal, klik dan de link 'petitie' aan en teken die om op die manier ook uw stem te laten horen.

http://petities.nl/petitie/st-jozefschool-moet-blijven






dinsdag 9 april 2013

Speelt de ‘rode’ koningin van Edam-Volendam vals?


KLADBLOK


Als ik een raadsvergadering in Edam-Volendam bezoek, word ik vaak besprongen door een man die in mij een gevaar ziet voor de democratie. “Schrijf nou eens positief over de politiek, man, straks gaat niemand meer stemmen door jouw negatief geschrijf” bijt hij me dan toe.  

Die man overdrijft natuurlijk verschrikkelijk. Daarnaast kan er getwijfeld worden aan zijn analyse van de politieke situatie. In de gemeente Edam-Volendam zijn de heersende bestuurscultuur en de politieke cultuur waarschijnlijk de grootste vijanden van de democratie. Je zou zelfs kunnen stellen dat vanuit de bestaande bestuurscultuur democratie als hinderlijk wordt gezien en dat er bij een aantal belangrijke onderwerpen geen intentie aanwezig is om democratie als zodanig, behalve als formele verplichting, serieus te nemen.  

Die bestuurscultuur heeft ook een interne werking. Uit een recent organisatie-onderzoek  blijkt dat medewerkers op het stadskantoor zich onvoldoende veilig voelen. Er heerst een klimaat waarin men zich naar de leiding moet schikken en anders voor represailles moet vrezen. Die stijl is ook extern herkenbaar. Het bestuur in Edam-Volendam heeft de neiging haar wil op autocratische wijze door te zetten.

Als voorbeeld daarvan zou kunnen worden gekeken naar de mediastrategie  die wordt gevolgd bij de voorgenomen fusie met de gemeente Zeevang. Het is niet de bedoeling dat er een kritische discussie ontstaat die dat voornemen zou kunnen doorkruisen. Een van de hoofdrolspelers in het nogal autocratische bestuur van Edam-Volendam is wethouder Marisa Kes (VD|80). Vanwege haar bestuursstijl heb ik haar de kleur ‘rood’ (link) toebedeeld. Die kleur behoort bij een leiderschapsstijl die zich onder meer kenmerkt door democratie te zien als een te overwinnen weerstand.

Ze heeft bekendheid verworven door haar doortastend optreden bij de ontwikkeling van het woningbouwplan ‘Broeckgouw’. De gemeente treedt daarbij op als projectontwikkelaar en risicodrager. Het is anno 2013 niet eenvoudig om een groot aantal nieuwbouwwoningen in de markt te zetten en verkocht te krijgen. Er zijn aanwijzingen dat wethouder Kes de instrumenten uit haar portefeuille ‘ruimtelijke ordening’ gebruikt om kleinschaliger plannen voor woningbouw tegen te werken teneinde de verkoop van woningen in Broeckgouw zo veel als mogelijk te begunstigen. Ze gebruikt in dit geval haar hindermacht ten behoeve van financieel-economische belangen die de gemeente als ondernemer heeft door private ondernemers tegen te werken.

Het meest in het oog springend is echter de wijze waarop ze bezig is een grootscheeps plan voor te bereiden om het hart van de Oude Kom van Volendam te voorzien van een grootschalig winkelcentrum met een ondergrondse garage voor 700 auto’s. Zonder dat dit voor de bevolking zichtbaar werd is ze al een paar jaar bezig geweest om strategische stappen te zetten die het doel dichterbij moeten brengen. Ze kreeg het voorkeursrecht voor de aankoop van panden in het doelgebied. Ze kocht al met een smoesje ('de ingang van de parkeergarage onder de Havenhof moet worden verbeterd') een strategisch hoekpand aan. Ze kreeg medewerking van parkeerwethouder Dorus Luyckx om het Europaplein autovrij te maken. Ook nu werd daarvoor een smoes ingezet. Het zou gaan om een verbetering van de verkeersveiligheid. Alle stappen kunnen worden teruggeleid naar het uiteindelijke doel –een nieuw winkelcentrum als een soort overbodige harttransplantatie-. Die stap[pen gingen vooraf aan plannen waar de gemeenteraad nog over moest beslissen. Bijvoorbeeld over de toekomst van het Europaplein.

Een bijzondere gebeurtenis die tekenend is voor de stijl van Queen Kes is de geheime poging van haar familieleden om het Volendams Museum op te heffen. Het betrokken pand was een tijd lang nodig bij de plannen voor wat de ‘vernieuwing van het dorpshart’ werd genoemd. Ik heb het bewijs voor deze snode plannen geleverd.  De reactie van Queen Kes was tekenend. Brutaalweg werd ik uitgemaakt voor een leugenaar die geen ander doel had om mensen te beschadigen. Tussen eenvoudig ontkennen of anderen van onwaarheden beschuldigen zit een kritische grens. Die is hier overschreden.

De volksvertegenwoordiging ziet bij dit alles ‘slapend’ toe. Collegepartijen spelen elkaar de bal toe en de oppositie in de gestalte van de VVD en GroenLinks zijn te veel bezig met de eigen prioriteiten. De eenmansfractie Lijst Kras doet haar best, maar durft niet altijd ‘harde woorden’ te spreken.

Ik kan de man die mij altijd bespringt als ik een raadsvergadering bezoek niet beloven dat ik positief ga schrijven over de politiek in Edam-Volendam. Integendeel. De patiënt is ziek en er is een medicijn nodig. Een medicijn dat werkt. Een medicijn dat de democratie er weer boven op helpt. Een medicijn dat de burger weer rechten geeft en van gemeenteraadsleden weer volksvertegenwoordigers maakt, in plaats van controleerders van het bestuur die negeren dat bijvoorbeeld de rode Koningin geen (democratische) kleren draagt en vals speelt.